Φωτογραφίες & Κείμενο: Ελένη Μυλωνά

 (Αίγινα 23 Ιουλίου 2013)

Εκεί κατά τον Ιούνιο, η μητέρα μου πακετάριζε σε μεγάλα καλάθια ένα ολόκληρο σπιτικό, κατσαρόλες, πιατικά, σεντόνια, πετσέτες, ρούχα και μπαρκάραμε για την Αίγινα για ολόκληρο το καλοκαίρι. Νοικιάζαμε ένα απλό σπίτι κοντά στον Φάρο. Ο πατέρας μας ερχόταν τα σαββατοκύριακα. Παίζαμε στην ακροθαλασσιά, ψάχνοντας καβούρια, κολλησόψαρα, γαρίδες. Αυτοκίνητα δεν θυμάμαι να υπήρχαν τότε. Πηγαίναμε με τα πόδια ή με αμαξάκι. Γυρνώντας απ’ τη θάλασσα το μεσημέρι, με τα τζιτζίκια στη διαπασών, περπατούσα ξυπόλητη στο καυτό χωματένιο δρομάκι και η σκόνη πέρναγε, φρουτ, ανάμεσα στα δάκτυλα των ποδιών μου. Χτες το βράδυ, που γυρνούσα νύχτα στο σπίτι, συνειδητοποίησα ότι η Αίγινα, μακρυά απ’ τη θάλασσα, μου θυμίζει την Κηφισιά, όταν ήμουν παιδί. Με σπίτια και κήπους και δρόμους χωματένιους. Έτσι θυμήθηκα και τα καλάθια και την εποχιακή μετακόμιση και πώς ήταν τότε.

Όταν πουλήθηκε το πατρικό μου στην Κηφισιά, ένιωσα ξεριζωμένη. Νομίζω ότι εμείς οι Έλληνες της διασποράς είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι για τον τόπο που μας γέννησε. Είχα ανάγκη να ανακτήσω ένα κομμάτι ελληνικής γης. Μιας και είχα τόσες παιδικές αναμνήσεις από την Αίγινα και κανα δυο φίλους που κατοικούν εδώ, αποφάσισα να την υιοθετήσω και να φτιάξω εδώ ένα στέκι.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα εύρισκα ένα τόσο θαυμάσιο μέρος. Να όμως που ήταν γραφτό να έρθει αυτό το κομμάτι γης, έστω για λίγο, κάτω από τη δική μου κυριαρχία και φροντίδα. Παλιά δεν υπήρχε ο παραλιακός δρόμος. Η επικοινωνία με την πόλη της Αίγινας γινόταν με τα πόδια ή με γαϊδουράκι. Είμαστε 5-6 χιλιόμετρα από το λιμάνι. Δύο τρεις κάβους πιο πέρα είναι το σπίτι του Νίκου Καζαντζάκη. Ανάμεσα δεν υπήρχε τίποτα. Όταν άνοιξαν τον δρόμο, λίγο πριν από το 1950, η μπουλντόζα ξέθαψε δύο τάφους αρχαίους, που ήταν λαξευμένοι μέσα στον βράχο. Αν κοιτάξεις χάμω είναι γεμάτο πήλινα θραύσματα. Με εμπνέει που σ’αυτόν τον χώρο ζούσαν άνθρωποι από την αρχαιότητα και αυτό επηρέασε και τη δουλειά μου. Στα συμβόλαια επικρατούσε συγκίνηση. Μετά βίας κρατούσαμε τα δάκρυα και η Αίγλη, που μεγάλωσε εδώ και εγώ που έπαιρνα τη σκυτάλη. Καλό σημάδι αυτό! Μόλις ολοκληρώθηκε η συναλλαγή, πήγα αμέσως και αγόρασα ένα μικρό τροχόσπιτο. Ήταν χειμώνας.

Την ημέρα που το φέραμε στην Αίγινα έβρεχε καταρρακτωδώς και, σα να μην έφτανε αυτό, το τροχόσπιτο δεν χωρούσε να μπει από την πόρτα. Έτσι, μαζί με την αγαπημένη μου σκύλα Αγνή, ξημερωθήκαμε μέσα στο τροχόσπιτο, έξω στην άκρη του δρόμου. Ποτάμι τρέχαν τα νερά πάνω στα τζάμια. Κοιμηθήκαμε όμως μια χαρά. Ύστερα από κάμποσα χρόνια και πολλές ταλαιπωρίες ολοκληρώθηκε και το σπίτι.

Σήμερα έχω την τύχη να μοιράζω τον χρόνο μου ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και την Αίγινα. Η ομορφιά της Αίγινας είναι διάχυτη δεν χρειάζεται τη δική μου διαφήμιση. Η θέση της και η πρόσβαση από την Αθήνα είναι μοναδικές. Η Αίγινα έχει τη δική της ζωή όλο τον χρόνο. Οι κάτοικοι είναι μεικτοί. Δεν είναι εποχιακό ή κοινωνικό γκέτο, πράγμα το οποίο εμένα, τουλάχιστον, με ευχαριστεί. Εκτός από τα θαυμάσια αρχαία—ο ναός της Αφαίας είναι ένα κόσμημα, κι ας είναι, δυστυχώς, ασυντήρητος και τόσο συχνά κλειστός—έχω ιδιαίτερη αδυναμία στην Παλιαχώρα, τ’απομεινάρια ενός μεσαιωνικού οχυρού πάνω σ’ έναν λόφο. Σώζονται καμιά σαρανταριά πέτρινα εκκλησάκια με θαυμάσιες τοιχογραφίες. Αν έρθει κανείς τον Γενάρη, είναι πλημμυρισμένη όλη η πλαγιά με ανθισμένες αμυγδαλιές. Απέναντι είναι ο Άγιος Νεκτάριος, που ήταν πραγματικά ασκητικός και Άγιος, κι ας είναι ο σημερινός ναός του τόσο ανάρμοστα τεράστιος και πλουμιστός.

Αν και πολύ κοντά στη θάλασσα, το κτήμα μου ήταν γεμάτο φυστικιές, δενδρολίβανα, σκοίνα, θυμάρια, συκιές, φραγγόσυκα, αθάνατα, δύο τρεις αμυγδαλιές, λίγα αμπέλια και δυο γέρικες ελιές τουμπαρισμένες από τον βοριά. Χειμώνα ακόμα τα άγρια σπαράγγια πετάνε τα βλαστάρια τους και λίγο αργότερα ξεπροβάλλουν και οι κάππαρες. Μόλις ξεμυτίσει η άνοιξη και ρίχνει καμιά βροχή εμφανίζονται οι ίριδες και γεμίζει ο τόπος κίτρινες μαργαρίτες και ρόκες τεράστιες, πιπεράτες. Το σπίτι κτίστηκε ανάμεσα στις δύο ελιές, πίσω απ’ το πηγάδι. Τράβηξαν πολλά αυτές οι καημένες οι ελιές με τους σοβάδες και τα τσιμέντα πάνω στις ρίζες τους, αλλά επιζούν αήττητες και βγάζουν πολύ καρπό! Πέρσυ βγάλαμε και λάδι!

Παράδεισος λοιπόν; Σχεδόν. Όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα, η Αίγινα έχει κάποια σοβαρά προβλήματα κακοδιαχείρισης. Δύο απ’ αυτά είναι πολύ σοβαρά: Το νερό και τα σκουπίδια. Δεν θα πω παραπάνω, γιατί θα πάρω φόρα και θα σας τα χαλάσω. Άλλωστε… Nobody’s Perfect!

 http://elenimylonasart.com/