Μετάφραση: Μαρία Παντούλα (City Code Team)

Ήταν μία γλυκόπικρη εβδομάδα για τον Oscar, ένα 16χρονο σκυλάκι, που τα τελευταία 7 χρόνια, σχεδόν κάθε Πέμπτη απόγευμα περνούσε 90 λεπτά με τα παιδάκια στην κλινική του Massachusetts Memorial Medical Center.

Γλυκιά, γιατί ο Oscar μπορούσε να σέρνεται στους λευκούς διαδρόμους του νοσοκομείου και να χώνει τη μακρυά καφέ μύτη του, με γκρίζες κηλίδες κοντά στη μουσούδα του, στα δωμάτια, τα χέρια και τις καρδιές των παιδιών, που λάτρευε να περνά χρόνο μαζί τους, και στους εργαζόμενους που του χάιδευαν το κεφαλάκι και τα αφτάκια.

Πικρή, γιατί, έπειτα από 7 χρόνια υπηρεσίας, ο Oscar θα κρεμάσει το κόκκινο ρουχαλάκι του με το λευκό, νοσοκομειακό διακριτικό του εθελοντή στα πλάγια. Την Πέμπτη ήταν η τελευταία του επίσκεψη στην κλινική ως επίσημο θεραπευτικό σκυλί με το πρόγραμμα του νοσοκομείου ChildLife.

«Είναι σκληρό. Πραγματικά είναι πολύ σκληρό. Το απόλαυσα. Το ήξερα ότι ήταν, ότι είναι ένας υπέροχος σκύλος και μου άρεσε πάρα πολύ να τον φέρνω εδώ», μας λέει η Bianca Needham, ιδιοκτήτρια του Oscar και νοσοκόμα στο παιδιατρικό τμήμα εκτάκτων περιστατικών.

«Τώρα, όταν φεύγω για να έλθω στη δουλειά, του λέω ότι θα δω τα παιδιά και με κοιτάζει σαν να μου λέει ότι έχω την άδειά του. Είναι ικανοποιημένος τώρα στο σπίτι και είναι κουρασμένος. Και εγώ η ίδια δεν ήμουν σίγουρη τον τελευταίο χρόνο αν θα έπρεπε να αποσυρθεί, αλλά νομίζω ότι είναι η ώρα», συμπληρώνει.

Την Πέμπτη το απόγευμα συγκεντρώθηκαν μία ομάδα εθελοντών και υπαλλήλων για να γιορτάσουν τη συμβολή του Oscar στο νοσοκομείο και να του απονείμουν μία τιμητική πλακέτα σε αναγνώριση των υπηρεσιών του. Κατά τη διάρκεια αυτής της συγκέντρωσης, ο σκυλάκος είτε ρουθούνιζε στο πάτωμα είτε ξεκουραζόταν στην αγκαλιά τηε «μαμάς» του. Όταν, όμως, ήρθε η ώρα να επισκεφτούν τους ασθενείς της παιδιατρικής, ο Oscar σήκωσε ψηλά το κεφαλάκι του και ήταν απόλυτα συγκεντρωμένος. Ήταν στο στοιχείο του…

Όταν ο Oscar ήταν μικρότερος, η Needham για να τον παρακινήσει να σηκωθεί για «δουλειά», τον ρωτούσε αν ήθελε να πάει να δει τα παιδάκια.

«Από τη στιγμή που έβαζε το κόκκινο γιλεκάκι του, καμάρωνε σαν να ήταν ο πρόεδρος του νοσοκομείου, ενώ ήταν απλά ένας μικρός σκυλάκος», λέει, γελώντας, η Needham.

Την Πέμπτη, όταν τον βάλανε δίπλα στην καρέκλα του 10χρονου ZephyrNtimanduenga, ο Oscar κούρνιασε στο αριστερό ποδαράκι του μικρού και χαλάρωσε. Καθώς το παιδάκι είχε λάβει μια ενδοφλέβεια θεραπεία στο δεξί του χεράκι, χάιδευε απαλά και στοργικά ή έξυνε το κεφαλάκι του Oscar με το αριστερό του χεράκι. Ήταν η δεύτερη φορά που το αγόρι συναντούσε τον Oscar και, πραγματικά, το απολάμβανε.

«Μου αρέσει πολύ, γιατί είναι ήρεμος και δεν κουνιέται από ‘δω και από ‘κει», μας λέει ο μικρός, συνεχίζοντας να χαϊδεύει τον σκυλάκο, ο οποίος χώνεται όλο και πιο βαθιά στην καρέκλα. «Βοηθάει τα παιδάκια που κάνουν ενδοφλέβειες θεραπείες να είναι χαρούμενα.».

«Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που το πρόγραμμα ChildLife συμπεριλαμβάνει σκυλάκια», μας λέει ο RobWing, διευθυντής του προγράμματος. «Πολλά από τα παιδάκια που έρχονται είναι πολύ φοβισμένα ή αντιμετωπίζουν βαριά ψυχολογικά θέματα. Πολλά, επίσης, δυσκολεύονται να συνδεθούν με τους καινούριους ανθρώπους που γνωρίζουν εδώ. Τα σκυλάκια είναι τα άκακα ζωάκια που προσφέρουν ανιδιοτελή αγάπη! Πολλά παιδάκια όταν είναι σε κατάσταση άγχους, κλείνονται στον εαυτό τους. Θα μιλήσουν όμως στα σκυλάκια, γιατί αυτά δεν περιμένουν κάτι σε ανταπόδοση…», καταλήγει ο Wing.

Η Needham μοιράστηκε μαζί μας μία ιστορία που δείχνει την ικανότητα του Oscar να συνδέεται με τα παιδάκια και αφορά σ’ ένα αγοράκι που όλοι δυσκολεύονταν να πλησιάσουν συναισθηματικά, σε σημείο που να μη επιτρέπει καν στο ιατρικό προσωπικό να το πλησιάσει ακόμη και να ολοκληρώσει απαραίτητες θεραπευτικές διαδικασίες. Ήταν, πραγματικά, δυστυχισμένος, και κανείς δεν ήξερε πώς να τον χειριστεί. Όλα άλλαξαν όταν ο Oscar μπήκε στο δωμάτιό του. Ηρέμησε και άφησε τους νοσηλευτές να κάνουν ό,τι έπρεπε και συνέχισε να είναι ήρεμος, ακόμη κι όταν ο Oscar έφυγε.

Μία άλλη ανάμνηση αφορά σε μία έφηβη, η οποία είχε κλειστεί στον εαυτό της και δεν επέτρεπε σε κανέναν να την πλησιάσει ή να επικοινωνήσει καν μαζί της για μία εβδομάδα. citycodemag.com Τότε ένα από τα θεραπευτικά σκυλάκια –είναι άλλα δύο, εκτός από τον Oscar– μπήκε στο δωμάτιο. Αμέσως ανοίχτηκε! Μέσα σε μόλις 20 λεπτά κατόρθωσε αυτό που δεν μπορούσε να καταφέρει για μια βδομάδα το νοσηλευτικό προσωπικό! Το κορίτσι άρχισε να το χαϊδεύει, να παίζει μαζί του και να του μιλά για το δικό της σκυλάκι στο σπίτι.

Εδώ τα σκυλάκια κάνουν τη διαφορά!

 Πηγή: http://www.masslive.com