Τον Μάνο Καρατζογιάννη τον παρακολούθησα φέτος για πρώτη φορά, στο θεατρικό έργο “Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα;”, στο οποίο υποδύεται ένα 15χρονο έφηβο με σύνδρομο Asperger. Η ερμηνεία του συγκλονιστική! Ένας ηθοποιός με εμπειρία και, ταυτόχρονα, με φρεσκάδα και πάθος για την υποκριτική. Γι’ αυτό και θέλησα άλλωστε να τον καλέσω στη στήλη αυτή.

CC: Ποιες οι δυσκολίες του να προσεγγίσεις έναν ρόλο που αφορά έναν 15χρονο έφηβο, ενώ είσαι κοντά στα 30 σου;

Μια ηλικία που έχεις βιώσει δεν είναι τόσο δύσκολο να την ανακαλέσεις για να την υποδυθείς. Η δυσκολία βρίσκεται περισσότερο όταν καλείσαι να ερμηνεύσεις έναν ήρωα μεγαλύτερης ηλικίας, που πιθανόν δεν την έχεις βιώσει, ώστε να μπορείς να καταλάβεις τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς που ο ήρωάς σου φέρει από την ίδια του την ηλικία. Εδώ βέβαια τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: ο Κρίστοφερ από τη μια λειτουργεί ως παιδί στις κοινωνικές του συναναστροφές, από την άλλη στα μαθηματικά εμφανίζει μια ικανότητα και ωριμότητα σκέψης μεγαλύτερης ηλικίας.

CC: Συμβουλεύτηκες κάποιον, για να προσεγγίσεις σωστά την ψυχοσύνθεση ενός παιδιού με σύνδρομο Asperger;

Το διαδίκτυο, σχετικά βιβλία που έχουν γραφτεί, αλλά και η ίδια επαφή με παιδοψυχιάτρους, δασκάλους, άτομα με το σύνδρομο Asperger, γονείς αλλά και ανθρώπους, που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στον αυτισμό με βοήθησαν στην έρευνα για τον ρόλο του Κρίστοφερ.

CC: Τα παιδιά με σύνδρομο Asperger χρήζουν ιδιαίτερης αντιμετώπισης;

Υπάρχουν κάποιες παιδαγωγικές μέθοδοι, που χρησιμοποιούνται είτε από τους εκπαιδευτικούς είτε από τους γονείς. Σχετικές λεπτομέρειες μπορεί να βρει κανείς στο βιβλίο του Κρίστοφερ Γκίλμπεργκ Οδηγός για το Σύνδρομο Αsperger. Πάντως, όπως το ίδιο το έργο μας λέει, τα παιδιά αυτά συχνά, και κόντρα σε αντίξοες συνθήκες, μπορούν να καταφέρουν τα πάντα.

CC:  Υπάρχουν ευκαιρίες για νέους ηθοποιούς ή είναι τόσο κορεσμένο το επάγγελμα, που λειτουργεί μόνο η ανακύκλωση των ήδη υπαρχόντων στον χώρο;

Παρά τον γενικό κορεσμό, ευκαιρίες υπάρχουν κι αν δεν υπάρχουν οφείλουμε να τις δημιουργήσουμε. Είναι βέβαια αναμφίβολα δύσκολη στιγμή για να βγει κανείς στο επάγγελμα και πρωτοφανής η επιπολαιότητα με την οποία αντιμετωπίζονται οι εργασιακές αξίες και σχέσεις σε όλα τα επαγγέλματα.

CC: Η δύναμη της αναγνωρισιμότητας πρέπει να αποτελεί κίνητρο για θετική διάδοση ιδεών;

Η αναγνωρισιμότητα δεν αποτελεί ούτε κίνητρο ούτε αυτοσκοπό κι ούτε μπορεί να ασκήσει πολιτική. Πράγματι κάποιοι άνθρωποι, λόγω της επωνυμίας τους, έχουν τη δύναμη να συμβάλλουν στη θετική διάδοση των ιδεών. Είναι βέβαια το σθένος που καθορίζει κι όχι η αναγνωρισιμότητα. Συχνά άνθρωποι λιγότερο γνωστοί, μέσα από την εσωτερική τους δύναμη, καταφέρνουν να διαδώσουν ιδέες και αξίες και να ξεχωρίσουν μέσα από την καθημερινότητά τους κι όχι μέσα από ένα πλαίσιο μιας συχνά αμφισβητούμενης επωνυμίας.

CC: Πώς έχει διαβρώσει, κατά τη γνώμη σου, τους ανθρώπους η κρίση;

Νομίζω ότι ακόμα άλλα λέμε, άλλα κάνουμε κι άλλα λέμε ότι κάνουμε. Σαν να υπάρχει στη δημόσια ζωή, τόσο στους πολίτες όσο και στα δημόσια πρόσωπα, αυτού του είδους η ασυνέπεια. Κάτι σαν ένα ζωτικό ψεύδος που μας κρατάει στη ζωή τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά.

CC: Στο θεατρικό έργο ο 15χρονος έφηβος εξιχνιάζει μία δολοφονία ενός σκύλου. Στην πραγματική ζωή πώς θα αντιδρούσες σε παρόμοιο γεγονός;
Αγαπώ πολύ τα ζώα. Κατά καιρούς έχω μαζέψει πολλά από τον δρόμο. Με θυμώνει που η πόλη μας είναι αφιλόξενη με τα αδέσποτα και με εξοργίζει όταν οι άνθρωποι λόγω θρασυδειλίας βγάζουν τα βίαια ένστικτά τους στα ζώα. Δεν έχει τύχει ευτυχώς να συμβεί μπροστά μου κάτι ανάλογο.

CC: Μπορεί να βάλει κάποιος εμπόδιο στα όνειρα των ανθρώπων με τη δικαιολογία της «υπερπληθώρας» ηθοποιών στον κλάδο;

Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες για να σβήσουν τα όνειρα του ανθρώπου. Ανέφερες μια απ’ αυτές. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς και πώς μπορούμε να προχωράμε με λογισμό και με όνειρο.

CC: Το τεύχος είναι αφιερωμένο στην Τέχνη. Ποιο έργο Τέχνης είναι το αγαπημένο σου; Ποιος καλλιτέχνης; Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζήσεις και να βιώσεις το αντίστοιχο ρεύμα-κίνημα;

Θα ήθελα να ζω στη δεκαετία του ‘60. Άνθισαν πολύ οι τέχνες στην Ελλάδα τότε. Θαυμάζω καθημερινά τον Παρθενώνα, είναι σημείο αναφοράς της πόλης και της ζωής μας. Αγαπώ πολύ την Ιζαντόρα Ντάνκαν για το πρωτοπόρο μυαλό της και την ανάγκη της για ελευθερία.