Το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα, ακούγεται στο ραδιόφωνο. Μάλλον κάθε καλοκαίρι το τραγούδι το τόσο διαχρονικό είναι must και τα λιμάνια δεν είναι και τόσο ξένα, ίσως και γνώριμα, ακόμη και αν δεν έχεις ξανά επισκεφτεί το νησί αυτό, ακόμη και αν είναι ένας άγνωστος προορισμός. Ο Πόρος μόλις 3 ώρες από τον Πειραιά, μην μου πείτε 2 και μισή, γιατί και το μισάωρο μου φάνηκε αιώνας, αφού σταματήσαμε πρώτα Αίγινα και μετά Μέθανα για αποβίβαση και επιβίβαση επιβατών, φτάσαμε επιτέλους στο λιμάνι του Πόρου. Πήρα το μπλουζάκι που είχα αγοράσει από την Πάρο πριν από κάτι χρόνια και έσβησα το άλφα και το έκανα όμικρον, ένεκεν οικονομικής κρίσης. Όχι, αλήθεια, δεν το έκανα αλλά, όσες φορές και αν με ρώτησαν που βρίσκομαι, πάντα το μυαλό μου πήγαινε στις Κυκλάδες, μία η ζέστη, μία το θαλασσινό αεράκι, μία το ποτό, μία  τραβάτε με και ας κλαίω, τα έχασα ο Άνθρωπος και βρέθηκα στον Πόρο και μακάρι να τα χάνω συχνά για να βρίσκομαι σε κάποιο ελληνικό νησί και να αδειάζει το μυαλό, να φορτίζουν οι προσωπικές μπαταρίες και ξανά προς την δόξα τραβάς.

Δύο μέρες χωρίς ίντερνετ και κατάλαβα πόσο σημαντικότερο είναι να ζεις πραγματικά και ξένοιαστα. Εντάξει, δύο μέρες άντεξα, μετά άρχισε η στέρηση, σαν «ναρκομανής» που ψάχνει τη δόση του από τον «πολιτισμό». Αλλά, μιας και μιλάμε για πολιτισμό, πόσο καιρό είχα να ακούσω φωνές, πραγματικές φωνές, να λένε καλημέρα, να ρωτάνε πραγματικά τι κάνεις; Και να βλέπεις έκφραση με λόγο αντί emoticons. Και εκεί που αισθάνεσαι κοινωνικοποιημένος ψηφιακά το real μας υστερεί, σου λέει τι σκέφτεσαι; Ο άλλος και εσύ σκέφτεσαι νιώθω χαρούμενος 🙂 και emoticon μην το ξεχνάμε.

Πέρα όμως από τα περί ψηφιακού και πραγματικού κόσμου, το νησί είναι από τα ομορφότερα του Αργοσαρωνικού, διαθέτει πεντακάθαρες παραλίες και κρυστάλλινα νερά. Προσωπικά, αν με ρωτάς, που δεν με ρωτάς, αλλά εγώ δεν θα μπορούσα να παραλείψω ότι στην παραλία του Μικρού Νεώριου θα βρεις τον Άνθρωπό σου. Μια μικρή ξύλινη καντίνα από πρωινό, καφέ μέχρι και τις ξαπλώστρες με την ομπρέλα σου και επιτέλους  χαρούμενους Ανθρώπους που ξέρουν τι θα πει τουρισμός και υψηλής ποιότητας παρεχόμενες υπηρεσίες, χωρίς να το κάνουν επιτηδευμένα. Η πιο Dog Friendly παραλία του Πόρου, αφού, αν έχεις σκύλο μπορείς να τον πάρεις μαζί σου, η Αλίκη και η Αμαρυλλίς θα σου φέρουν μπολάκι με νερό για να ξεδιψάσει και αυτό χωρίς καν να το ζητήσεις.

Τι να γράψω για αυτά τα κορίτσια, μόνο θετικές εντυπώσεις έχω από την καθημερινή επίσκεψή μου εκεί. Καθαριότητα, ωραίος καφές, καλή εξυπηρέτηση και πραγματικός κόσμος. Τα ζώα συντροφιάς επιτρέπονται σύμφωνα με το νόμο 4039/12 στην παραλία. Σχετικά με τα αποτσίγαρα και τα σκουπίδια μας που στις διάφορες ανασκαφές θα τα βρεις θαμμένα στην άμμο, καλό θα ήταν να μας απασχολεί και όχι μόνο ό,τι φαίνεται.

Το ξενοδοχείο που επιλέξαμε για τη διαμονή μας ήταν το Niki’s Village. Διαθέτει πισίνα, πολύ καθαρά και μεγάλα δωμάτια, ωραία ατμόσφαιρα και φυσικά στο άκουσμα ότι έχουμε και σκύλο, δεν ρώτησαν καν το οτιδήποτε, αν είναι μεγάλος, μικρός κοκ, τις χαζές ερωτήσεις που κάνουν συνήθως κάποιοι, λες και το σημαντικότερο είναι το μέγεθος, αν ενοχλήσει. Σε αυτό θέλω να του δώσω πραγματικά πολλά μπράβο για την όλη φιλοξενία και, αν βρεθείτε στον Πόρο, πραγματικά αξίζει να στηρίξετε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις τέτοιας ποιότητας. Αυτό που δεν είχαμε για λίγο ίντερνετ το συγκαταλέγω στα θετικά, γιατί δεν υπήρχε τεχνικό πρόβλημα, ένα restart έλειπε στο σύστημά τους και φυσικά ωφέλιμο για εμάς, για να νιώσουμε ξανά και να βιώσουμε πραγματικά ουσιαστικό χρόνο με εμάς και τις διακοπές μας. http://www.nikisvillage.gr/

Στο πρώτο σούπερ μάρκετ «Κρητικός» που θα συναντήσεις, απλά θα ήθελα να γράψω συγχαρητήρια για την ποιότητα των ανθρώπων που εργάζονται εκεί, ευγενικοί και όλοι τους εξαιρετικοί.

Όλα τα παραπάνω είναι προσωπικές εμπειρίες και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο, δεν θα σου γράψω που θα φας ή θα πιεις το ποτό σου ή θα περάσεις καλά. Δεν υπάρχουν Must Και IN υπάρχεις Εσύ που αν θέλεις θα περάσεις όπου και αν πας όμορφα.

Τέλος, αυτό που λείπει πραγματικά από το νησί είναι οι καθαρισμένες εκείνη τη στιγμή τηγανητές πατάτες. Όχι στη δικτατορία της προτηγανισμένης πατάτας λοιπόν!