Μusic X-Fresh του Γιώργου Μπίλιου

Η Lou is – κατά κόσμο Λουίζα Σοφιανοπούλου – έπειτα από χρόνια στα σανίδια των μουσικών σκηνών, καταθέτει τη δική της πρόταση με τη θέρμη και τον ενθουσιασμό ενός ανθρώπου που αγαπά πολύ αυτό που κάνει και το υπηρετεί με προσήλωση. Όλες οι μουσικές που έχει ακούσει και βρίσκονται στο μυαλό της ξεδιπλώνονται σ’ αυτό το ep με τίτλο «Dragons», που κυκλοφόρησε λίγο πριν από την εκπνοή του 2015. Εξαιρετική ερμηνεύτρια η ίδια, αποδεικνύει και το τραγουδοποιητικό της ταλέντο με 6 κομμάτια που έχουν έναν μοναδικό χαρακτηριστικό: Δεν μπορείς εύκολα να τα κατατάξεις.

Ποιος είναι ο κύριος λόγος που αποφάσισες ν’ ασχοληθείς με τη μουσική; Ποιο είδος σε συναρπάζει περισσότερο;

Δεν θυμάμαι να το αποφάσισα, σαν να ήταν μια βεβαιότητα για μένα, από πολύ νωρίς, τολμώ να πω ότι δεν μπορούσα να μην ασχοληθώ. Παίζει ρόλο και το ότι μεγάλωσα σε ένα αρκετά καλλιτεχνικό περιβάλλον με τη μουσική να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες τις οικογενειακές και μη στιγμές. Τραγουδούσα από νήπιο, γύρω στα 8 μου χρόνια άρχισα να εξερευνώ τη φωνή μου και φυσικά οι γονείς μου με έστειλαν στο ωδείο λέγοντας ότι »δεν υπάρχει περίπτωση να μη μάθεις μουσική», να ‘ναι καλά οι άνθρωποι! Από τότε όσο κι αν έχω φλερτάρει με άλλες Τέχνες, όπως το θέατρο κι ο χορός, ή και άλλα επαγγέλματα, σε δύσκολες στιγμές, επιλέγω τη μουσική θριαμβευτικά κάθε φορά!

Το ποιο είδος με συναρπάζει περισσότερο δυσκολεύομαι να το απαντήσω, γιατί απολαμβάνω να ακούω διαφορετικά είδη μουσικής στον ίδιο βαθμό αναλόγως με τη διάθεσή μου και το πού βρίσκομαι. ‘Εχω μια τάση προς jazz, soul και blues ακούσματα, αλλά, τελικά, αυτό που αλήθεια με συναρπάζει είναι, όταν ακούγοντας κάτι, εισπράττω τη μαγεία της δημιουργίας του, τον συντονισμό των μουσικών εκείνη τη στιγμή σε κάτι μη χειροπιαστό, αλλά και τόσο οικείο… Αυτό που συχνά λέμε »είναι τόσο όμορφο που σχεδόν δεν το αντέχω» .

Αν δεν ήσουν αυτή που είσαι ποια θά’ θελες να είσαι και γιατί.

Απίστευτη σύμπτωση αλλά προχτές έβλεπα ένα βίντεο από την ταινία HUMAN, στο οποίο μιλούσε η Jane Goodall, η υπέροχη αυτή γυναίκα που αγωνίζεται όλη της τη ζωή για τα ζώα και τη φύση. Είδα μικρή την ταινία με τη Sigourney Weaver και μου έμεινε αξέχαστη η αφοσίωσή της στο έργο της. ‘Ετσι όπως την έβλεπα να μιλάει, με την ηρεμία και τη σοφία των 80ενός ετών της, ένιωσα ζεστασιά, συγκίνηση και μου ήρθε εντελώς αυθόρμητα η σκέψη ότι αν δεν ήμουν εγώ σε αυτή ζωή θα ήθελα να είμαι αυτή. Σίγουρα αυτό έχει να κάνει και με τη δική μου μεγάλη ευαισθησία σε ό,τι αφορά στα ζώα και το περιβάλλον, ειδικά στην εκμετάλλευση και τον βασανισμό κάθε άδολου και ανυπεράσπιστου πλάσματος.

Στην πραγματικότητα βέβαια πια δεν θέλω να είμαι κάποιος άλλος παρά η καλύτερη δυνατή βερσιόν του εαυτού μου στην παρούσα στιγμή. Ζηλεύω μόνο ποιότητες και χαρακτηριστικά άλλων, που συνειδητά σιγά σιγά προσπαθώ να υιοθετήσω.

Πώς φαντάζεσαι τη μουσική σου πορεία/εξέλιξη σε βάθος 5 χρόνων;

Φαντάζομαι τη μουσική μου πορεία από τότε που ξεκίνησα, πήγαινα ακόμα λύκειο. Με έχω φανταστεί σε υπόγεια μπαράκια με 5 θεατές, στη Σκάλα του Μιλάνου, στα Grammy και, φυσικά, στο Wembley να τρέχω γύρω γύρω σαν τον Bono με ένα μικρόφωνο στο χέρι. Τώρα δε φαντάζομαι, θέλω μόνο να χαρώ αυτό που συμβαίνει, που επιτέλους συμβαίνει έπειτα από τόση δουλειά, επιμονή και βαθιά προσωπική αναζήτηση. Μπορώ να πω μόνο ότι ελπίζω η πορεία να είναι ανοδική σε επίπεδο μουσικό, αλλά φυσικά και όσον αφορά στην επιτυχία, κυρίως για να πραγματοποιώ πιο εύκολα και με μεγαλύτερη ανεξαρτησία τα μουσικά μου πονήματα. Ε, κι αν είναι να φανταστώ κάτι θα ήθελα να τραγουδήσω δίπλα τον Sting και να μοιραστώ τη σκηνή με τη Florence… Το τερμάτισα, ε?

Τα Χριστούγεννα του 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο σου ep “Dragons”. Με ποιους δράκους χρειάστηκε να παλέψεις για να το φέρεις εις πέρας; Πόσο βιωματικό είναι αυτό το album?

‘Αστα! Ο τίτλος έρχεται από το single Dragons in my head που εξηγεί λίγο περισσότερο την κατάστασή μου. Το τραγούδι αναφέρεται πιο συγκεκριμένα σε μια ερωτική ιστορία, αλλά η δράση των δράκων μου, που δεν είναι κακοί απαραίτητα, επεκτείνεται σε κάθε μου βήμα, κάθε απόφαση και, γενικά, είναι μέρος της ζωής και της προσωπικότητάς μου. Με συμβουλεύουν, με προκαλούν, με προστατεύουν, ενίοτε με τρελαίνουν, αλλά, πλέον, και με τη διαδικασία του δίσκου έχω συμφιλιωθεί μαζί τους και τους ελέγχω καλύτερα, ώστε να κάνω εγώ κουμάντο εδώ μέσα. Φυσικά, όπως συμβαίνει στη ζωή μας, οι δράκοι που κουβαλάμε μέσα μας παίρνουν διάφορες μορφές στην πραγματικότητα μας, εξού και τα εμπόδια, οι καθυστερήσεις, οι πάσης φύσεως δυσκολίες, οι αμφιβολίες, τα λάθη. Όλα αυτά τα πέρασα, πήρα τα παράσημά μου και πλέον πιο ελαφριά, χωρίς φόβο, αλλά με πίστη και χαρά μπόρεσα να κάνω το βήμα και να πω είμαι εδώ και είμαι αυτή.
Το album είναι πέρα για πέρα βιωματικό. Όλα τα τραγούδια έχουν αφετηρία, μια ιστορία, ένα βαθύ προβληματισμό, μια εμπειρία, μια απώλεια κι είναι τόσο πραγματικά για μένα που, κατά τη διάρκεια των μίξεων, ένιωθα σα να έχω υποβληθεί σε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς.

Σου αρέσει να κάνεις σχέδια για το μέλλον; Προ(σ)καλείς την τύχη σου;

Μου αρέσει πάρα πολύ αλλά, δυστυχώς, έχω την τάση να ξεφεύγω εύκολα και να χάνω τη συγκέντρωσή μου στο τώρα και στο αμέσως επόμενο βήμα (σίγουρα ένας απ’ τους δράκους φταίει γι’ αυτό), οπότε εδώ και αρκετό καιρό εξασκούμαι στο να μην κάνω σχέδια, να δουλεύω μεθοδικά και με υπομονή και να δέχομαι με ανοιχτό πνεύμα τα πράγματα όπως έρχονται, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν κάνω προγραμματισμό και δεν βάζω στόχους. Όσον αφορά στην τύχη, ενίοτε την προσκαλώ, σπανίως την προκαλώ και κυρίως την εμπιστεύομαι.

Το τεύχος του City Code είναι αφιερωμένο στο déjà vu. Έχεις κάποια τέτοια ιστορία να μας διηγηθείς;

Μου συμβαίνει πάρα πολύ συχνά και το βρίσκω συναρπαστικό. Μου έχει συμβεί μέχρι και σε όνειρο, όπου το μπέρδεμα έγινε τεράστιο μεταξύ ανάμνησης, ύπνου και ξύπνιου!!! Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια ιστορία συγκεκριμένα, αλλά θα σου πω αυτό: Μόλις διάβασα την ερώτηση Αν δεν ήσουν αυτή που είσαι, ποια θά’ θελες να είσαι και γιατί, προτού θυμηθώ το βίντεο με την Jane Goodall, αναρωτήθηκα προς στιγμήν αν είναι dejavu η ερώτηση και γιατί μου φαίνεται ότι την έχω ήδη απαντήσει!