Μπήκες στην τρίτη δεκαετία της ζωής σου. Πάντα ήθελες να τελειώσεις το σχολείο και ανυπομονούσες να μπεις στο πανεπιστήμιο. Να πάρεις το πτυχίο σου με καλό βαθμό. Να ζήσεις τη φοιτητική ζωή και τα ατελείωτα party. Να βρεις μία δουλειά. Να απομακρυνθείς από την ομπρέλα της οικογένειάς σου -όσο αυτό θα ήταν δυνατόν- και, γενικά, να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου.

της Ηλέκτρας Λήμνιου

Όλα αυτά φάνταζαν τόσο ιδανικά. Θα «γινόσουν μεγάλος» κι ανεξάρτητος. Και να που βγαίνεις σιγά σιγά στην ενεργό ζωή κι έρχεται η πρώτη σφαλιάρα. Ξεκινάς να ψάχνεις για δουλειά και σου ζητάνε προϋπηρεσία. Από πού (αναρωτιέσαι άθελά σου και με πραγματική απορία στο βλέμμα σου); Θέλεις να εργαστείς σε κάτι που να είναι σχετικό με αυτό που σπουδάζεις. Θα το κάνεις εθελοντικά για 3-4 χρόνια (όσο διαρκούν και οι σπουδές σου -τουλάχιστον). Η μερική ανεξαρτητοποίησή από την οικογένειά σου, πλέον, φαντάζει ανέφικτη… Για τα επόμενα 10 χρόνια από τη στιγμή που θα μπεις σε κάποια σχολή. Δεν θα μιλήσω για το θέμα των εξόδων για διασκέδαση, καθημερινών ή περιστασιακών. Δυστυχώς, ο λαός μας το είχε παρακάνει ούτως ή άλλως με αυτό το ζήτημα (αγάπη στον καπιταλισμό, παρά τις όποιες πεποιθήσεις που δηλώνουμε (!) οι περισσότεροι), οπότε το ρεγουλάρισμά του, κατά τη γνώμη μου, μας έκανε καλό. Γενικά, το πλάνο στα κεφάλια πολλών ήταν το εξής: Αφού τελειώσεις το σχολείο, θα μπεις σε κάποια σχολή, θα τελειώσεις, θα κάνεις ένα μεταπτυχιακό (μπορεί και δύο) και σιγά σιγά, αφού έχεις συμπληρώσει αρκετά χρόνια σπουδών (για ποιο λόγο αναρωτιέσαι πλέον), θα βάλεις μπροστά για να φτιάξεις την οικογένειά σου. Καλά τα είχαμε ονειρευτεί και εξιδανικεύσει στο μυαλό μας. Φτάσαμε στο 2014 όμως κι εδώ κι 6 τουλάχιστον χρόνια τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Στερείσαι το δικαίωμα της εργασίας. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που βιώνουμε, λοιπόν, όλοι εμείς οι 20χρονοι (συν, πλην) πολίτες αυτού του τόπου –κι όχι μόνο. Κι αν δεν το στερείσαι, σε εκμεταλλεύονται προσφέροντάς σου [ως χάρη (τι ειρωνεία)] το ελάχιστο δυνατό αντίτιμο για τις υπηρεσίες που παρείχες. Παρόλ’ αυτά, τι κάνεις για να τα ανατρέψεις όλα αυτά; Είναι το αιώνιο ερώτημα.

Οι μεγαλύτεροι περιμένουν από εσένα 20χρονε πολίτη να κάνεις τη μεγάλη αλλαγή. Να αλλάξεις όλα όσα εκείνοι έχουν προκαλέσει. Αυτή δεν είναι η καραμέλα που μασάμε όλοι άλλωστε; Να βγεις έξω και να κάνεις τη δική σου επανάσταση. Στους δρόμους. Όχι πίσω από την οθόνη του υπολογιστή σου, ποστάροντας στο facebook ή το twitter, μηνύματα εξοργισμού, δίχως πραγματικά επιχειρήματα, αλλά γεμάτα λέξεις προσβλητικές, υποτιμητικές κι όλα αυτά τα άσχημα (πόσα κλισέ σε μία παράγραφο). Αντί, λοιπόν, να προσάπτουμε ο ένας στον άλλον και ο μεγαλύτερος στον μικρότερο κατηγορίες για την κατάντια αυτού του τόπου, επειδή «έτσι λένε όλοι» ή κι επειδή έτσι πράγματι πιστεύουμε, ας γίνει κάτι μαζικά, αφήνοντας απ’ έξω πολιτικές πεποιθήσεις, ιδεολογίες, ηλικίες κι άλλα πράγματα που μας κρατάνε όλους πίσω (κι άλλο κλισέ) κι ας υπερασπιστούμε επιτέλους τα δικαιώματά μας.

Ή ας απαγορεύσει ο Σαμαράς την πρόσβαση στο facebook για να επαναστατήσουμε…