Συνέντευξη: Amarildo Topalis

Με αναρίθμητες σόλο και ομαδικές εκθέσεις στο ενεργητικό του, ο βραβευμένος νεαρός Ρώσος καλλιτέχνης-φωτογράφος Oleg Dou -καλλιτεχνικό όνομα– ψάχνει για κάτι που «να συνορεύει μεταξύ του ωραίου και του αποκρουστικού, του ζωντανού και του νεκρού».

Επηρεασμένος από την καλλιτεχνική φύση της οικογένειάς του, ο ίδιος επιθυμεί έναν συνδυασμό παραδοσιακής φόρμας με σύγχρονα υλικά και τεχνικές, βασισμένος σε μοντέρνες ιδέες.

Έργα του εκπροσωπούνται σε γκαλερί της Γαλλίας, Ισπανίας, Ολλανδίας, των ΗΠΑ, του Βελγίου και της Ρωσίας, ενώ η δουλειά του έχει συμπεριληφθεί σε διάφορα διεθνή έντυπα.

 

Πως ξεκίνησαν όλα και γιατί δεν θες να αποκαλείσαι φωτογράφος;

Στα είκοσί μου δούλευα ως επιμελητής φωτογραφιών. Σχεδίαζα κάρτες, μερικά διαφημιστικά κλπ. Το να δουλεύω για άλλους, παρόλα αυτά, δεν ήταν κάτι που με ενδιέφερε. Συνειδητοποίησα πως ήθελα να ρετουσάρω δικές μου φωτογραφίες, έτσι άρχισα να μαθαίνω για την τέχνη της φωτογραφίας και το 2005 αγόρασα την δική μου κάμερα.

Τα πρόσωπα στη δουλειά σου είναι ήρεμα και σχεδόν διάφανα. Αυτή η τεχνική έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για σένα ή είναι απλά κάτι που δουλεύεις αυτό το διάστημα και μπορεί να διαφοροποιηθεί στο μέλλον;

Έχω μια πολύ πολύπλοκη σχέση με το σώμα μου και ακόμη δεν μπορώ να αποδεχτώ το πως είναι. Μου αρέσει η σχολαστικότητα στα σώματα άλλων. Οι γονείς μου είναι ράφτες και έτσι έχω δει αμέτρητα περιοδικά μόδας στα 90s και έχω εμπνευστεί από το βλέμμα των μοντέλων. Έμοιαζαν με τέλεια ανύπαρκτα πλάσματα. Μερικές φορές η μόδα είναι αληθινή τέχνη, ωστόσο, δεν είναι κάτι που μου αρέσει καθώς δημιουργεί ψεύτικα πρότυπα. Ούτε τα μοντέλα τα ίδια δεν μοιάζουν με το αποτέλεσμα των επεξεργασμένων φωτογραφιών.

Προσωπικά, ποτέ δεν μου άρεσε να με φωτογραφίζουν. Δεν μπορούσα να αναγνωρίσω το πρόσωπό μου και δεν ήθελα να αποδεχτώ την ομοιότητα με το πρόσωπο της φωτογραφίας . Ακόμη έχω τα ίδια θέματα.

Ακόμη κι αν η εξέλιξη της Ρωσίας -της πατρίδας σου-σε πολλούς τομείς είναι ραγδαία, φαίνεται πως θέματα όπως τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων είναι ακόμη πίσω. Πιστεύεις πως η τέχνη είναι ένας από τους εξελιγμένους τομείς που βοηθάει τους ανθρώπους να εκφραστούν πιο εύκολα;

Η Ρωσία ήταν μια κλειστή χώρα για 70 χρόνια. Δεν έχουμε βιώσει τις ίδιες κοινωνικές αλλαγές με άλλα κράτη. Σήμερα είμαστε ανοιχτοί σε επαγγελματικές και πολιτιστικές συνεργασίες. Αλλά αυτά δεν αλλάζουν εύκολα στο μυαλό του κόσμου. Οι περισσότεροι κοιτάνε πως να βγάλουν χρήματα για τις οικογένειές τους, δεν τους απασχολούν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Δεν είναι έτοιμοι ακόμη. Αυτό είναι η μια όψη του νομίσματος. Από την άλλη, εγώ ο ίδιος είμαι ένας gay καλλιτέχνης. Ζω στη Μόσχα και δεν έχω αντιμετωπίσει ποτέ κάποιο πρόβλημα. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι ίδια στις μικρότερες πόλεις. Και η αλήθεια είναι αισθάνομαι κάποια πίεση από την κυβέρνηση προς την κοινότητα LGBT. Αυτά όλα έγιναν τα τελευταία χρόνια. Η δική μου ομοφυλοφιλία αντικατοπτρίζεται στο καινούριο μου project, στο οποίο οι γυναίκες αντικαθιστούνται από άντρες.

Η τέχνη πάντα είναι ένα βήμα μπροστά. Πιστεύω πως η έκφραση μέσω αυτής είναι πιο εύκολη.

Μερικά από τα έργα σου είναι κατασκευασμένα από πορσελάνη. Γνωρίζοντας τη δυσκολία της διαδικασίας αυτής, θα ήθελα να ρωτήσω αν η ολοκλήρωση του κάθε έργου εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς και, αν όχι, σε ποιο σημείο σταματά το δικό σου έργο και κάποιου άλλου αρχίζει;

Όσον αφορά τις πορσελάνες, δουλεύω με μερικούς βοηθούς. Όλα ξεκινούν στο μυαλό μου και στο σκίτσο.  Στα επόμενα βήματα -με το μοντέλο, τις φόρμες, τη ζωγραφική- η περισσότερη δουλειά γίνεται από άλλους. Παρόλα αυτά, πάντα είμαι στο κέντρο της διαδικασίας.

Website: http://olegdou.com/

Facebook Page: Oleg Dou

[divider]English[/divider]

Oleg Dou – Artist

Interview: Amarildo Topalis

With numerous solo and group exhibitions to his credit, the young Russian award-winning artist Oleg Dou «is looking for something bordering between the beautiful and the repulsive, living and dead».

Influenced by his artistic background, Oleg wishes to combine traditional forms and contemporary materials and techniques, based on modern ideas.

His work is represented by galleries in France, Spain, Holland, the USA, Belgium and Russia and it has been published  in several international publications.

 Oleg Dou - Artist

How did it all start and why don’t you like to be called a photographer?

I was working as a retoucher for a few years when I was 20. I was making designs for the postcards, some advertisings and other things. But working for other people was not enough interesting for me. I realized that I wanted to retouch my own photos, then I started to learn the art of photography and bought my first camera in 2005.

I do not make differences from any medias or kinds of art, however people ask you to determine who you are and what you are doing. Photographers copy moments of reality from their perspective, painters show the world they see or imagine;  I take some parts of reality and deform it.

Faces, on your work, appear to be smooth and almost transparent. Does that technique has a deeper meaning to you or is it just something you like to do at this point and may change in the future?

I’m in a very complicated relationship with my body and I still can’t accept the way it is. I feel a kind of fastidiousness to the corporality of some human bodies. My parents are tailors so I saw a lot of fashion magazines in 90s and got inspired by the glance of the models. They looked like unexisting perfect people. Sometimes fashion is real art, but I do not like this area as it is create fake aims for the people. Even models can never look like a retouched photo. I have never liked to be photographed. I didn’t recognize my face and didn’t want to accept that I looked like the person in the photo. I’m still fixed on that kind of problems.

Even though Russia -the place where you come from- has been radically developed in so many areas, it seems that not much has been done for the support for gay rights. Do you find art to be one of those progressive areas that helps people to express themselves more easily?

Russia was closed country for 70 years. We haven’t experienced the same social processes. Now we are opened to business and cultural connections. But It doesn’t come quickly into people’s head. Most of the people are still interested in earning money for their families, not in gay rights. People are not ready. This is on the one hand. On the other hand, I’m an artist and gay myself. I live in Moscow and never experienced any problems, but it is not the same in the small towns. And I do feel some pressure on the LGBT from the government. This all happened in the last few years. I’m reflecting my homosexuality In my new project by replacing women with men.

Art is always one step ahead. I think that it is easier to accept expression.

Some of your artwork is made of porcelain. Knowing the difficulty of this process, I would like to ask whether the completion of each work depends completely on you and, if not, at which point does your work stop and somebody else’s begins?

As for the porcelains, I work along with a few assistants. It all starts in my head and the sketch I draw. During the next steps -model, forms, painting- most of the work is done by other people. However, I’ m always in the center of the process.

[divider]The Surreal Issue[/divider]

Click for more photos of OLEG