Μετράει αρκετά χρόνια καλλιτεχνικής πορείας, τηλεόραση, θέατρο, κινηματογράφος. Απασχολεί μόνο με τη δουλειά της και όχι με την προσωπική της ζωή. Σοβαρή επαγγελματίας, ευγενική ως άνθρωπος.

Με αφορμή την παράσταση «Η Λίμνη που δεν είναι πια» ζητήσαμε από τη Βίκυ Παπαδοπούλου να μας απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις για τον ρόλο της ως Ιρένε αλλά και για την ίδια. 

Πρωταγωνιστείς στην παράσταση «Η Λίμνη που δεν είναι πια», όπου υποδύεσαι την Ιρένε, μια νεαρή γυναίκα που μπορεί να σταθεί σε κάθε κοινωνία ανά τον κόσμο. Πώς αντιλαμβάνεσαι τα συναισθήματα της Ιρένε με όσα της συμβαίνουν;

 Η Ιρένε είναι τραγικό πρόσωπο. Ένα τρομακτικό γεγονός έχει σημαδέψει τη ζωή της ανεπανόρθωτα κι έχει επιλέξει έναν δικό της τρόπο να ζει ώστε να μπορέσει να επιβιώσει, να καταφέρει να ορθοποδήσει και να ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της. Η καθημερινότητά της είναι σκληρή και μάχεται με τα δικά της όπλα για να της είναι υποφερτή.

Άνθρωποι σαν την Ιρένε υπάρχουν γύρω μας. Τους συναντώ καθημερινά κι έχω υπάρξει κι εγώ ένας από αυτούς στο παρελθόν. Ο καθένας από εμάς βρίσκει τις δικές του άμυνες να προφυλαχτεί,τους δικούς του τρόπους να παλέψει. Η ίαση του τραύματος μιας ψυχής είναι πολλές φορές χρονοβόρα και εντελώς προσωπική.

Είναι ο συγκεκριμένος ρόλος ένας από τους δυσκολότερους που έχεις υποδυθεί;

Κάθε ρόλος έχει τις δυσκολίες του. Κάθε χαρακτήρας που πλάθεις έχει κομμάτια που σου είναι απολύτως αναγνωρίσιμα κι αλλά που δεν μπορείς να τα δεις καθαρά. Θέλει ψάξιμο κι αφοσίωση. Αυτή η διαδικασία της δόμησης ενός ρόλου είναι από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα στη δουλειά μου.

Φοβάσαι την ταύτιση με τους χαρακτήρες που κατά καιρούς υποδύεσαι;

Όχι. Μέσα από την ταύτιση μαθαίνω καλύτερα τον εαυτό μου και καταλαβαίνω καλύτερα τους γύρω μου.

Είσαι από τους ηθοποιούς που δεν απασχολούν ιδιαίτερα με την προσωπική σου ζωή αλλά κυρίως με τη δουλειά σου. Τι είναι εκείνο που σε φοβίζει σε σχέση με το επάγγελμά σου;

Δεν φοβάμαι κάτι σε σχέση με τη δουλειά μου. Θέλω να είμαι υγιής σωματικά, πνευματικά και ψυχολογικά ώστε να μπορώ να την κάνω όσο καλύτερα μπορώ και να την απολαμβάνω.

Αγαπάς πάρα πολύ τα παραμύθια, θυμάμαι ότι πριν από  χρόνια μάς είχες διαβάσει ένα δικό σου που δεν απευθυνόταν σε παιδιά. Θα ήθελες να γράφεις παραμύθια για ενηλίκους; Με το να γράφεις dark παραμύθια είναι σαν να ξορκίζεις το κακό;

Μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες. Από μικρο παιδί θυμάμαι να γράφω και να τις βάζω στο κομοδίνο του πατέρα μου ώστε όταν ξυπνήσει να τις διαβάσει πίνοντας ελληνικό καφέ. Είναι ένας από τους βασικούς λόγους που διάλεξα αυτό το επάγγελμα.

Τα σκοτεινά παραμύθια που έχω γράψει τα έχω εμπνευστεί από διάφορα μουσικά κομμάτια των Tom Waits, Nick Cave, Leonard Cohen κ.ά. Από μόνα τους αυτά είναι μικρές ιστορίες. Εγώ απλώς τις ανακατεύω με άλλα ερεθίσματα (ταινίες, πίνακες, παραστάσεις, φωτογραφίες) και φτιάχνω νέες, δικές μου. Δεν τις μοιράζομαι εύκολα γιατί ντρέπομαι. Δεν ξέρω γιατί…

Οι ρόλοι στο σινεμά διαδέχονται ο ένας τον άλλο.  Για να πάρουν στα σοβαρά τον ελληνικό κινηματογράφο πιστεύεις ότι πρέπει να πάει κάποιος υποψήφιος στις Κάννες ή στα Όσκαρ;

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες κινηματογραφιστές με σπουδαίο ταλέντο. Δυστυχώς δεν δίνονται συχνά ευκαιρίες σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Δεν βρίσκουν τα χρήματα, τα μέσα για να μπορέσουν να κάνουν την ταινία τους όπως την έχουν οραματιστεί. Προσπαθούν χρόνια με υπομονή και επιμονή να εκπληρώσουν το όνειρό τους, να εκφραστούν. Τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνουν.

Όταν μια ταινία ξεχωρίσει στα φεστιβάλ του εξωτερικού όλοι νιώθουμε υπερήφανοι, όμως όταν η ίδια ταινία παιχτεί στην Ελλάδα συνήθως πάει άπατη. Εμείς δεν στηρίζουμε τον δικό μας κινηματογράφο. Έχουμε εκπαιδευτεί να βλέπουμε ξένες υπερπαραγωγές που δεν έχουν σχέση με την κουλτούρα και τον ψυχισμό μας.

Προσωπικά μου αρέσει να βλέπω στο σινεμά τι έχουμε να πούμε εμείς για εμάς… κι έχουμε πολλά να πούμε.

Τι είναι εκείνο που διαβάζεις πρώτα σε μια φωτογραφία σου; 

Το βλέμμα. Από τα μάτια καταλαβαίνεις πολλά. Τι νιώθει, τι κουβαλάει ένας άνθρωπος. Αν είναι μαχητής, αν είναι παραδομένος, αν είναι προδομένος, πληγωμένος, τα πάντα. Ακόμη κι αν θα τα καταφέρει ή όχι. Μέσα από το βλέμμα λέγεται όλη η ιστορία.

Απαγορεύεται η χρήση των φωτογραφιών και του κειμένου για οποιαδήποτε χρήση χωρίς την γραπτή άδεια από τη CITY CODE.

info

Η ΛΙΜΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης