Πάντα άκουγα για χωρισμένους γονείς. Το θεωρούσα ένα λογικό, καλορυθμισμένο δίδυμο που μεγαλώνει, με αξιοπρέπεια κι αγάπη, τα παιδιά του, χωρίς ιδιαίτερες τριβές. Άκουγα μπαμπάδες που έλεγαν «δεν μπορώ να έρθω, θα έχω τα παιδιά το ΣΚ» ή μαμάδες που κανόνιζαν τρελές εξόδους, γιατί θα είχαν επιτέλους ρεπό! Ποτέ δεν είχα ακούσει για γκρίνιες και καυγάδες.

Χωρίζοντας, λοιπόν, συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι! Εξάλλου δυο άνθρωποι για να χωρίσουν σημαίνει πως δεν ταίριαζαν και πως, έτσι κι αλλιώς, δεν μπορούν να συνεννοηθούν με ευκολία, οπότε, αφού δε τα έβρισκαν πριν, γιατί να τα βρουν τώρα;

Όταν τα παιδιά φεύγουν από τον ένα γονιό και πάνε στον άλλον, πάντα αυτός που μένει πίσω αναρωτιέται αν αυτά που δεν βλέπει να γίνονται στα παιδιά του είναι σωστά, κατάλληλα, πρέποντα…. Αν οι επιθυμίες των παιδιών ικανοποιούνται, αν μπαίνουν όρια, αν οι τωρινοί σύντροφοι των πρώην τους είναι σωστοί και τόσα αμέτρητα αναπάντητα «αν» που, φυσικά, μεγαλώνουν αντί να μικραίνουν τις εντάσεις των διαζευγμένων.

Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η ειλικρίνεια. Τι πιο ωραίο πράγμα από την απόλυτη ειλικρίνεια. Ας λυθούν όλες οι απορίες. Ας απαντηθούν όλα τα «αν». Και ας γίνουν φυσικά πιστευτές όλες οι απαντήσεις. Ας ρωτήσουμε λοιπόν άφοβα τους πρώην συντρόφους μας και ας μας απαντήσουν το ίδιο άφοβα κι εκείνοι. Κάπως έτσι μπορεί να υπάρξει μια καλή εικόνα για το τι συμβαίνει έξω από τα όρια του σπιτιού μας. Έξω από τα όρια του ίδιου μας του εαυτού. Κάπως έτσι μπορεί να είμαστε ήρεμοι όταν φεύγει το παιδί, αλλά κι όταν επιστρέφει. Κάπως έτσι μπορούμε να ζούμε καλύτερα.

Φιλώ σας ειλικρινά. Β.