γράφει η Ηλέκτρα Λήμνιου

Και ήμουν ελεύθερη. Έστω.. έτσι αισθανόμουν. Κι έτσι ξεκινάω πάλι να αισθάνομαι. Είναι κάτι σαν τον υγιή εγωισμό, για τον οποίο είχα μιλήσει πριν από μερικούς μήνες. Είναι ο υγιής εγωισμός που θα πρέπει να μας διακατέχει πάντα και να τον αποζητάμε όλοι. Το εννοώ πέρα για πέρα. Και ο καθένας το επεξεργάζεται για τον εαυτό του με τον τρόπο που θέλει και με βάση τα προσωπικά του πιστεύω κι εμπειρίες.

Όταν, λοιπόν, άκουγα τον σταθμό της «ελευθερίας», μαζευόμασταν σε σπίτια και μιλούσαμε για στιγμές, ευτυχίες, έρωτες. Δύο χρόνια μετά, κάπου στην καθημερινότητα και κάπου ανάμεσα στις εκάστοτε δουλειές του καθενός, χάθηκαν λίγο αυτά. Που και που βρίσκονται. Σε άλλους ανθρώπους, σε άλλες καθημερινότητες, σε άλλους σταθμούς, στο κέντρο της Αθήνας, στα περίχωρα, σε νησιά και σε βουνά. Βρίσκονται όλα για λίγο και μετά χάνονται πάλι.

Έκλεισε ο σταθμός της «ελευθερίας» και τότε πήρε και κάτι μαζί του. Συγκυρίες απίστευτες. Και μου άρεσε τόσο πολύ να ακούω τις μουσικές του και να περνάω εικόνες μέσα στα τραγούδια του. Δύο χρόνια μετά φτιάχνουμε ιστορίες για να τις αναπολούμε και να χαμογελάμε με αυτές τα επόμενα δύο, τέσσερα, έξι και πάει λέγοντας.
Μόνο να χαμογελάμε. Κι ας έκλεισαν οι σταθμοί κι ας ξεθώριασαν οι ιστορίες. Κι ας πήραν μαζί τους ανθρώπους και στιγμές. Και προσπάθειες κι επιτυχίες κι αποτυχίες.

Νέοι σταθμοί, νέες ιστορίες ήρθαν να μπουν σε νέα τραγούδια και νέες καθημερινότητες. Νέοι στόχοι, νέα χαμόγελα δημιουργούνται…από εμάς. Και μόνο. Τίποτα δεν έρχεται χωρίς προσπάθεια. Όση τύχη κι αν σε κυνηγάει.
Άνοιξε, λοιπόν, κι εσύ τον καινούριο σου «σταθμό», για σένα πρωτίστως κι όχι για τα μάτια του κόσμου. Σχεδίασέ τον όπως θέλεις. Η ευτυχία η δική σου, ίσως γίνει κι ευτυχία κάποιου άλλου.

Πάντα με προσπάθεια. Ατομική αρχικά.