Συνέντευξη: Amarildo Topalis

Η Isabel Allende είναι μια από τις πρώτες λατινοαμερικανίδες συγγραφείς που γνώρισαν διεθνή επιτυχία, καθώς 20 βιβλία της μεταφράστηκαν σε 35 γλώσσες. Βιβλία που έχουν γίνει ταινίες, οι οποίες άφησαν εποχή. Δεν είναι μόνο διάσημη για την προσφορά της στη λογοτεχνία, αλλά ένας άνθρωπος που, μέσω του Ιδρύματός της, προσφέρει βοήθεια σε γυναίκες και παιδιά που έχουν ανάγκη. Ας δούμε λοιπόν τι την κάνει πραγματικά ευτυχισμένη.

isabel allende city code magazine

Έχετε πουλήσει περισσότερα από 65 εκατομμύρια αντίτυπα των 20 βιβλίων σας, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 35 γλώσσες και έχουν κερδίσει πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Πολλά από τα βιβλία σας έγιναν ταινίες. Όλες αυτές οι επιτυχίες εγγυώνται μια ευτυχισμένη ζωή;

Τίποτα εξωτερικό δεν μπορεί να εγγυηθεί μια ευτυχισμένη ζωή. Η ευτυχία είναι μια κατάσταση του μυαλού. Υπάρχουν διάφορες άσχημες συνθήκες όπου η ευτυχία δεν μπορεί να είναι δυνατή, σε μια κανονική ζωή παρ’ όλα αυτά, για τους περισσότερους φυσιολογικούς ανθρώπους, η ευτυχία είναι επιλογή. Προσωπικά έχω κάνει την επιλογή να είμαι πάντα ευγνώμων και ικανοποιημένη. Ως αποτέλεσμα, συνήθως νιώθω ευτυχισμένη.

Έχω διαβάσει το «Το σπίτι των πνευμάτων» και έχω δει την ομώνυμη ταινία, η οποία είχε ένα πολύ καλό casting και ερμηνείες από τους Jeremy Irons, Meryl Streep, Glenn Close, Winona Ryder, Antonio Banderas. Κάθε φορά που τη βλέπω, αισθάνομαι πως υστερεί σε σχέση με το βιβλίο, κάτι που συμβαίνει συχνά με βιβλία που γίνονται ταινίες. Ποια η δική σας γνώμη;

Ένα βιβλίο είναι μια ιδιωτική συνομιλία μεταξύ του συγγραφέα και του αναγνώστη. Ο συγγραφέας προτείνει μια ιστορία και ο αναγνώστης το ερμηνεύει σύμφωνα με την εμπειρία του, τις αναμνήσεις του, τη φαντασία του, τα συναισθήματά του. Δεν διαβάζουμε όλοι το ίδιο βιβλίο καθώς αυτό αλλάζει, ανάλογα με τον αναγνώστη. Μια ταινία, από την άλλη πλευρά, δίνεται στο ακροατήριο ως ολοκληρωμένο έργο. Ο θεατής δεν μπορεί να προσθέσει τίποτα στις εικόνες που βλέπει στην οθόνη, δεν έχει κάποιο λόγο στην ιστορία, είναι απλά ένας παθητικός παρατηρητής. Η λογοτεχνία είναι ευφυής, παίζει με το μυαλό του αναγνώστη. Για την ταινία «Το Σπίτι των Πνευμάτων», ο σκηνοθέτης Bille August έπρεπε να εξαλείψει μια ολόκληρη γενιά χαρακτήρων και να απλοποιήσει την ιστορία.

Είστε ένα πολιτικοποιημένο άτομο, κάτι που μαρτυράει και η ίδρυση του Ιδρύματος Ιζαμπέλ Αλιέντε το 1995. Πώς ξεκίνησε η ιδέα αυτή και πώς αισθάνεστε που μέχρι τώρα έχετε επιτύχει τους αρχικούς σας στόχους σας;

Δημιούργησα το δικό μου ίδρυμα προς τιμήν της κόρης μου Paula, της οποίας ο πρόωρος θάνατος μου ράγισε την καρδιά. Έχω αφιερώσει ένα σημαντικό ποσοστό του εισοδήματός μου στο ίδρυμα. Η αποστολή μας είναι να ενδυναμώσουμε τις γυναίκες και τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Δεν αποθαρρύνομαι από τους φιλόδοξους στόχους μας και τους περιορισμένους μου πόρους. Βοηθάω όσο μπορώ και θα συνεχίσω να το κάνω όσο μπορώ να δουλεύω. Όταν βλέπω πόσο καλό μπορεί να γίνει με περιορισμένους πόρους, νιώθω ενθαρρυμένη και υπερήφανη που είμαι σε θέση να βοηθάω.

Τι σας έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «Χιλή»;

Το αίσθημα του ανήκειν. Βλέπω στο μυαλό μου το τοπίο της χώρας μου, τους λόφους και τα βουνά, την απότομη ακτή του Ειρηνικού, τους ανθρώπους. Μπορώ να ακούσω την προφορά της ισπανικής με μια χιλιανή προφορά. Μυρίζω το ψωμί, τα ροδάκινα και τα λουλούδια. Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και τα μακρά καλοκαίρια στην παραλία.

Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που κατορθώσατε μέχρι τώρα στη ζωή σας;

Η γέννηση των δύο μου παιδιών και το να έχω στα χέρια μου την κόρη μου την ώρα του θανάτου της.

Μαζί με την οικονομική κρίση, μια ανθρωπιστική κρίση είναι επίσης γεγονός, σε παγκόσμιο επίπεδο. Έχετε εντοπίσει τους λόγους γι ‘αυτό; Τι είδους μέλλον προβλέπετε για την κοινωνία μας;

Δεν είμαι πολιτικός ή οικονομολόγος, η άποψή μου για το θέμα αυτό δεν είναι ιδιαίτερης σημασίας. Έχω την αίσθηση ότι η ανθρωπότητα έχει ξεστρατίσει. Είναι αδύνατο η παγκόσμια οικονομία να αναπτύσσεται για πάντα, ακριβώς όπως είναι αδύνατο για τους ανθρώπους να συνεχίσουν να καταναλώνουν όλο και περισσότερα μη αναγκαία αγαθά. Ο καπιταλισμός και ο καταναλωτισμός είναι βάρβαροι, δημιουργούν τεράστια ανισότητα μεταξύ των πλουσίων και του υπόλοιπου λαού και είναι πάρα πολύ δαπανηροί για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη. Από την άλλη πλευρά, έχει αποδειχθεί ότι ούτε ο κομμουνισμός δεν λειτουργεί. Είναι καιρός για ένα νέο πολιτικό όραμα και για πρωτότυπες οικονομικές λύσεις. Τι θέλουμε για το μέλλον; Θέλουμε έναν κόσμο στον οποίο επικρατεί δικαιοσύνη, ευκαιρίες και πόροι για όλους, ειρήνη και ομορφιά. Αλλά εμείς δεν πηγαίνουμε προς αυτή την κατεύθυνση, έτσι δεν είναι;

Τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε από εσάς ως συγγραφέα; Υπάρχουν εκπλήξεις;

Μου συμβαίνει συχνά να εκπλήσσομαι από τον εαυτό μου. Ποτέ δεν ξέρω ποιο θα είναι το επόμενο έργο μου. Κάθε βιβλίο είναι σαν μυστικοί σπόροι μέσα στην κοιλιά μου που ξαφνικά αρχίζουν να μεγαλώνουν και να μεγαλώνουν, μέχρι να τους προσέξω. Μερικές φορές ξεκινώ ένα βιβλίο χωρίς καμία ιδέα για την ιστορία ή τους χαρακτήρες. Απλά κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή μου και τελικά κάτι συμβαίνει και σιγά-σιγά η ιστορία αρχίζει να ξεδιπλώνεται. Το πιο πρόσφατο μου έργο, «The Japanese Lover», είναι μια ιστορία αγάπης. Δημοσιεύτηκε στα ισπανικά τον Μάιο και αργότερα, αυτό το έτος, θα κυκλοφορήσει και σε άλλες γλώσσες.

[divider]INTERVIEW (EN)[/divider]

Isabel Allende

Interview: Amarildo Topalis

Isabel Allende is one of the first latin-american writers to be known world wide, as 20 of her books were translated in 35 languages. Her books were turned into movies which were and still are very popular. She is not only famous for her contribution to literature, but also a human being who, through her organization, offers help to women and children in need. Let’s find out what really makes her happy.

isabel allende city code mag

You have sold more than 65 million copies of your 20 books, they’ve been translated into 35 languages, you have gained many awards and honors. Many of your books have become movies. Do all of these guarantee a happy life?

Nothing external can guarantee a happy life. Hapiness is a state of mind. There are terrible circumstances in which happiness is not possible, but in any normal life, for most normal human beings, happiness is a choice. I have made the choice to be always grateful and content ; the result is that most of the time I am happy.

I have read the «The house of the Spirits,» and I have seen the homonymous film -with a great casting and performances- from Jeremy Irons to Meryl Streep, Glenn Close, Winona Ryder, Antonio Banderas. Every time I watch it, I tend to think that something is missing -not an uncommon sense when you need to compare books to films. What is your opinion on that?

A book is a private conversation between thw writer and the reader. The author proposes a story and the reader interprets it according to his or her experience, memories, imagination, feelings, etc. Not everybody reads the same book, it changes with every reader. A movie, on the other hand, is given to the audience complete. The viewer can’t add anything to the images on the screen, he or she has no saying in the story, is just a passive observer. Literature is subtle, it plays with the reader’s mind. To film The House of the Spirits the director, Bille August, had to eliminate a whole generation of characters and simplify the story.

You are a politicized person and this is indicated by the establishment of the Isabel Allende Foundation in 1995. How did you come up with this idea and how do you feel now that you have accomplished your initial goals?

I created my foundation to honor my daughter Paula, whose premature death broke my heart. I dedicate a significant percentage of my income to the foundation. Our mission is to empower women and children in need. I am not discouraged by our ambitious goals and my limited resources; I help as much as I can and I will keep doing it for as long as I can work. When I see how much good can be done with limited funds, I feel encouraged and proud to be able to help.

When you hear the word Chile, what comes to your mind?

A feeling of belonging. I see in my mind the landscape of my country, the hills and mountains, the abrupt Pacific coast, the people. I can hear the accent of Spanish with a Chilean accent. I can smell bread, peaches and flowers. I remember my childhood and the long summers at the beach.

What is the most important thing you have accomplished so you far?

Give birth to my two children, and hold my daughter in my arms at the time of her death.

Along with the financial crisis, a humanitarian one is also a fact, at a global level. Have you identified the reasons for this? What kind of future do you foresee for our society?

I am not a politician or an economist, my view on this matter is not important. I feel that humanity has gone astray. It is impossible for the world economy to grow forever, just as it is impossible for people to keep on consuming more and more unnecessary goods. Capitalism and consumerism are brutal, they create tremendous disparity between the rich and the rest of the people, they are too costly for humanity and the planet. On the other hand, it has been proven that communism doesn’t work either. It is time for a new political vision and for original economic solutions. What do we want for the future? We want a world where justice, opportunities and resources for everybody, peace and beauty prevail. But we are not headed in that direction, are we?

What else could we expect from you as an author? Any surprises?

I often surprise myself. I never know what my next project will be. Every book is like a secret seed in my belly that suddenly starts to grow and grow until I have to notice it. Sometimes I start a book without any idea of the story or the characters. I just show up in front of my computer and eventually something happens and slowly the story starts to unfold. My recent project is a love novel: The Japanese Lover. It has been published in Spanish in May and later this year it will come out in other languages.

Η συνέντευξη παραμένει πνευματική ιδιοκτησία του City Code και των δημιουργών του και απαγορεύεται ρητά η οποιαδήποτε μερική ή ολική αναπαραγωγή.