Πρώτη μέρα της εβδομάδας, πρώτη εβδομάδα του μήνα, πρώτος μήνας του καλοκαιριού και νιώθω… και η πρώτη καθώς ξυπνάω αχάραγα για να προλάβω όλες τις δουλειές που προκύπτουν κάθε φορά που μπαίνει ένας καινούριος μήνας. Πίνω στα γρήγορα το πρωινό μου καφεδάκι, μπροστά στις μαραμένες ζαρντινιέρες που πάλι δεν πρόλαβα να ποτίσω, και ξεκινάω τη γνωστή διαδρομή: ΙΚΑ, ΤΕΒΕ, εφορία, Δήμος και τράπεζες, ώσπου να καταλήξω στο πιο κουκλίστικο μαγαζί υποδημάτων της πόλης: Tο μαγαζί μου! Σήμερα είναι Δευτέρα και, όπως κάθε Δευτέρα, η μία από τις δύο υπαλλήλους έχει ρεπό γιατί, όπως ορίζει, άλλωστε, και ο νόμος, πρέπει να έχει μία μέρα κενή- πλην της Κυριακής- για να προλαβαίνει να κάνει κι αυτή τις δουλειές και τα ψώνια της, ρε αδερφέ!

papanastasatou

Άλλωστε οι Δευτέρες είναι τσαγκαροδευτέρες, που λέει κι ο λαός, και η αλήθεια είναι ότι με μία υπάλληλο η δουλίτσα βγαίνει μια χαρά! Αυτή η σκέψη περνάει από το μυαλό μου τη στιγμή που χτυπάει το τηλέφωνο και ακούω στην άλλη άκρη της γραμμής τη σπαρακτική φωνή της άλλης υπαλλήλου που μου εξηγεί ότι τη διέλυσε μια ύπουλη γαστρεντερίτιδα!

Από τη μία σκέφτομαι πόσο κρίμα είναι να της συμβεί αυτό τώρα που γνώρισε κάποιον που ερωτεύτηκε σφόδρα και θα πέρναγαν μαζί το Σαββατοκύριακο, όπως μου είχε εμπιστευτεί, κι απ’ την άλλη θυμήθηκα πριν κάνα δίμηνο που μου είχε συμβεί εμένα κάτι παρόμοιο και της ζήτησα να αλλάξει το ρεπό της, αλλά δεν τα είχε καταφέρει η καημενούλα και έμεινα να δουλεύω υποφέροντας! Αυτές είναι οι επιλογές που κάνει ο καθένας μας, σκέφτομαι, εγώ αποφάσισα να είμαι αφεντικό του εαυτού μου, να μην έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου, να είμαι μια ανεξάρτητη επιχειρηματίας!

Και με τη σκέψη αυτή κλείνω το τηλέφωνο. Σκουπίζω, σφουγγαρίζω, ξεσκονίζω λίγο τα παπούτσια της βιτρίνας και πιάνω το τηλέφωνο να κάνω τις παραγγελίες μου. Φτιάχνω ένα ακόμα καφεδάκι, πίνω λίγο και είναι η στιγμή που θέλω να πάω στην τουαλέτα, αλλά δεν μπορώ να αφήσω το μαγαζί ακυβέρνητο!

Σκέφτομαι τι να κάνω και με λούζει κρύος ιδρώτας τη στιγμή που περνάει η άλλη μου υπάλληλος, που μόλις έχει τελειώσει από το κομμωτήριό της. Την αντικρίζω, με καλημερίζει όλο χαρά και ξενιασιά, σκέφτομαι τα δικά μου μαλλιά που είναι ριγέ τόσον καιρό που έχω να τα βάψω, με διαπερνάει μια ελαφριά ζήλεια, γιατί είναι αρκετοί οι μήνες που το κέρδος μου είναι από μηδαμινό ως ελάχιστο, αλλά μία ισχυρή πίστη απέναντι στις επιλογές μου με εμποτίζει ξανά: Εγώ αποφάσισα να είμαι επιχειρηματίας, να ρισκάρω, έχω όραμα και θέληση εγώ!

Και δεν πρόκειται ποτέ να σκύψω το κεφάλι, ακόμα και αν χρειαστεί… Να τα κάνω πάνω μου, σκέφτομαι, καθώς η επιθυμία να πάω στην τουαλέτα ξαναέρχεται πιο επιτακτική από πριν. Της ζητάω πολύ ευγενικά, ή μάλλον απελπισμένα, να κάτσει στο πόδι μου για λίγα λεπτά και μου απαντάει ότι σήμερα είναι το ρεπό της και δεν γίνεται, καθώς ήδη έχει στήσει τη φίλη της, που την περιμένει να πιούνε freddo στην πλατεία. Δε μου φαίνεται ιδιαίτερα σοβαρή ως δικαιολογία, αλλά, από την άλλη, δεν ξέρω τι σημαίνει ρεπό, τουλάχιστον όχι βιωματικά, οπότε σκέφτομαι ότι ίσως να κάνω και λάθος και τη συγχωρώ. Με τα πολλά κλειδώνω το μαγαζί, πάω στην τουαλέτα και τη στιγμή που βγαίνω βλέπω κάποιον να μου καθαρίζει τα τζάμια. Δεν έχω καθόλου χρήματα να του δώσω, αλλά έχει κάνει ήδη πολλή δουλειά για να τον αφήσω να φύγει έτσι. Του χαρίζω ένα ζευγάρι δερμάτινα μποτάκια που είχα σε τιμή stock, με χιλιοευχαριστεί και νιώθω πως η εβδομάδα θα ξεκινήσει πολύ όμορφα, γιατί ό,τι δίνεις παίρνεις σ’ αυτήν τη ζωή.

Επαναπαύομαι λοιπόν και περιμένω να πάρω, όταν μπαίνει μια γειτόνισσα που είναι και πελάτισσα χρόνια. Δοκιμάζει όλη την καλοκαιρινή κολεξιόν, όλα τα σχέδια και τα χρώματα, αλλά και τα νούμερα! Ναι! Επιμένει ότι το πόδι της έχει αλλάξει μορφή τους τελευταίους μήνες και δε μπορεί να είναι σίγουρη μέσα σε ποιο νούμερο παπουτσιού νιώθει άνετα. Με τα πολλά βρίσκουμε ένα πολύ ωραίο- και πανάκριβο- πέδιλο και γελάει το είναι μου από χαρά που αποκαταστάθηκε η ισορροπία του δούναι και λαβείν τόσο άμεσα! Τη στιγμή που κατευθυνόμαστε στο ταμείο, με ολίγη αμηχανία αρχίζει να μου λέει ότι είναι πολύ δύσκολα οικονομικά και αν θα μπορούσε να με πληρώσει τον επόμενο μήνα, γιατί, έτσι κι αλλιώς, εγώ δεν έχω ανάγκη, είμαι ολόκληρη επιχειρηματίας εγώ!

Τι είχαμε τι χάσαμε, σκέφτομαι, και της λέω «ναι» από ντροπή, αλλά και για να μην τη χάσω από πελάτισσα. Η πελάτισσα φεύγει και λίγες ώρες μετά μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν η πρώτη και η τελευταία για σήμερα, καθώς όλοι οι υπόλοιποι περνάνε από το μαγαζί και κοιτάνε τη βιτρίνα με τέτοιο δέος σα να βλέπουν εκθέματα γλυπτικής της μυκηναϊκής περιόδου με ταμπελίτσα μπροστά «μην εγγίζετε».

Η τσαγκαροδευτέρα φτάνει στο τέλος της και, φτάνοντας, έπειτα από λίγο, στο σπίτι κάνω τον απολογισμό της ημέρας που είναι για πολλοστή φορά αρνητικός. Μία θλίψη πάει να με τυλίξει αλλά… όχι! Έχω δύο υπαλλήλους που, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, παίρνουν κανονικά τον μισθό τους και μπορούν αυτές τις δύσκολες εποχές να ζουν με κάτι παραπάνω από ασφάλεια, με αξιοπρέπεια και άνεση!

Ξάφνου νιώθω σημαντική, δυνατή, πετυχημένη, ανεξάρτητη, σχεδόν σπουδαία! Γιατί, αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να παινεύεται κανείς, είναι η προσπάθεια που κάνει για να υπερασπιστεί τις επιλογές του, καταλήγω, και βάζω να βράσω μακαρόνια ορφανά!