γράφει η Βάλια Πάτσιου

Όταν η κρίση σου χτυπάει την πόρτα, ό,τι και να κάνεις τα παιδιά θα το καταλάβουν. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο οικονομικό. Τελικά αν θα πάρεις ένα δύο ή τρία παιχνίδια είναι το λιγότερο που ενοχλεί τα παιδιά. Το άγχος, η έλλειψη ψυχραιμίας, τα νεύρα και η κακοκεφιά είναι αυτά που τα κλονίζουν περισσότερο.

Συχνά νομίζουμε ότι επειδή δε γίνονται συζητήσεις μπροστά στα παιδιά εκείνα δεν αντιλαμβάνονται την κατάσταση. Κι όμως… η κακή ενέργεια είναι διάχυτη και τα επηρεάζει. Κι αν αυτό ακούγεται σαν άποψη ρομαντικό ή έστω εναλλακτικό, μπορώ να σας το περιγράψω.

Αν ας πούμε δεν έχουμε δουλειά, η χώρα βουλιάζει και από στιγμή σε στιγμή δε θα έχουμε λεφτά ούτε για τα βασικά, είναι δύσκολο να περιμένεις το παιδί σου είκοσι λεπτά να βάλει τα παπούτσια του. Ναι, πριν το έκανες. Ήσουν πιο χαλαρός. Τώρα όμως η ένταση έχει μέσα της μια φοβερή υπερδιέγερση, η οποία σπάει τη χαλαρότητά σου. Επίσης, αν όλη μέρα περιμένεις να κοιμηθεί το παιδί για να ενημερωθείς (γιατί δεν ανοίγεις τηλεόραση και κομπιούτερ μπροστά του για να μην αποχαυνώνεται) για την πορεία των διαπραγματεύσεων, τον ανασχηματισμό, την πυρκαγιά στον Καρέα κτλ. δε μπορείς να πεις στο παιδί σου και τα τέσσερα παραμύθια πριν κοιμηθεί! Μετά το δεύτερο του μουρμουράς ότι είναι αργά και ότι είσαι πτώμα και σφυράς τη λήξη.

Ναι συμφωνώ! Δεν έγινε και τίποτα! Δεν έπαθε και τίποτα! Όμως είναι αλλαγή. Σταματάει κι αυτό να είναι χαλαρό. Υπάρχει ένας εκνευρισμός που αναρωτιόμαστε όλοι από πού προέρχεται…Από εμάς! Δεν είναι κακό! Φτάνει να το ξέρουμε πριν αρχίσουμε να το κακοχαρακτηρίζουμε!

Φιλώ σας. Β.