Η ιδέα για μια Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας προέκυψε για πρώτη φορά στο γύρισμα του αιώνα. Η αλματώδης αύξηση  του πληθυσμού και οι ριζοσπαστικές ιδεολογίες, που χαρακτηρίζουν αυτήν την εποχή, έφεραν στον βιομηχανοποιημένο κόσμο μια περίοδο επέκτασης και αναταράξεων. Στις 8 Μαρτίου του 1857, οι γυναίκες που εργάζονταν στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Υόρκης πραγματοποίησαν διαδήλωση ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τις χαμηλές αμοιβές. Η αστυνομία επιτέθηκε στις διαδηλώτριες και τις διασκόρπισε. Τον Μάρτιο του 1859, οι γυναίκες αυτές δημιούργησαν το πρώτο εργατικό συνδικάτο, για να προσπαθήσουν να προστατεύσουν τους εαυτούς του και να κερδίσουν μερικά βασικά δικαιώματα στον χώρο εργασίας τους.

Στις 8 Μαρτίου 1908, 15.000 γυναίκες παρέλασαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης, απαιτώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερες αμοιβές, δικαιώματα ψήφου και το τέλος της παιδικής εργασίας. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Τον Μάιο, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αμερικής όρισε την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου ως Εθνική Ημέρα της Γυναίκας. Οι γυναίκες συνέχισαν να γιορτάζουν την τελευταία Κυριακή του Φλεβάρη μέχρι το 1913. Στο διεθνές συνέδριο σοσιαλιστικών οργανώσεων, που έγινε στην Κοπεγχάγη της Δανίας το 1910, προτάθηκε η  Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας να σηματοδοτεί την απεργία των εργαζομένων της κλωστοϋφαντουργίας, για να τιμήσει το κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος ψήφου. Η πρόταση έγινε δεκτή με την ομόφωνη έγκριση πάνω από 100 γυναικών από 17 χώρες που συμμετείχαν, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων τριών εκλεγμένων γυναικών στο κοινοβούλιο της Φινλανδίας. Ακόμα και τότε όμως δεν καθορίστηκε μια συγκεκριμένη ημερομηνία εορτασμού. Η απόφαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είχε αντίκτυπο. Το επόμενο έτος, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας εορτάστηκε για πρώτη φορά στην Αυστρία, τη Δανία, τη Γερμανία και την Ελβετία. Η ημερομηνία ήταν 19 Μαρτίου και πάνω από ένα εκατομμύριο άνδρες και γυναίκες βγήκαν στους δρόμους σε μια σειρά από διαδηλώσεις. Εκτός από το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, απαίτησαν το δικαίωμα στην εργασία και το τέλος στις διακρίσεις στον εργασιακό χώρο.

Σχεδόν μια εβδομάδα αργότερα, στις 25 Μαρτίου το 1912, ένα τραγικό γεγονός, γνωστό ως «Τρίγωνο της φωτιάς», έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη. Πάνω από 140 εργαζόμενοι της εταιρείας ένδυσης «Triangle Shirtwaist Company», στην πλειονότητά τους νεαρά κορίτσια ιταλικής και εβραϊκής καταγωγής, έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της έλλειψης μέτρων ασφαλείας. Η Ένωση Συνδικάτου Γυναικών και η Διεθνής Ένωση Εργαζόμενων Γυναικών στον χώρο της ένδυσης οδήγησαν πολλές από τις διαμαρτυρίες ενάντια σε αυτήν την τραγωδία, η οποία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Ως μέρος του ειρηνευτικού κινήματος στις παραμονές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, οι Ρωσίδες γιόρτασαν την πρώτη τους Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας την τελευταία Κυριακή του Φλεβάρη το 1913. Με 2 εκατομμύρια Ρώσους στρατιώτες νεκρούς στον πόλεμο, οι Ρωσίδες επέλεξαν και πάλι την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου, το 1917, για να διαδηλώσουν  για «ψωμί και ειρήνη». Οι πολιτικοί ηγέτες εξέφρασαν την αντίθεση με το χρονοδιάγραμμα της απεργίας, αλλά οι γυναίκες την πραγματοποίησαν ούτως ή άλλως. Τέσσερις ημέρες αργότερα, ο Τσάρος της Ρωσίας αναγκάστηκε να παραιτηθεί και η  προσωρινή κυβέρνηση χορήγησε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου. Αυτή η ιστορική Κυριακή έπεσε στις 23 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το  Ιουλιανό ημερολόγιο, που χρησιμοποιούσαν  στη Ρωσία, αλλά συνέπεσε στις  8 Μαρτίου, σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο που χρησιμοποιείται στις υπόλοιπες χώρες.

Τα επόμενα χρόνια πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες χώρες Διεθνείς Διασκέψεις για τις Γυναίκες, στις οποίες έθεταν στόχους και εξέταζαν την πρόοδο που έκαναν κάθε χρονιά. Από τις πιο σημαντικές διασκέψεις θεωρείται αυτή που πραγματοποίηθηκε το 1995 στο Πεκίνο. Εκπρόσωποι από 189 διαφορετικές χώρες συμφώνησαν ότι οι ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών έχει σοβαρές συνέπειες για την ευημερία όλων των ανθρώπων. Η διάσκεψη εξέτασε μια σειρά από στόχους για την πρόοδο των γυναικών σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, της υγείας και της εκπαίδευσης. Το τελικό έγγραφο που εκδόθηκε από τη διάσκεψη, που ονομάζεται «Πλατφόρμα Δράσης», ανέφερε: «Η πρόοδος των γυναικών και η επίτευξη της ισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών είναι θέμα  ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προϋπόθεση για την κοινωνική δικαιοσύνη και δεν θα πρέπει να  εξετάζεται μεμονωμένα ως ζήτημα των γυναικών».

Πέντε χρόνια αργότερα, στην 23η ειδική σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, «Γυναίκες 2000: Ισότητα, Ανάπτυξη και Ειρήνη για τον 21ο αιώνα» αξιολόγησαν την πρόοδο που σημείωσε ο κόσμος ως προς την επίτευξη των στόχων που είχαν καθοριστεί από τη διάσκεψη του Πεκίνου. Το συνέδριο αυτό έγινε γνωστό ως το «Πεκίνο +5» συνέδριο. Τα αποτελέσματα έδειξαν τόσο την πρόοδο που σημειώθηκε, αλλά και πολλά επίμονα εμπόδια ως προς αυτήν. Οι εκπρόσωποι προχώρησαν σε περαιτέρω συμφωνίες για να συνεχίσουν τις πρωτοβουλίες της διάσκεψης των γυναικών του 1995.

Μετάφραση Κειμένου: Φωτεινή Φώτου
πηγή: http://www.un.org