Κατερίνα Κυρμιζή – Τραγουδίστρια/Τραγουδοποιός

Συνέντευξη: Γιώργος Μπίλιος

Η Κατερίνα είναι η ανάμνηση της εφηβικής μας ανεμελιάς, είναι το Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα, είναι εκείνο το κορίτσι με την ανεπιτήδευτη φωνή, η Παραμυθένια που κρύβεται στην πίσω τσέπη του blue jean. Είναι όμως κι εκείνη η τύπισσα που μεταμορφώνεται, επανασυστήνεται με νέο δίσκο μετά από χρόνια και σε σκουντάει σαν τον παλιό συμμαθητή που θα’ θελες να ξαναδείς, να μάθεις τα νέα του γιατί πάντα είχε κάτι να σου πει.

Ποιος είναι ο κύριος λόγος που αποφάσισες ν’ ασχοληθείς με τη μουσική; Ποιο είδος σε συναρπάζει περισσότερο;

Δεν αποφάσισα να ασχοληθώ με τη μουσική! Συνέβη. Γεννημένη σε ένα σπίτι τραγουδιστών και μουσικών, η ενασχόληση με τη μουσική ήταν κάτι φυσικό όπως η αναπνοή. Δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση, μάλλον μια παραίτηση σε αυτό που μπορούσα να κάνω εύκολα κι αβίαστα από παιδί. Επιπλέον δε νομίζω πως πρέπει να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για να ασχοληθείς με τη μουσική. Δεν υπάρχει λόγος, απλά το κάνεις γιατί ανταποκρίνεσαι σε ένα μύχιο κάλεσμα να είσαι δημιουργικός στη ζωή σου, να παίξεις μαζί της αντί να την στριμώχνεις μέσα σε κουτάκια με πρέπει, να την καρφώνεις σε στόχους. Δεν υπάρχει γιατί, όλα όσα λέμε είναι εκ των υστέρων δικαιολογίες. Σε κανένα από τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής δεν υπάρχει γιατί. Γιατί ερωτεύεσαι; Γιατί πεθαίνεις; Γιατί γεννιέσαι; Γιατί έτσι!

Αν δεν ήσουν αυτή που είσαι ποια θα ‘θελες να είσαι και γιατί.

Μα έτσι κι αλλιώς δεν είμαι αυτή που ήμουν, εννοώ πως δεν αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου σαν κάτι στέρεο, στατικό με μετρήσιμα στοιχεία με συγκεκριμένο όγκο κι εκτόπισμα στο χώρο που οδεύει γραμμικά στο χρόνο από τη γέννηση μέχρι την πλήρη φθορά. Νιώθω διαρκώς μεταβαλλόμενη και ρευστή και δεκτική και ευαίσθητη σε ό,τι συμβαίνει κάθε λεπτό. Δε σπαταλώ τις σκέψεις μου και τον πολύτιμο χρόνο μου σε αυτή τη γη με το να σκέφτομαι ποια θα ήθελα να είμαι. ΕΙΜΑΙ. Πολύ απλά. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να απαντήσω γιατί αυτή η ερώτηση, είναι έξω από το λογισμικό μου.

Πως βιώνεις τη δική σου μεταμόρφωση όλα αυτά τα χρόνια;

Με δέος. Πολύ παλιά ήθελα να είμαι κάποια. Έξυπνη, ταλαντούχα, μπαλαρίνα, αδύνατη, ανεξάρτητη, θαρραλέα, κωλοπετσωμένη, να μην πληγώνομαι τόσο πολύ διαρκώς από τα πάντα… ω! η λίστα είναι ατελείωτη σαν του Άη Βασίλη με τα δώρα των παιδιών όλης της γης. Το να είσαι όμως κάποιος είναι κάτι νοητικό και το μυαλό μας σκέφτεται σε παρελθόντα χρόνο. Το να είσαι κάποιος σημαίνει ότι μιλά η εμπειρία και η επαφή με το παρελθόν : είδα / γνώρισα κάτι, θέλω να του μοιάσω, πρέπει να κάνω αυτό για να τα καταφέρω. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Προσπαθείς δηλαδή να χωρέσεις τον εαυτό σου σε περσινό κουστούμι. Τι πιθανότητες ευτυχίας έχεις, τι πιθανότητες για να ζεις με χαρά; Ελάχιστες. Αν όμως ζεις το τώρα σαν να πηγαίνεις εκδρομή σε άγνωστα μέρη, δεν περιμένεις τίποτα κι όσα βλέπουν τα μάτια σου φαντάζουν σα δώρο εκλεκτό. Η ζωή είμαι πολύ μεγαλύτερη από όλους μας.

Τι σε κρατάει δημιουργική σ’ ένα ολοένα και πιο ασταθές περιβάλλον;

Αυτό ακριβώς. Η αστάθεια. Το ότι πρέπει να εφευρίσκω και να αποκαλύπτω τον εαυτό μου κάθε λεπτό. Θυμάστε όταν παίζαμε παιδιά; Ξεκινούσαμε ένα παιχνίδι, να παίξουμε οικογένεια, να κάνουμε πόλεμο, να φτιάξουμε μουσικά όργανα ή μια καλύβα, και καταλήγαμε να κάνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό, χωρίς να πρέπει να απολογηθούμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε καν πως εναλλάσσουμε ρόλους, χρόνους, παιχνίδια, πρόσωπα, anything goes… όλα μέσα, όλα στο παιχνίδι, όλα δυνατά! Αυτό. Είμαστε οι χορευτές του απείρου, και εμείς θέλουμε ένα βράχο για εαυτό και μάλιστα ξεσηκώνουμε πολέμους για χάρη του.

Αν επέλεγες 3 τραγούδια που σου άλλαξαν τη ζωή, ποια θα ήταν αυτά;

Ακούω πολύ βαθιά ότι με πετυχαίνει συνήθως, με όλη μου την προσοχή, με όλη μου τη φρεσκάδα. Τα τραγούδια δεν μπορούν να μου αλλάξουν τη ζωή, μόνο εγώ μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου. Επίσης τα περισσότερα τραγούδια, γεννώνται από την έλλειψη και μόνον αυτήν ξέρουν να τραγουδούν. Μπορώ όμως να ανακαλέσω κάποιές στάσεις στη ροή του χρόνου με αφορμή τη μουσική. Αλλά πάντα πάνε αγκαζέ με αποκαλύψεις, επίσης όλες οι μουσικές και τα λόγια ήταν κάπως απρόσωπα, δηλαδή δεν ταυτίστηκα μαζί τους δε μου περιέγραψαν την κατάστασή μου ή τον εαυτό μου. Το GOLDEN BROWN που άκουσα για πρώτη φορά δέκα χρόνων κάποιο μεσημέρι στην Ίο, όπου όλα ήταν λαμπερά και με ξεκάθαρες γραμμές ζωγραφισμένα. Οι ΣΠΟΥΔΕΣ του LEO BROWER, όταν κατάφερα να τις παίξω αξιοπρεπώς στην κιθάρα με θέα το θαυμαστό φθινοπωρινό Πήλιο από το παράθυρο της κουζίνας. Το ΗUMAN ΒEHAVIOR, όταν έκανα ατέλειωτο ζάπινγκ απελπισμένη, έρημη και καταθλιπτική, ετών δεκαεννιά, σε σπίτι ξένο, όπου αποφάσισα να φύγω από εκεί και να μη σπαταλώ το αίμα μου σε άσκοπες θλίψεις.

Η Λάρβα έχει τραγούδια που «συγκρούονται» μεταξύ τους τόσο στιχουργικά «Προδοσία» vs «Δεύτερη ευκαιρία», όσο και μουσικά. Πόσο δύσκολο είναι να επανέρχεσαι δισκογραφικά μετά από μεγάλη απουσία; Αισθάνεσαι ότι έχεις χάσει χρόνο ή έρχεσαι με τη δύναμη του «θέλω να ξανασυστηθώ»;

Είσαι ο πρώτος που λέει κάτι τέτοιο και μ’ εκπλήσσει! Αν κάτι χαρακτηρίζει το άλμπουμ ΛΑΡΒΑ είναι η έννοια της ψυχικής μεταμόρφωσης τα απαραίτητα δηλαδή στάδια που πρέπει να περάσει κάποιος, είτε του αρέσει είτε όχι, για να φτάσει στην πλήρωσή του. Ίσως αυτό εννοείς λέγοντας σύγκρουση; Να σπάσεις δηλαδή τα δεσμά των δεδομένων σου και να πας παρακάτω; Μουσικά και υφολογικά πάντως θεωρώ ότι είναι από τους πιο ενιαίους και ξεκάθαρος ως προς τις προσθέσεις, δίσκους που έχουμε κάνει, είτε μαζί είτε χωριστά με τον ΝΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ. Οχτώ από τα δέκα τραγούδια τα έγραψε ο Νίκος, τα τελευταία χρόνια για αυτό έχουν κάτι από τη σκιά της κρίσης στη χώρα μας, αλλά φέρουν μέσα τους την ελπίδα για λίγη αθωότητα, για λίγη ανθρωπιά, για λίγη χαρά όπως το όνομα του δίσκου, που σημαίνει κυριολεκτικά την προνύμφη της πεταλούδας και μεταφορικά την υπόσχεση της μεταμόρφωσης. Η ΛΑΡΒΑ είναι ένα άλμπουμ που εμφανώς έχει πιο κοινωνικό προσανατολισμό : μιλάει για την ανεργία, και την ξενιτειά του ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ, μιλάει για πράγματα που πιστέψαμε αλλά δεν στάθηκαν ικανά να φέρουν την ελπίδα στην ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΕΡΑ, μιλάει για τη μνήμη χρυσόψαρου που έχουμε σαν κοινωνία και για τα κλεμμένα μας συλλογικά όνειρα στο ΧΡΥΣΟΨΑΡΟ, μιλάει για το πώς μπορεί να αισθάνεται κάποιος έξω από κάθε κοινωνική δομή, σαν τον τρελό προφήτη που περιγράφει το ΣΕ ΕΙΔΑ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ , ζητάει ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ σε ένα απολογισμό στου δρόμου τα μισά, σχολιάζει τη στεγνή και εγωιστική ζωή της πόλης στο ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΕ ΕΡΗΜΟΥ, ακόμα και στα πιο ερωτικά τραγούδια επιλέγει ο Νίκος εικόνες της βιβλικής Γένεσεως στο ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΑ ΧΕΡΙΑ… Γενικά υπήρχε συγκεκριμένη στόχευση από τον δημιουργό τους αρχικά και έπειτα στην ενορχήστρωση / παραγωγή που επιμεληθήκαμε παρέα, η οποία, σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν, επαινέθηκε κι αναγνωρίστηκε!

Τώρα για ότι αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σου, δηλαδή την απουσία μου και το πώς αισθάνομαι ή, το πόσο δύσκολο είναι που επανέρχομαι δισκογραφικά μετά από χρόνια, θέλω να ξεκαθαρίσω πως για εμένα, για αυτό που είμαι και κομίζω στο ελληνικό τραγούδι ποτέ δεν ήταν εύκολα… Δεν είναι μόνο το είδος του τραγουδιού που υπερασπίζομαι, είναι και το ήθος και το ύφος με το οποίο το κάνω. Φαντάζει μυστήριο, ουτοπικό, βλακώδες ίσως και τέλος πάντων, έξω από κάθε κώδικα που αναγνωρίζει η ελληνική μουσική μας βιοτεχνία -που τελικά δεν είναι ούτε αυτό, είναι μπανανία! καθρέφτης της χώρας και ενδεικτικό της πλήρους σήψης στην οποία έχουμε περιέλθει. Αυτά τα πικρά σαράντα χρόνια συγκεκριμένοι άνθρωποι μας τραγουδούν, συγκεκριμένοι άνθρωποι φροντίζουν για το πολιτιστικό μας υπόβoθρο όπως συνηθίζω να λέω κι όχι υπόβαθρο, και συγκεκριμένοι άνθρωποι μας κυβερνούν. Συγκεκριμένος μηχανισμός ανατρέφει νέους καλλιτέχνες και νέο πολιτικό προσωπικό. Ας σκεφτούμε λίγο, ολιστικά, ας συνδέσουμε τα γεγονότα, γιατί όλα είναι εκφάνσεις της ιδίας κατάστασης. Έτσι για όποιον έχει λίγο νου να διαθέσει σε όσα είπα παραπάνω, φτάνουμε και στο ζήτημα της απουσίας μου : δεν ήμουν ποτέ του κόσμου τούτου! Εννοώ ότι ακόμα κι όταν λέτε πως επιστρέφω, είμαι αλλού και σ’ εκείνο το «αλλού», ευτυχώ!

Facebook Page: Katerina Kyrmizi