Φωτογραφίες: George Alexandrakis

Περιμένω στο φουαγιέ ενός θεάτρου, από τη σκηνή ακούγεται το «Down on my Knees»… Κατευθύνομαι και στέκομαι πίσω από την κουρτίνα της σκηνής και προσπαθώ να δω ποια είναι αυτή η μαγευτική φωνή… Ζητώ από την υπεύθυνη το όνομά της, Αλεξάνδρα Κόνιακ μου λέει… Κάπως έτσι λοιπόν την αναζήτησα, για να την παρουσιάσουμε στο τεύχος του City Code και, τελικά, πολύ σωστά έπραξα. Ενώ πάνω στη σκηνή την παρατηρείς σαν κάτι εύθραυστο και μεγάλο, κάτι που συμβαίνει ελάχιστες φορές, στην πραγματικότητα η κοπέλα που συνάντησα για τη συνέντευξη – φωτογράφιση ήταν ένα άτομο πολύ προσιτό και με ευγένεια, ένας προσγειωμένος άνθρωπος που χαμογελάει, με μουσική παιδεία και ταλέντο.

Ας την γνωρίσουμε…

Τι σημαίνει τραγούδι για σένα;

Το τραγούδι για μένα συμβολίζει τον μεγάλο έρωτα. Με γοητεύει, με ηρεμεί και το επιθυμώ. Με γεμίζει συνεχώς διαφορετικά και ποικίλα συναισθήματα, τα οποία πλουτίζουν τη ζωή μου και την κάνουν πιο όμορφη.

Πώς ξεκίνησε η επαφή σου με τη μουσική και το τραγούδι;

Προέρχομαι από μουσική οικογένεια, οπότε αναπόφευκτα το μικρόβιο εγκαταστάθηκε πολύ γρήγορα μέσα μου. Η πρώτη επαφή με μεγάλο κοινό έγινε στην παιδική ορχήστρα «Μάνος Λοΐζος», έπειτα ασχολήθηκα πέντε χρόνια με το κλασικό βιολί, ολοκληρώνοντας παράλληλα τις θεωρητικές και φωνητικές σπουδές μου, ύστερα, κι επαγγελματικά πια, άρχισαν οι εμφανίσεις σε μικρές μουσικές σκηνές και, εν συνεχεία, συναντήθηκα με τους Stavento. Έπειτα από μία άκρως εποικοδομητική χρονιά, ακολούθησε η συνεργασία μου με τον Χρήστο Δάντη, η οποία πια μετράει τέσσερα αξιόλογα και γεμάτα γνώση χρόνια. Αυτά εν συντομία…

Σχετίζεται αυτό που σήμερα κάνεις ως επάγγελμα/τέχνη με την παιδική σου ηλικία;

Σαφώς και κουβαλάω τα παιδικά μου βιώματα. Η σχέση λατρείας που είχε ο μπαμπάς με τα βινύλια, οι άπειρες ώρες της αδερφής μου στο πιάνο, η αφοσίωση της μαμάς μου στις παρτιτούρες… Η μοναδική αυτή αίσθηση δηλαδή της καθημερινότητας, που ήταν βουτηγμένη στη μουσική, έχει διαμορφώσει σε τεράστιο βαθμό την προσωπικότητά μου και τον τρόπο με τον οποίο αφουγκράζομαι την Τέχνη γενικότερα.

Όταν ανακοίνωσες στους γονείς σου ότι θέλεις να γίνεις τραγουδίστρια, ποια ήταν η συμβουλή, άποψη, αντίδρασή τους;

Η αλήθεια είναι πως δε συνέβη ποτέ κάποιου είδους πανηγυρική ανακοίνωση! Ανέκαθεν ήταν ενήμεροι για τα μουσικά μου βήματα, με υποστήριζαν και με ενθάρρυναν απ’ την πρώτη στιγμή κι έτσι όλα κύλησαν εντελώς φυσιολογικά. Επιπλέον, νομίζω πως απέφευγαν να παίζουν το ρόλο του συμβουλάτορα. Έδιναν το καλό παράδειγμα και με βοηθούσαν να ανακαλύψω μόνη μου τον εαυτό μου. Το μοναδικό που ίσως θυμάμαι αμυδρά απ’τη μαμά μου είναι πως «το χαμόγελο είναι δύναμη κι ασπίδα».

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι ανεβαίνοντας σε μια μουσική σκηνή;

Προτεραιότητά μου είναι να εντοπίσω το πιο διαπεραστικό κι επιβλητικό βλέμμα μέσα στο πλήθος. Έχω ανάγκη να απευθύνομαι σε εκφραστικά μάτια, να επικοινωνώ με το κοινό και να νιώθω πως παίζουμε στο ίδιο έργο.

Ποιο κομμάτι της πόλης είναι εκείνο που θέλεις να περνάς ώρες, με ποιους και γιατί;

Αγαπώ όλα τα στενά της πόλης μου. Δεν κάνω διακρίσεις. Ακόμα και τα πιο ζόρικα, τα πιο σκοτεινά. Μαθαίνω σ’αυτά, μέσα απ’ αυτά κι εξελίσσομαι ως άνθρωπος. Απ’την άλλη, μου αρέσει να ανακαλύπτω χώρους ζεστούς, εναλλακτικούς, καθώς και οπωσδήποτε στέκια καλοφαγάδων! Απολαμβάνω πολύ το περπάτημα, τον θεσπέσιο καφέ του κυρ-Αντώνη στον Βύρωνα(καπουτσίνο με μέλι) και τις βόλτες, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, με αγαπημένους φίλους.

Τι είδη μουσικής ακούς στον προσωπικό σου χρόνο;

Ανάλογα με τις συνθήκες και τις διαθέσεις επιλέγω και τη μουσική που θα ακούσω. Δεν περιορίζομαι σε ένα στιλ και συχνά επιδιώκω να προσανατολίζομαι σε ακούσματα που δεν έχω.

Δίνονται ευκαιρίες σε νέους τραγουδιστές; Τι θεωρείς εσύ ευκαιρία;

Θεωρώ πως πάντα δίνονται ευκαιρίες. Απλά υπάρχουν πολλών ειδών. Εκεί οφείλεις να ξέρεις ακριβώς, τι θέλεις να ακολουθήσεις, για να πάρεις τον σωστό δρόμο. Επίσης, είμαι της άποψης πως μπορούμε να δημιουργούμε κι οι ίδιοι ευκαιρίες, αναζητώντας συνεχώς καινούριες κι εναλλακτικές διεξόδους με τόλμη και πίστη.

Τι περιμένεις απο φίλους να κάνουν για σένα χωρίς να χρειαστεί να τους το πεις;

Να συντονίζονται με τη σιωπή μου.

Ποια είναι τα αγαπημένα σου τραγούδια;

Ενδεικτικά θα αναφέρω… Roads/ Portishead: Η αδυναμία μου. Άνθρωπος είμαι (Ιωάννης Πάττας/Σταύρος Σιόλας): Πρόσφατη εμμονή. Iron/ Wookid: Το πρωτοάκουσα στην παράσταση που συμμετείχα φέτος και με συνδέει με την αγαπημένη μου σκηνή. Τύψεις του Δημήτρη Καρρά: Απ’τα ωραιότερα τραγούδια που έχει γράψει. Δωμάτιο(Sunny Μπαλτζή/ Χρήστος Δάντης): Εξακολουθεί και με ξεσηκώνει κάθε φορά στο live. Κι αν μ’αφήσεις, θα σου απαριθμήσω τόσα κι άλλα τόσα!

Ποιες δραστηριότητες συνηθίζεις να κάνεις στον ελεύθερό σου χρόνο;

Με ανανεώνει η φωτογραφία, με συναρπάζει ο κινηματογράφος, με μαγεύει το θέατρο και με βελτιώνουν τα ψυχογραφήματα ζωής που γίνονται συχνά στο δωμάτιο της κολλητής μου!

Όταν η Αλεξάνδρα ερμηνεύει, σου φαίνονται όλα μαγικά…

Έχουμε πολλά να ακούσουμε για την Αλεξάνδρα Κόνιακ!

Μπορείτε να ενημερώνεστε για την Αλεξάνδρα Κόνιακ μέσω της Σελίδας της στο Facebook:

https://www.facebook.com/AlexandraKoniak