της Ηλέκτρας Λήμνιου

Πόσες ευθύνες και τι δικαιώματα παραχωρούν το κράτος και η κοινωνία στους νέους; Πόση εμπιστοσύνη τους έχει; Έχει θέσει ποτέ κανείς αυτά τα ερωτήματα στον εαυτό του; Ακόμα κι εσύ που δίνεις φέτος πανελλήνιες κι εσύ που πας για πρώτη φορά να ψηφίσεις στις εκάστοτε εκλογές. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι θα το έχουν σκεφτεί σίγουρα. Εσύ όμως, που είσαι 17 χρόνων στα 18, το έχεις κάνει;

Στην τελευταία τάξη του Λυκείου τα 17χρονα παιδιά καλούνται να αποφασίσουν για το μέλλον τους. 6 χρόνια στο δημοτικό, 3 χρόνια στο γυμνάσιο κι άλλα 3 χρόνια (τουλάχιστον) στο λύκειο ακούνε περιστασιακά τις λέξεις «πανελλήνιες» ή «τελικές εξετάσεις». Όλα αυτά τα χρόνια δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη από το σχολείο ή το οικογενειακό τους περιβάλλον, προκειμένου να αναρωτηθούν τα ίδια για το τι πρόκειται να συμβεί με αυτή τους την απόφαση. Η 3η Λυκείου έρχεται εντέλει πιο γρήγορα από ποτέ. Η προετοιμασία για τις εξετάσεις βάζει τους μαθητές σε μία καθημερινότητα αποστήθισης στείρων πληροφοριών, απλά και μόνο για να φέρουν έναν ευπρεπή βαθμό. Α! Και για να μπουν σε κάποια σχολή/πανεπιστήμιο, που μέχρι το πέρας των εξετάσεων δεν είχαν τον χρόνο να σκεφτούν. Ήρθε η ώρα του μηχανογραφικού. Από τη μία οι γονείς να πιέζουν τα παιδιά να μπουν σε κάποια σχολή, η οποία πλέον θα τους παρέχει επαγγελματική αποκατάσταση, από την άλλη το σχολείο και το φροντιστήριο να ωθεί τα παιδιά να δηλώσουν σχολές με βάση τις προτιμήσεις τους. Οι μαθητές βρίσκονται στη μέση ενός ατελείωτου πανζουρλισμού, με αποτέλεσμα σε αρκετές περιπτώσεις, όταν βγουν τα αποτελέσματα, να είναι δυσαρεστημένοι.

Δημοτικές εκλογές, περιφερειακές εκλογές, ευρωεκλογές. Οι λέξεις κλειδιά για τον Μάιο του 2014, αλλά και για τα χρόνια που έχουν περάσει και θα ‘ρθουν. Ξανά στα 18 τους χρόνια, οι έφηβοι –γιατί ακόμα έφηβοι είναι- καλούνται να πάρουν μία απόφαση για ολόκληρη την κοινωνία. Η ψήφος τους πλέον μετράει και καθοδηγεί τα κοινωνικό-πολιτικά δρώμενα. Στο σχολείο διδάσκονται αρχαία ιστορία, ιστορία των νεοτέρων χρόνων και άλλες παρόμοιες ιστορίες, οι οποίες από το γυμνάσιο επαναλαμβάνονται στο λύκειο. Οι αναφορές σε κόμματα (γιατί αυτά ψηφίζονται) και πολιτικά τεκταινόμενα είναι ελάχιστες. Η εκμάθηση αυτών είναι καθαρά μηχανική και τις περισσότερες φορές δεν είναι καν εκμάθηση. «Εσύ τι θα ψηφίσεις;», αυτό είναι ένα από τα κριτήρια που ο νέος, ηλικίας 18 ετών, πάει στις εκλογές και δίνει την ψήφο του. Χωρίς επιχειρήματα. Χωρίς να γνωρίζει καν περί τίνος πρόκειται και τι ιδεολογίες κρύβονται πίσω από το κόμμα που ο ίδιος ψήφισε. Άλλο κριτήριο είναι και η «παράδοση», η οποία συνοδεύεται με τη φράση: «Εμείς στην οικογένειά μου ψηφίζουμε…».

Κάπως έτσι οι νέοι ξεκινάνε, από τα 18 τους χρόνια, να παίρνουν αποφάσεις που θίγουν σημαντικές πτυχές της ζωής τους και κυρίως το μέλλον τους. Ανίδεοι για το τι πρόκειται να συμβεί και τι αποτελέσματα θα έχουν αυτές τους οι πράξεις συνεχίζουν να κάνουν αυτό που «διδάχτηκαν» από οποιονδήποτε φορέα. Είτε αυτός είναι το σχολείο είτε αυτός είναι η ίδια τους η οικογένεια. Δυστυχώς, η συνέχεια είναι η ίδια. Σημαντική μερίδα του νεανικού πληθυσμού δεν καταβάλει προσπάθεια ούτε δείχνει σημάδια ενδιαφέροντος, ώστε να βελτιωθεί η συγκεκριμένη κατάσταση. Οι ευθύνες συνεχίσουν να αποτελούν «ποδοσφαιράκι» μεταξύ μεγαλύτερων και νεότερων και αντίστροφα…

Και η συνέχεια φαίνεται να είναι η ίδια!