γράφει ο Γιώργος Μπίλιος

«Ναι, καλησπέρα σας, για την αγγελία σας τηλεφωνώ»
«Ποια αγγελία παρακαλώ;»
«Αυτή για το σεφ στην ταβέρνα Το στραβό κατάρτι»
«Α, μάλιστα…»
«Σας έχω στείλει το βιογραφικό…»
«Πόσα τατουάζ έχετε;»
«Ορίστε;»
«Λέω πόσα τατουάζ έχετε;»
«Εεεεε, κανένα; Να σας στείλω το βιογραφ…»
«Σας ευχαριστούμε, κύριε, αλλά το Στραβό Κατάρτι δεν δέχεται σεφ χωρίς τατουάζ. Είναι πολιτική του καταστήματος.»
«Και γιατί δεν το λέτε στην αγγελία;»
«Γιατί δεν θέλουμε να κατηγορηθούμε ότι η θέση είναι φωτογραφική…»

Ο παραπάνω διάλογος θα μπορούσε να είναι βγαλμένος από το μέλλον και μάλιστα το εγγύς, με τη μεγάλη πέραση που έχει, στον κλάδο των σεφ, το τατουάζ. Παλιότερα, ο πολυταξιδεμένος άνθρωπος φαινόταν από τα τατουάζ που έχει κοσμήσει το κορμί του. Ο ναυτικός, ας πούμε, ήταν κλασική περίπτωση ανθρώπου που έχει σμιλέψει το δέρμα του με άγκυρες, γοργόνες, Ινδιάνους, ήλιους, φεγγάρια, τρίαινες, ύαινες, δελφίνια και λοιπά ψαρικά. Τώρα, τη θέση τους έχουν πάρει πιο tribal σχέδια, συνθήματα, abstract μορφές, λέξεις, νούμερα, αριθμοί, λογάριθμοι, προπαίδειες, αλφάβητα, αναλφάβητα, κ.λπ.

Κι όντως οι σεφ είναι οι ναυτικοί της εποχής, όχι μόνο στα τατουάζ, αλλά και σε αναφορές σε κουλτούρες έξω από την ελληνική, επιρροές στην κουζίνα τους και τεχνοτροπίες. Ο ναυτικός ερχότανε από την Αφρική και σου ’λεγε ιστορίες για τις φυλές, τους μάγους, τις τελετές, τη φιλοξενία, τον τρόπο ζωής. Ο σεφ στο πιάτο παίρνει, ας πούμε, το κοτόπουλο, του βάζει, ξέρω ‘γω, μια παπάγια με σως από πράσινο αστερία και αρμπαρόριζα, μαριναρισμένο με αμύγδαλα και αχινό και σου ’χει βάλει όλες τις ηπείρους μαζί.

Κι άντε τώρα να καταλάβεις από πού σου έρχεται η γεύση κι αν «σκάει» στον ουρανίσκο η παπάγια ή ο αστερίας. Μιλάμε για πανδαισία γεύσεων το λιγότερο. Κι εκεί που κόβει το κοτόπουλο βλέπεις στο χέρι του χαραγμένο κάτι τύπου “freedom is culture”, ας πούμε, και λες, τον άτιμο που τα ’χει μάθει όλα αυτά. Τέχνη. Γιατί κι η Τέχνη θέλει το περιτύλιγμά της. Όπως όλα τα πράγματα στη ζωή, έτσι και στην Τέχνη, για να τα δεχτείς καλύτερα και πιο εύκολα, πάντα παίζει ρόλο ο τρόπος που στο δίνουν. Ο τρόπος που στο επικοινωνούν. Και το τατουάζ είναι το περιτύλιγμα στους ικανούς σεφ. Όπως τότε που οι ναυτικοί γυρνούσαν θαλασσοπνιγμένοι αλλά αγέρωχοι με το τατουάζ τους ανά χείρας…