Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

«Ο έρωτας είναι το καταφύγιο μέσα μου!»

Κλέλια Ρένεση

Τη συνάντησα σ΄ένα καφέ στο Παγκράτι, την επόμενη των εκλογών. Ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπα από κοντά. Αν και δεν γνωριζόμασταν, λοιπόν, μπορώ να πω πως η Κλέλια ανήκει σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν το χάρισμα της επικοινωνίας και δημιουργούν γύρω τους ένα πέπλο οικειότητας και αμεσότητας… Αφού σχολιάσαμε εκτενώς τις πολιτικές εξελίξεις, περάσαμε στα «δικά μας», όπου μ’ αφοπλιστική ειλικρίνεια, η Κλέλια Ρένεση απάντησε στις ερωτήσεις μου, σε μια συνέντευξη που μάλλον «φιλικό καφέ» θα τη χαρακτήριζα! Και επειδή οι περισσότεροι έχετε αυτή την απορία για την ταλαντούχα ηθοποιό, που απολαμβάνετε κάθε εβδομάδα μέσα από τη μικρή οθόνη θα σας της λύσω: «Ναι, η Κλέλια είναι ακόμη πιο όμορφη από κοντά!».

CREATIVES:
Photographer: George Alexandrakis https://www.facebook.com/georgealexandrakisphotography
Creative Art: Amarildo Topalis
Styling: Nayo P http://nayop.com/
Make up & Hair: Gogo Nikiforaki

Είναι αλήθεια ότι ξεκίνησες σπουδάζοντας ιατρική στην Ιταλία; Πώς έγινε και αποφάσισες να κάνεις αυτήν την στροφή στην καριέρα σου  και να γίνεις τελικά ηθοποιός;

Κατάγομαι από μια ιατρική οικογένεια, ο παππούς μου και ο μπαμπάς μου είναι γιατροί και αυτό χωρίς να το θέλω όσο να ‘ναι με επηρέασε.  Επιπλέον, από μικρή είχα κλίση στις θετικές επιστήμες, χωρίς να διαβάζω πολύ είχα πάντα πολύ καλούς βαθμούς στα μαθηματικά και στη φυσικοχημεία. Έτσι λίγο η καθοδήγηση, λίγο τα οικογενειακά πρότυπα, θέλησα να ακολουθήσω την ιατρική,την οποία λατρεύω και τη θεωρώ υπέρτατη επιστήμη.

Πήγα στην Ιταλία, σπούδαζα, αλλά δεν τα κατάφερνα πολύ με τη γλώσσα, δεν τα κατάφερνα πολύ με την καλογερική που απαιτεί αυτή η επιστήμη και έτσι συνειδητοποίησα, από το δεύτερο κιόλας έτος, πως, ενώ είμαι ένας άνθρωπος που θέλω να κάνω μια δουλειά που μέσα από αυτή θα προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο, αυτή τελικά δεν θα ήταν η ιατρική!

Γύρισα στην Ελλάδα και  έμεινα έναν χρόνο μετέωρη χωρίς να ξέρω τι θέλω να κάνω. Μέχρι που βρέθηκα σε μια παρέα ηθοποιών, εκεί μου ανοίχτηκε μια πόρτα που δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου! Τότε αποφάσισα να γραφτώ στη σχολή μου, πήγα, δοκιμάστηκα και, από ‘κεί και πέρα, το ένα έφερε το άλλο.

Επομένως, αν σου έλεγα να μου συμπληρώσεις τη φράση: «Έγινα ηθοποιός γιατί…», τι θα μου έλεγες;

Γιατί μου αρέσει να μπαίνω σ’ άλλα δέρματα και να ζω καταστάσεις και να ταυτίζομαι με πράγματα τα οποία δεν μ’ αφορούν άμεσα αλλά έμμεσα.

Όταν δεν δουλεύεις τι σου αρέσει να κάνεις;

Διαβάζω πάρα πολύ! Έχω πάθος με την ιστορία, με τις βιογραφίες, μελετώ πάρα πολύ τις ξένες κουλτούρες. Θεωρώ ότι μέσα από τη γνώση της ιστορίας, έρχεται η γνώση του παρόντος και του μέλλοντος .Επιπλέον, όποιος γνωρίζει από πού κατάγεται ξέρει και που πηγαίνει.  Με βοηθάει η ανάγνωση στο να καθαρίζει το κεφάλι μου! Επίσης ακούω πολύ μουσική και  παίζω  πιάνο.

 Ποιοι άνθρωποι, είναι  πολύ κοντά σου και τους εμπιστεύεσαι τυφλά;

Πάρα πολλοί λίγοι. Τυφλά δεν εμπιστεύομαι κανέναν, ούτε τον εαυτό μου. Ελάχιστοι. Μπορώ να σου πω ούτε στα δάχτυλα του ενός χεριού δεν μετριούνται.

Ανήκουν στην οικογένεια σου ή στο φιλικό περιβάλλον;

Είναι μερικοί από την οικογένεια μου, είναι και δύο- τρεις φίλοι είναι και κάποιοι άνθρωποι από το επαγγελματικό περιβάλλον μου, που είναι μεγαλύτεροι και πιο έμπειροι, και γι’αυτό  τους εμπιστεύομαι.

Υπάρχει κάτι, παρόλα αυτά που δεν ακούς τίποτα και κανέναν;

Όχι, ακούω πάντα! Δεν ακολουθώ, αλλά ακούω πάντα και νομίζω ότι είναι μεγάλο προσόν αυτό, πάντα μ’ ενδιαφέρει να ακούσω την γνώμη ανθρώπων, που θαυμάζω και εκτιμώ.

Έχοντας ζήσει στην Ιταλία, και ούσα τόσο νέα, δεν σκέφτηκες ποτέ να κάνεις καριέρα στο εξωτερικό;

Όχι. Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν σκέφτηκα να κάνω καριέρα γενικώς. Δεν είμαι τόσο φιλόδοξο άτομο, ώστε να κινήσω όλα τα νήματα και τις τροχαλίες προκειμένου να μπορέσω να κάνω τα πάντα για να αναδειχθώ.  Είμαι ιδιοσυγκρασιακά ένα άτομο πιο χαλαρό και αφήνω  τα πράγματα όπως έρθουν.Έτσι έγινε και στη δουλειά και γι’ αυτό το απόλαυσα τόσο πολύ! Μου αρέσει το πράγμα να κυλάει και να κυλάω μαζί του, μόνο τότε βρίσκω ευχαρίστηση.

Πριν από λίγες εβδομάδες βγήκε στους κινηματογράφους η τελευταία ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσες, το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης». Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε αρκετές ελληνικές ταινίες και μια άνοδο του ελληνικού κινηματογράφου, τόσο από άποψης εμπορικών ταινιών που γεμίζουν τις αίθουσες όσο και  από καλλιτεχνικής άποψης, για παράδειγμα, η τελευταία ταινία του Παντελή Βούλγαρη-«Μικρά Αγγλία»- που πήγε πολύ καλά στα ξένα φεστιβάλ και έφτασε κοντά και στις υποψηφιότητες για τα Όσκαρ ή «Ο εχθρός μου» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, που χάρισε στον Μανώλη Μαυροματάκη βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Νάσβιλ. Πόσο αισιόδοξη είσαι για το ελληνικό σινεμά;

Πιστεύω πως ο κινηματογράφος δεν θα μπορούσε παρά να ήταν ένα αντίκτυπο της κοινωνικής μας κατάστασης. Η ελληνική κοινωνία ζει ένα Μεσαίωνα αυτήν τη στιγμή. Απέχουμε πολύ, νομίζω, από το να βγουν διαμαντάκια από μέσα μας. Ο κόσμος δεν έχει όρεξη, δεν έχει κέφι, δεν έχει έμπνευση, δεν έχει ιδέες, δεν έχει πίστη για ένα καλύτερο αύριο.

Αν δεν υπάρχει αυτή η πίστη, γιατί να υπάρχει Τέχνη; Αυτός είναι ο σκοπός της Τέχνης, να ποιεί ήθος, να δημιουργεί συνθήκες, δεν είναι μόνο διασκέδαση, δεν είναι απλά ένας κλόουν που σε κάνει να γελάς. Ο σκοπός της Τέχνης είναι η αγωγή της ψυχής και, αυτήν τη στιγμή, η χώρα μας δεν βρίσκεται σε μια κατάσταση που μπορεί να δείξει πρόοδο σ΄αυτό το κομμάτι, ακόμα όλοι ακολουθούν την πεπατημένη. Τη γνωστή συνταγή, την κωμωδία! Αν δεις τις δραματικές ταινίες στην Ελλάδα, όλες θα είναι με σενάρια παρατραβηγμένα, που δεν αφορούν στον μέσο Έλληνα.

Η ουσιαστική Τέχνη δεν ήρθε στον Μεσαίωνα, ήρθε με την ανάπτυξη και την Αναγέννηση! Η Τέχνη θέλει και χρήματα από το κράτος και αξιοκρατικά σ’ ανθρώπους που το αξίζουν και το έχουν αποδείξει, όχι σε ξαδέρφια και σε μίζες.

Εσύ, αγαπάς πιο πολύ να παίζει στο σινεμά, στην τηλεόραση ή στο θέατρο;

Δεν τα διαχωρίζω, αγαπάω τη δουλειά μου!

Στην τηλεόραση, σε παρακολουθούμε στην «Μοντέρνα Οικογένεια», όπου παίζεις την Κάρμεν, μια Κολομβιανή. Πόσο κοντά νιώθεις σ’ αυτό το ταμπεραμέντο;

Αρκετά!

Η  Κάρμεν είναι και μητέρα, το ίδιο και η Ζίνα στην προηγούμενη τηλεοπτική δουλειά, στο «Με λένε Βαγγέλη». Εσύ έχει νιώσεις, αυτό που λένε για εμάς τις γυναίκες το «μητρικό ένστικτο»;

Έχω το σκυλί μου!(γέλια) Μητρικό ένστικτο. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό. Υπάρχουν στιγμές που έχω σκεφτεί ότι θα ‘ταν κάτι όμορφο αν υπήρχε ένα παιδί στη ζωή μου, αλλά δεν έχω φτάσει σ’ ένα σημείο που να πω ότι θα το κάνω, γιατί εγώ είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου και δεν αναλαμβάνω οτιδήποτε, αν δεν είμαι σίγουρη πως οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για να το κάνω. Αυτό ισχύει σ’ όλα στη ζωή μου. Δεν έχω βρεθεί σε μια συνθήκη που να μπορέσω να πω ότι: «Ναι, θα κάνω ένα παιδί!»

Σχεδόν πάντα, ερμηνεύεις σέξι γυναίκες, νιώθεις ότι παγιδεύτηκες στο φιζίκ σου;

Πραγματικά, στην τηλεόραση ειδικά, γιατί στο θέατρο είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα, έχω παίξει ρόλους γυναικών που απαιτείται μια συγκεκριμένη εμφάνιση. Παρόλα αυτά όσες γυναίκες έχω κάνει δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Είναι εντελώς διαφορετικές και γι’ αυτό χρειάστηκε αρκετή δουλειά. Επομένως, κάθε πράγμα στον καιρό του. Σε λίγα χρόνια νομίζω πως θα περάσω σ’ άλλη κατηγορία.

Αν εσύ έκανες το casting, τι είδους ρόλους θα διάλεγες;

Την «κακιά», καμιά «περίεργη»… Πολλά θα μπορούσα να σκεφτώ!

Σ΄έχει φέρει ποτέ η συμπεριφορά κάποιου θαυμαστή σου σε πολύ δύσκολη θέση;

Σε πολύ δύσκολη θέση δεν έχει καταφέρει να με φέρει κανένας θαυμαστής!

Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή σου; Ανήκεις σ’ αυτούς που όταν είναι ερωτευμένοι λειτουργούν καλύτερα, γιατί γίνονται πιο δημιουργικοί, ή σ’ εκείνους που παρκάρουν σ’ ένα συννεφάκι και δεν θέλουν να τους ενοχλεί κανείς;

Ο έρωτας στη ζωή μου παίζει έναν ρόλο που δεν προσωποποιείται. Δεν είναι ένα πρόσωπο. Έχω περάσει από αυτό το στάδιο, δηλαδή δεν είμαι η γυναίκα που θα ερωτευτεί έναν άνδρα και αυτό θα άγει και θα φέρει τη μέρα και τη νύχτα μου και θα καθορίζει τη ζωή μου και τα όνειρά μου.Ο έρωτας για μένα είναι κατάσταση την οποία μπορείς να ενεργοποιήσεις και να απενεργοποιήσεις σε σχέση μ’ όλα! Είναι καταφύγιο μέσα μου, το οποίο λειτουργεί για τη ζωή μου, τη δουλειά μου, την Τέχνη μου, το σύννεφο, το σκυλί μου, τον φίλο μου, τη φίλη μου, το θέατρο, το έργο, το ποτάμι… Ακούγομαι σαν Βουδίστρια, αλλά αυτό είναι! Ο έρωτας δεν έχει πρόσωπο και, όταν γίνεται προσωποποιημένο, κάτι δεν πάει καλά!

Το όνομα σου, στη Ζάκυνθο, από όπου είναι η καταγωγή σου, προέρχεται από τις κλέλιες, που είναι τα άγρια κυκλάμινα που φυτρώνουν στα βράχια. Αν θέλουμε να κάνουμε μια παραβολή: Τι χαρακτηριστικά θα πρέπει να ‘χει αυτός ο άντρας που θα ανέβει στο βουνό για να ανακαλύψει αυτό το σπάνιο λουλούδι;

Αρχικά, πρέπει να ‘ναι αρκετά μοναχικός άνθρωπος, ευαίσθητος και ρομαντικός, για να καταφέρει να φτάσει στον βράχο. Αν λοιπόν φτάσει μέχρι εκεί, πρέπει να καταφέρει να δει την ομορφιά του κυκλάμινου, να μη δει τη θέα από ψηλά, αλλά το κυκλάμινο! Αυτός, λοιπόν, που θα καταφέρει να ακολουθήσει την καρδιά του σ’ ένα μονοπάτι αγριάδας και μοναξιάς και μ’ ακεραιότητα και αυτοσκοπό το ακολουθήσει είναι πολύ πιθανόν να καταφέρει να κάνει παρέα μαζί μου.

Την Κλέλια Ρένεση παρακολουθούμε στη «Μοντέρνα Οικογένεια» στο Mega και στην ταινία «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης», που παίζεται στους κινηματογράφους.

Η φωτογράφηση της Κλέλιας Ρένεση πραγματοποιήθηκε στο εστιατόριο OPEN HOUSE στο ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ, Πειραιώς 206, Αθήνα. Ευχαριστούμε πολύ τον κύριο Βαγγέλη Μητρογιάννη.