Συνέντευξη: Δέσποινα Μονογιού

Λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του album με τον τίτλο «Opium», μιλήσαμε με τον Σουηδό τραγουδιστή και τραγουδοποιό Jay Jay Johanson. Ο μελαγχολικός καλλιτέχνης με την ταπεινή φιγούρα και την πολύ ιδιαίτερη φωνή, ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά μας, εντυπωσιάζοντάς μας με τον επαγγελματισμό του.

11506_10152149631874979_233547669_n

Πότε ξεκίνησαν όλα;
Ω, πολύ καιρό πριν. Υποθέτω, όταν αγόρασα τις πρώτες μου ψηλές μπότες, στην ηλικία των 8. Ωστόσο, η σημαντικότερη αλλαγή προέκυψε το 1984, όταν είδα ζωντανά τον Chet Baker. Μετά απ’ αυτή τη συναυλία, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Συνειδητοποίησα πως ήθελα να κάνω αυτό που έκανε ο Chet, ότι μπορούσα να κάνω αυτό που έκανε. Το ύφος της μουσικής μου άρχισε να γίνεται πιο jazz. Κάπως έτσι λοιπόν! Kάπου μέσα στο χιόνι, στα 15 μου, ξεκίνησαν όλα.

Η συχνότητα με την οποία κυκλοφορούν οι δίσκοι σου μαρτυρούν την παραγωγικότητά σου ως καλλιτέχνης. Υπάρχουν αλήθεια τόσες πηγές έμπνευσης εκεί έξω;
Ναι! Και ακόμη περισσότερη έμπνευση εδώ μέσα (δείχνοντας το κεφάλι του και χτυπώντας το στήθος του, κοντά στην καρδιά).

Η μουσική σου έχει χαρακτηριστεί ως μελαγχολική. Υπάρχει κάποιος στόχος για προσωπική κάθαρση;
Δεν ξέρω, δεν μπορώ να γράψω με κάποιον άλλο τρόπο, αυτές είναι οι ιστορίες που χρειάζεται να γράψω, πράγματα που επιθυμώ να βγάλω από το στήθος μου, πράγματα που έχουν κάτσει στο λαιμό μου και πρέπει να φύγουν.

Τι στοιχεία από τη μουσική σου θα χαρακτήριζες, ενδεχομένως, ως Σουηδικά;
Δεν έχω ιδέα. Υποθέτω πως αυτό μπορεί να απαντηθεί ευκολότερα από κάποιον απ’ έξω. Προσωπικά, παραείμαι χωμένος στα δικά μου, για να είμαι σε θέση να πω με τι μοιάζουν.

Η μουσική σου εμπεριέχει κρυμμένα μηνύματα, βαθιές σκέψεις και ποιητικές αλληγορίες, όπου εκφράζονται μέσα από απλές εικόνες και έννοιες. Εσύ θα τη χαρακτήριζες συμβολική;
Χμμ… υποθέτω πως ναι. Οι ιστορίες δεν γράφονται πάντα με τον πιο ευθύ τρόπο. Ενίοτε, όλοι χρειαζόμαστε τις μεταφορές για να εκφράσουμε αυτό που θέλουμε να πούμε.

Νοσταλγία, προδοσία κλπ. Έχεις παρατηρήσει διαφορές ως προς την προσέγγιση της δουλειάς σου από άτομα διαφορετικής κουλτούρας; Διαφέρει το vibe;
Ξέρεις, έχω την εντύπωση πως το κοινό μου, από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο, αγόρια, κορίτσια, Αφρικανοί, Γιαπωνέζοι, Εσκιμώοι, τραβεστί στο Μανχάταν κλπ., όλοι αφομοιώνουν τη μουσική μου με τον ίδιο τρόπο. Και νιώθουν πως έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους. Είναι πραγματικά φανταστικό να βλέπεις άγνωστους να γίνονται φίλοι στις συναυλίες μου. Και να μου γράφουν μετά και να μου το λένε!

Το καινούριο σου album πρόκειται να κυκλοφορήσει. Γιατί Opium;
Α, δεν ξέρω γιατί. Είναι κάτι που συμβαίνει από το πρώτο μου album, δεν κάθομαι να βρω τίτλους. Αργά ή γρήγορα προκύπτει ένας τίτλος. Αυτήν τη φορά, κάποιες αναφορές και επιρροές μας γυρνάνε κάπου 100 χρόνια πριν, σε εξωτικά δωμάτια στο Παρίσι, όπου ζωγράφοι και συγγραφείς έπιναν αψέντι και κάπνιζαν όπιο.

Για να ακούσετε τα τραγούδια του Jay Jay Johanson γίνετε μέλη στην σελίδα του στο Facebook

Jay-Jay Johanson – Musician

Interview: Despina Monoyiou

Shortly before the release of his new album titled «Opium», we talked with the Swedish singer and songwriter Jay Jay Johanson. The melancholic artist with the humble figure and the unique voice, responded to our call immediately, impressing us with his professionalism as an artist.

1496205_10152181979544979_1220753531_o

When did it all start?
Oh, long ago – I guess already when I bought my first platform boots at 8. But the most important change was seeing Chet Baker live in 1984 -after that nothing was the same again. I realized I wanted to do the same as Chet, that I could do what he was doing. My style of song writing changed into a more jazzier structure. So yes, somewhere there in the snow, when I was 15, it all started.

The pace of your album releases, reveals a very productive artist.
Is there so much inspiration out there?
Yes, and even more inspiration in here (pointing at the head, and tapping on the chest, close to the heart).

Your music has been characterized as melancholic. Is there an aim for a personal catharsis involved?
I don’t know – I can’t write in another way – these are the stories I need to write – stuff I need to get off my chest – things stuck in my throat I need to spit up.

What parts of your music you might characterize as Swedish?
Oh, I have no idea. I guess that’s easier for someone looking at me from the outside to tell. I’m too involved in my own shit to say what it resembles.

Your music involves hidden messages, deep thoughts and poetic allegories, expressed through simple images and notions. Would you consider your work as symbolic?
Well, hmm… I guess so. Stories are not always written in the most direct form. We all need metaphors sometimes to express what we’re actually trying to say.

Feelings of nostalgia, love betrayal etc are expressed through your work. Do you sense any differences in the way your work applies to people from different countries? Is the vibe different?
You know, I have a feeling that, my audience, from the youngest to the oldest, girls and boys, Africans, Japanese, Eskimoes, or transvestites on Manhattan etc, they all relate to my songs in the same way. And they even feel that they have something in common. It’s absolutely fantastic to see how many strangers become friends on my shows… and they write to me afterwards and tell me about it.

Your new album is about to be released. Why Opium?
Oh, I don’t know. Since the first album, I don’t really name my albums. They kind of become the title sooner or later. And this time, some of the references and influences went back to the old days of Paris, like 100 years ago, when the painters and the writers all drank absinthe and smoke opium in the exotic rooms.

 

*Απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναδημοσίευση, μερική ή ολική και με οποιοδήποτε μέσο, χωρίς την γραπτή άδεια του City Code.