Συνέντευξη: Γιώργος Αλεξανδράκης

To 2007 κατά την διάρκεια αποστολής με μία μη κερδοσκοπική οργάνωση στο Βιετνάμ, ο Réhahn ερωτεύτηκε τους ανθρώπους της χώρας αυτής. Όντας στο Βιετνάμ ξεκίνησε να επενδύει περισσότερο χρόνο στο να εξερευνήσει τη Βιετναμέζικη κουλτούρα μέσω της φωτογραφίας. Και μόλις το 2011 αποφάσισε να μετακομίσει στην μικρή πόλη Hoi An, πουλώντας την επιχείρησή του για να παραμείνει μέχρι και σήμερα στη χώρα. Επέλεξε να παρατήσει την μοντέρνα και ξέφρενη ζωή στην Γαλλία και να ζήσει μία ήσυχη στο Hoi An, μία τολμηρή απόφαση που ο Réhahn πήρε προκειμένου να ακολουθήσει το όνειρο του, την φωτογραφία.

Ο Réhahn έχει πολλές δημοσιεύσεις στο ενεργητικό του σε παγκοσμίου φήμης περιοδικά (National Geographic κ.ά.), εκθέσεις και λευκώματα. Αυτό που τον κάνει μοναδικό είναι ότι είναι ένας φωτογράφος με συναισθηματική ματιά που αποτυπώνει καθαρά και βλέπει πίσω από τα πρόσωπα με σεβασμό και αγάπη προς τον άνθρωπο.

citycode mag rehan 2

Υπήρχαν εικόνες που δεν κατάφερες να απαθανατίσεις με τη φωτογραφική σου μηχανή, αλλά τις απομνημόνευσες στην «κάρτα» του μυαλού σου;

Ναι, μερικές φορές είναι σχεδόν αδύνατο να απαθανατίσεις τη στιγμή. Η πιο γνωστή μου φωτογραφία, το κορίτσι με τον ελέφαντα, για παράδειγμα. Τράβηξα αυτήν τη φωτογραφία, αλλά λίγα λεπτά πριν αυτό το νεαρό κορίτσι ήταν με τον αδερφό της. Αυτός με είδε όταν προετοιμαζόμουν και έφυγε. Φορούσε παραδοσιακή φορεσιά. Αλλά δεν πρόλαβα να τον φωτογραφίσω. Αυτό σίγουρα θα παραμείνει στη μνήμη μου.

citycode mag rehan 4

Ειδικά στο Facebook, η κλοπή των πνευματικών δικαιωμάτων (για προσωπική ή εμπορική χρήση) είναι ένα φαινόμενο συνεχώς αυξανόμενο. Αυτό που διαπιστώνω στις φωτογραφίες σου είναι ότι δεν υπάρχει η υπογραφή σου. Δεν φοβήθηκες ότι κάποιος θα μπορούσε να τις εκμεταλλευτεί;

Προσπαθούμε να συγκεντρωθούμε στη σύνθεση, προκειμένου η φωτογραφία να μαγνητίζει το μάτι. Οπότε, όταν χρησιμοποιούμε υδατογραφήματα, η προσοχή του βλέμματος θα χαθεί. Και σε ένα λεπτό μπορώ να σου δείξω πώς να αφαιρέσεις τα περισσότερα από τα υδατογραφήματα. Έπειτα, σκέφτομαι ότι χαλάει τη φωτογραφία και τίποτα άλλο. Έχουν πάρει πολλές φωτογραφίες μου χωρίς την έγκρισή μου, αλλά και πάλι είναι προβολή. Φυσικά δεν είμαι χαρούμενος να το βλέπω αυτό, αλλά είμαστε στον ψηφιακό αιώνα και νομίζω ότι, όσο περισσότερο γίνομαι γνωστός, περισσότερος κόσμος θα γνωρίζει ότι είναι η φωτογραφία μου ακόμη και χωρίς κάποιο υδατογράφημα.

Θυμάσαι κάτι περίεργο που σου είχε συμβεί; Όπως κάποιος να ανεβάσει μία φωτογραφία σου χωρίς καμία αναφορά στο όνομα σου ή, ακόμη χειρότερο, να τις παρουσιάσει ως δικές του φωτογραφίες; Πώς αντέδρασες; Ποιο το αποτέλεσμα της αντίδρασής σου;

Ναι, μία ημέρα είδα μία από τις φωτογραφίες μου σε μία Βιετναμέζικη σελίδα. Έγραψαν κάποιο απόφθεγμα επάνω στην φωτογραφία και τελικά πήραν 220.000 likes. Ήμουν νευριασμένος και προσπάθησα να έρθω σε επαφή μαζί τους. Αλλά δεν πήρα καμία απάντηση. Έπειτα από μερικές ημέρες, συνάντησα κάποιους ανθρώπους στη γκαλερί μου και μου είπαν ότι γνωρίζουν την φωτογραφία αυτή και ότι είναι πολύ δημοφιλής και με ρώτησαν αν είμαι ο φωτογράφος. Έτσι το copyright γύρισε πάλι πίσω σ’ εμένα! Είναι απλά θέμα χρόνου. Τελοσπάντων, προτιμώ να επικεντρώνομαι στο marketing παρά να προσπαθώ να αποφύγω αυτού του είδους εμπειρίες. Κανένας δεν μπορεί να προστατεύσει 100% μία φωτογραφία.

Έχεις ταξιδέψει σε διάφορες χώρες, μπορείς να μου αναφέρεις μία χώρα που οι άνθρωποί της έχουν αγνά και καθαρά πρόσωπα; Σε ποια χώρα οι άνθρωποι χαμογελούν συνέχεια; Και σε ποια χώρα φοβήθηκες περισσότερο;

Στο Βιετνάμ χωρίς δισταγμό! Κατά την άποψή μου, το Βιετνάμ είναι η χώρα του χαμόγελου. Είναι εύκολο να κάνεις έναν Βιετναμέζο να χαμογελάσει. Όλοι κρατούν ένα μεγάλο κομμάτι της παιδικότητας στην προσωπικότητά τους. Ακόμη και αν είναι 90 χρονών. Δεν αισθάνθηκα σε καμία χώρα φόβο. Αλλά αισθάνθηκα ένα παρόμοιο συναίσθημα στην Ινδία, την πρώτη φορά που πήγα. Αρχικά δεν χαμογελούν και φαίνονται θυμωμένοι. Έπειτα από λίγα λεπτά, όταν ξέρεις πώς να τους προσεγγίσεις, γίνονται πιο φιλικοί. Απλά με την πρώτη ματιά φαίνονται περίεργοι μερικές φορές.

Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών σου στον κόσμο, πού ένιωσες ότι οι άνθρωποι έχουν ανακαλύψει το νόημα της ζωής;
Έχω δει χιλιάδες ανθρώπους ευτυχισμένους χωρίς να έχουν τίποτα. Είναι κλισέ να το λέω αλλά είναι η αλήθεια. Χθες, παιδιά έπαιζαν σε ένα ποτάμι και φαινόντουσαν να απολαμβάνουν τη ζωή. Στον δικό μας δυτικό κόσμο, μερικές φορές χρειάζονται υλικά για να είναι ευτυχισμένα. Στις απομακρυσμένες περιοχές, οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι με τις ζωές τους και τα μικρά πράγματα ακόμη έχουν το νόημά τους. Φαντάζομαι ότι αυτό μπορεί να αλλάξει αν τους μεταφέρεις στον δυτικό κόσμο για μερικά χρόνια.

Τα έσοδα από τις πωλήσεις τους λευκώματός σου Vietnam “Mosaic of Contrasts” χρησιμοποιήθηκαν και για όμορφους σκοπούς, όπως το να αγοράσεις στην 78χρονη Bui Thi Xong (πρόσωπο εξωφύλλου λευκώματος) μία βάρκα. Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σου ήρθε στο μυαλό όταν αποφάσισες να κάνεις μία τόσο συγκινητική κίνηση;

Σκέφτηκα ότι χρωστάω στην κυρία αυτή περισσότερα από μία βάρκα. Είναι ο λόγος για την επιτυχία του λευκώματός μου. Δύο χιλιάδες αντίτυπα πουλήθηκαν μέσα σε 10 μήνες και επιπλέον δυο χιλιάδες επιπλέον μόλις επανεκδόθηκαν. Μου άρεσε η ιδέα να ανταμείψω το καλύτερό μου μοντέλο.

Πραγματοποίησα και άλλα παρόμοια πράγματα για πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους που φωτογραφήθηκαν για το λεύκωμα. (αγόρασα μία αγελάδα για μία οικογένεια, επισκεύασα μία γέφυρα για ένα χωριό κοκ). Δεν υπάρχει κάποιο συμβόλαιο με τα άτομα που χρησιμοποιήθηκαν τα πρόσωπά τους και είναι σημαντικό να δώσω κάτι πίσω όταν είναι εφικτό. Η Bui Thi Xong χρειαζόταν μία βάρκα να συνεχίσει να εργάζεται και αγαπάει τη δουλειά της, κι ας είναι 78 χρόνων. Έτσι της αγόρασα μία βάρκα και η στιγμή ήταν πολύ συγκινητική και για τους δυο μας.

Here the website: www.rehahnphotographer.com
Fanpage: https://www.facebook.com/Rehahn.Photography
Instagram: https://instagram.com/rehahn_photography/

Réhahn Photography

Interview: George Alexandrakis

In 2007, during his mission trip with a nonprofit organization to Vietnam, Réhahn has fallen in love with the people of this country. He begun investing more time into exploring the Vietnamese and their culture through his camera lens during his yearly trip to Vietnam. It was only in 2011 that Réhahn decided to relocate and moved to the small town of Hoi An, Vietnam. Choosing to give up his modern and hectic life in France and live a quite one in Hoi An was a bold decision Réhahn had to make in order to follow his dream in photography.

Réhahn has many publications in many world known magazines (such as National Geographic, etc.), exhibitions and albums. What makes him unique is that he is a photographer with emotions who captures clean images and sees behind the faces, behaving with respect and love to all humans.

citycode mag rehan 5

Are there any pictures you didn’t have time to capture with your camera, but you captured them in your brain’s memory card?

Yes, sometimes it’s almost impossible to capture the moment. My most popular photo, the girl with her elephant, for example. I got this photo, but just a few minutes before, this young girl was with her little brother. He saw me when I was preparing my camera and he left. He was wearing a traditional costume. But there was no time to get the shot. It will remain in my memory!

Especially in facebook, stealing copyrights (for personal or commercial use) is a growing phenomenon. As I can see, at your work there is no signature watermark. You are not afraid that someone else could benefit from your pictures by stealing them?

We used to focus on composition, to make the photo eye-catching. So when we put watermark, eyes will be distracted. And in one minute, I can show you how to remove most of the watermarks. Then, I think it spoils the photo and nothing else. I got many photos used without my permission but it’s still exposure. Of course, I am not happy to see that, but we are in the digital century and I think that the more I will be known, more people will know that it’s my photo, even without watermark.

Do you have something weird to remember? (e.g. someone else uploading your pictures without mentioning your name or, even worst, someone deleting your name and using your pictures as his own). How did you react? What happened?

Yes, one day I saw one of my photos on a Vietnamese page. They wrote a quote on the photo and finally got 220.000 likes! I was angry and tried to contact them. But no answer!
After a few days, I met some people in my gallery and they said to me: “Oh, I know this photo, I saw it, it is very popular. Are you the photographer?” Then the copyright came back to me! It’s just a matter of time. Anyway, I prefer to focus on my marketing than trying to avoid this kind of experience. No one can protect a photo at 100%!

citycode mag rehan 3

If you had to mention one country with people having pure and clear faces which one would that be? In which country people are smiling most of their time? In which one are you scared to death?

In Vietnam without hesitation! In my opinion, Vietnam is the country of the smile. It’s easy to make a Vietnamese smile; they all keep a part of childhood in their personality. Even when they are 90 years old. I didn’t feel scared at any country. But I got a similar feeling in India the first time. At first, they don’t smile and they look angry. After a few minutes, when you know how to approach them, they become very friendly. Just the first look can be weird sometimes.

During your travels around the world where did you feel that people have discovered the meaning of life?

I’ve seen thousands of people happy without anything. It’s a cliché to say that, but it’s true! Yesterday, children were playing in a river and seemed enjoying the life. In our western countries, they sometimes need material things to be happy. In remote areas, people are happy with their life and small things still have a meaning. I guess that they would change if you relocated them in a western country for few years.

The money you’ve earned from the Vietnam «Mosaic of Contrasts» album went to get a boat for Bui Thi Xong (cover face of the photo album). What is the first thing that came to your mind when you decided such a touching move?

I thought that I owed this lady more than a boat. She is the reason of the success of my book. 2000 copies sold in 10 months and 2000 more just printed. I like the idea to reward my best model. I did similar things for many of them. (Sometimes I buy a cow for the family; I rebuild a bridge for a village…etc) There’s no copyright signed so it’s important for me to give them something back when it’s possible. Bui Thi Xong needed a boat to continue to work and she loves working, even being 78 years old. Then I bought it and the moment was very emotional for both of us.

More photos here THE GLOBAL ISSUE