Δεν το κάνω για λόγους διαφημιστικούς αυτό, και το ξεκαθαρίζω από την αρχή, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, απλά δεν μπορώ να παραβλέψω το έργο του Ζαχαρία.

Θα σας πω όμως πώς γνώρισα αρχικά τον Ζαχαρία. Με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος και μου λέει να σου δώσω να μιλήσεις με τον Ζαχαρία στο τηλέφωνο. Μου εξηγεί ότι είναι ένα μικρό παιδί. Λέω εντάξει! Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούγεται η φωνή ενός μικρού παιδιού, αυτά τα σοφά παιδιά που λέω εγώ… Αφού συνομιλήσαμε για αρκετά λεπτά, το έκλεισε και σε λιγάκι με πήρε ο φίλος και μου λέει πρέπει να γνωρίσεις τον Ζαχαρία και τη Φλώρα, τη μαμά του, καθώς και τη Λυδία. Δεν πολυκατάλαβα η αλήθεια είναι και κανονίζουμε για καφέ η Λυδία με τον συνεργάτη ήταν εκεί, έψαχνα να βρω τον Ζαχαρία και τη μαμά του.

Η Λυδία μου χαμογέλασε, δεν είπα τίποτα (απλά σκέφτηκα ότι θα έρθει μάλλον σε λίγο). Βάζουμε 3 καρέκλες στο τραπεζάκι και η Λυδία παίρνει και μία 4η και βγάζει ένα μικρό λούτρινο ποντικό, τουλάχιστον μέχρι τότε αυτό έβλεπα, ο οποίος μιλούσε (όχι, όχι δεν είμαι τρελός) μιλούσε μέσα απο τη Λυδία, έκανε τη φωνή του.

Η ίδια φωνή που ακουγόταν στην άλλη άκρη της γραμμής, μετά εμφανίστηκε και η Φλώρα η μαμά του Ζαχαρία και κάθισε μαζί μας. Τώρα βέβαια ό,τι και να διηγηθώ, σίγουρα θα με περάσετε για τρελό, όμως η αλήθεια είναι διαφορετική, τα μάτια μου και το μυαλό μολύνθηκαν με τα χρόνια, καμία αθωότητα δεν ξέμεινε και μόνο η ντροπή μη και οι γύρω ακούσουν και μας βάλουν την ταμπέλα.

Μιλούσε ο Ζαχαρίας και εγώ αυθόρμητα κοιτούσα τον Ζαχαρία, μου μιλούσε ο ίδιος. Όλοι βλέπαμε ένα λούτρινο μπροστά μας, όμως η Λυδία είχε βρει έναν αντάξιο συνεργάτη της. Για να καταλάβετε και να μη νομίσετε ότι ζείτε ένα κείμενο του παραλόγου, θα ξεκινήσω με το να πω ότι τα παιδιά είναι πιο αθώα από τους μεγάλους, βλέπουν πράγματα περισσότερα από εμάς γιατί είναι «καθαρά», ξέρουν πότε τα κοροϊδεύεις και πότε όχι. Θέλουν την αλήθεια.

Ο Ζαχαρίας τους έδινε την αλήθεια αυτή, ήταν εκεί όταν τον χρειάζονταν, ήταν εκεί όταν θα έπρεπε να περαστεί πεταλούδα στο χεράκι και ο Ζαχαρίας, με όλη την αμφίεση του ασθενούς φορούσε και εκείνος δίπλα πεταλούδα για να του δείξει ότι δεν πονάει, ακουμπούσε το χέρι και του έλεγε «Φίλε, μαζί θα τα καταφέρουμε», ήταν εκεί σε πολλές περιπτώσεις… Έδινε χρόνο, αυτό έδινε, και είχε πάντα τη λύση για τα μικρά παιδιά.

Ο Ζαχαρίας είναι ένας πραγματικός ήρωας, που η Λυδία Καραμπατάκη του  έδωσε  ζωή, ενέργεια, πίστη, για να βοηθήσει μικρά παιδιά να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Άλλωστε όλα τα παιδιά αντιμετωπίζουν δυσκολίες και αυτό γιατί οι γονείς πολλές φορές δυσκολεύονται να δώσουν τον κατάλληλο χρόνο στα παιδιά τους.

Ο Ζαχαρίας δίνει μαθήματα στα μικρά και μεγάλα παιδιά, πολλοί ήταν εκείνοι που δεν τον πίστεψαν, αλλά και πάλι ο Ζαχαρίας είχε κερδίσει τις καρδιές των μικρών παιδιών και αυτό είχε περισσότερη σημασία για εκείνον.
Έχει βοηθήσει τόσες μικρές ψυχές που δεν χρειάζεται να τις αναφέρουμε, άλλωστε το ξέρει ο ίδιος και η Λυδία… Οι δακρύβρεχτες ιστορίες δεν έχουν θέση στο κείμενο αυτό, αλλά αυτό που ο Ζαχαρίας θέλει να μεταδώσει είναι η αγάπη, η ανιδιοτέλεια, η δημιουργικότητα και εφευρετικότητα με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο. Ό,τι δούμε, ακούσουμε, παρατηρήσουμε για πρώτη φορά μπορεί να είναι και σημαντικό και να μην το γνωρίζουμε, αντί να το κρίνουμε αρνητικά ας κρατήσουμε μόνο τα θετικά.

Αυτό το κείμενο το έγραψα χωρίς την έγκριση της Λυδίας, και ας με συγχωρέσει αν το διαβάσει, απλά είναι καιρός οι όμορφες και δημιουργικές προσπάθειες που βοηθούν να δημοσιεύονται.  Η Λυδία Καραμπατάκη είναι παιδαγωγός και, πέρα από το επάγγελμα, είναι πάνω απ’ όλα Άνθρωπος.

Έτσι δημιουργήθηκε και το πρώτο φωτογραφικό παιδικό βιβλίο του Ζαχαρία, το κάναμε με απόλυτη αγάπη, γιατί τα όσα έμαθα από τον Ζαχαρία δεν μπορούν να κοστολογηθούν.

Μέρος από το εισαγωγικό σημείωμα της Κυρίας Μαρίας Τρυφωνίδη – Προέδρου της ΦΛΟΓΑΣ (Σύλλογου Γονιών Παιδιών με νεοπλασματικές ασθένειες).

«Όλα  όσα τόσα χρόνια έμαθε η Λυδία στα βιβλία, όλα όσα ένοιωσε και σπούδασε δίπλα στα παιδιά,  πέρασαν ξαφνικά μπροστά της και  έπλασαν  έναν μοναδικό Ζαχαρία.

Είδα τα μάτια της  να αστράφτουν  καθώς μου μιλούσε γι αυτόν. Την είδα να ξεχνιέται  και να χάνεται μόλις άρχισε να μου αφηγείται τα κατορθώματα του και  έτσι κατάλαβα πως κατάφερε να περάσει τον ενθουσιασμό  και το μεράκι της,  μέσα από τον Ζαχαρία,  στα παιδιά.

Η Λυδία,  με μόνα εργαλεία την αγάπη και την εφευρετικότητα, πέτυχε τον μοναδικό της στόχο. Την εμπιστοσύνη των παιδιών,  με ότι αυτό συνεπάγεται.»