Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: George Alexandrakis

Μέσα από την πετυχημένη καλλιτεχνική της πορεία όλα αυτά τα χρόνια, κατάφερε να πετύχει έναν σπάνιο συνδυασμό να γίνει αγαπητή τόσο από το κοινό, όσο και από το σινάφι της. Όλοι, έχουν να σου πουν μια καλή κουβέντα για το ροκ κορίτσι με τα υπέροχα μάτια και το παιδικό χαμόγελο!

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε! Κάθε συνάντηση μαζί της σου αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις, ο χειμαρρώδης λόγος της σε ταξιδεύει και το χιούμορ της δημιουργεί άμεση οικειότητα στην ατμόσφαιρα.

Η αγαπημένη ηθοποιός Ράνια Παπαδάκου, ακομπλεξάριστη, χαμογελαστή, ειλικρινής, γενναιόδωρη στις απαντήσεις της, μίλησε στο citycode για όλα τα ενδιαφέροντα που την απασχολούν και τη δραστηριοποιούν αυτή την περίοδο.

IMG_3024

Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείσαι έντονα με το «Επισκήνιον». Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια γι’ αυτή την προσπάθεια;

Το Φεβρουάριο του 2007,κατά τις εργασίες θεμελίωσης οικοδομής στις Αχαρνές, αποκαλύφθηκε το Αρχαίο Θέατρο Αχαρνών, από την αρχαιολόγο κ. Μαρία Πλάτωνος, ένα εύρημα εξαιρετικά σπουδαίο, ένα σημαντικότατο μνημείο, από τα πρώτα λίθινα θέατρα. Πριν από τον 5ο αιώνα τα θέατρα ήταν ξύλινα με ικριώματα. Αυτό προλογείται βάσει των επιγραφών και των ανασκαφικών ευρημάτων, με βάση όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, στις αρχές του 4ου αιώνα. Η αποκάλυψη του θεάτρου, αποτέλεσε είδηση παγκοσμίου προβολής κι ενδιαφέροντος, λόγω της μεγάλης ιστορικής, αρχαιολογικής και πολιτιστικής σημασίας του. Διατηρώντας, λοιπόν, τον αρχικό ενθουσιασμό και τις προσδοκίες, που γεννήθηκαν από την αποκάλυψη του, και κατόπιν παρακίνησης από τον πρόεδρο του σωματείου ΔΙΑΖΩΜΑ (σωματείο για την ανάδειξη όλων των Αρχαίων Θεάτρων στην Ελλάδα) κ. Στ. Μπένο, αποφασίστηκε η ίδρυση του “Επισκηνίου “ με πρόεδρο την κα Μαρία Μίχα έναν εξαιρετικό,καλλιεργημένο άνθρωπο, που παράγει σπουδαίο έργο. Άνθρωπος σοβαρός, που νιώθω ότι μιλάμε κοινή γλώσσα, κοινή αναφορά οι νομικές μας σπουδές, με έπεισε με την ευγένειά της ότι μπορούμε να συνεργαστούμε άψογα. Το “Επισκήνιον” είναι ένας αμιγώς εθελοντικός και αγνός πολιτιστικός φορέας, αμιγώς μη κερδοσκοπικός, μη επιχορηγούμενος, μη χρηματοδοτούμενος, που δραστηριοποιείται με σκοπό την ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση των πολιτών για την ανάδειξη, προβολή και προστασία του Αρχαίου Θεάτρου Αχαρνών. Μέλη του είναι διακεκριμένοι αρχαιολόγοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες κ.ά. Εγώ που ως παιδί έπαιζα Θέατρο κι ονειρευόμουν ν’ ασχοληθώ με την υποκριτική Τέχνη, λίγα μέτρα μακριά από το σημείο της αποκάλυψης του αρχαιολογικού αυτού θησαυρού, δεν θα μπορούσα παρά να στηρίξω με όλη μου την καρδιά και τις δυνάμεις τις δράσεις που αποσκοπούν στην ανάδειξή του. Δηλώνω εδώ και χρόνια επίσης, ότι σε ένα παράλληλο σύμπαν θα ήθελα πολύ να είμαι αρχαιολόγος, θεωρώντας ότι είναι δυνατών κραδασμών ενασχόληση και ως τέτοια, με γοήτευε πάντα, οπότε είναι σαν να μου δίνει το Σύμπαν την ευκαιρία να πάρω μια “γεύση” μέσω άλλης οδού.

Είναι αλήθεια πως το θέμα της ανακάλυψης του Αρχαίου Θεάτρου Αχαρνών, ενώ έκανε τον γύρο του κόσμου, δεν απασχόλησε σχεδόν καθόλου τα Μ.Μ.Ε στην Ελλάδα. Πού πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό;

Έχουμε συνηθίσει ν’αναπαράγεται (ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι να το ξεράσουμε) η κακή είδηση, η ίντριγκα, η μαυρίλα, που έτσι κι αλλιώς υπάρχει σε αφθονία. Εξαρτάται που εστιάζει κανείς και τι “εγγραφές” επιλέγει ο εγκέφαλος να κάνει. Μεταξύ γκρίνιας και δράσης επιλέγω πάντα τη δεύτερη. Άλλωστε οι δράσεις μας ,όπως η διοργάνωση της επιστημονικής διημερίδας με θέμα “Αριστοφάνους Αχαρνείς(ής), το Έργο, ο Τόπος, οι Άνθρωποι” που θα πραγματοποιηθεί στις 5-6 Απριλίου 2014, στις εγκαταστάσεις του ΕΟΣ Αχαρνών, και στην οποία λαμβάνουν μέρος Καθηγητές Πανεπιστημίου, Αρχαιολόγοι και Επιστήμονες, από όλη την Ελλάδα, ειδικοί στο Αρχαίο Θέατρο και την Αρχαία Ελληνική Ιστορία, καθώς και εξαιρετικοί, ευαισθητοποιημένοι με το θέμα, συνάδελφοι ηθοποιοί, εκεί αποσκοπούν, στη γνωστοποίηση και στην επικοινωνία. Για να μην είμαστε άδικοι όμως, θα πω ότι έγινε πρώτη είδηση για πολλές μέρες στην Ελλάδα από όλα τα ΜΜΕ. Και αυτό γιατί η αποκάλυψή του, εκτός της μεγάλης αρχαιολογικής και ιστορικής σημασίας, ως θεάτρου της κλασικής αρχαιότητας του μεγαλυτέρου Δήμου της Αττικής, ταύτισε το σημερινό κέντρο του Δήμου με το αρχαίο, καθιστώντας τις Αχαρνές μια από τις ελάχιστες πόλεις παγκοσμίως που κατοικούνται αδιαλείπτως επί πολλές χιλιάδες χρόνια. Άλλωστε η ύπαρξή του ήταν γνωστή πριν από 200 χρόνια όταν σε ανασκαφές τότε είχαν ανευρεθεί 2 επιγραφές που αναφέρονται σε μίσθωση του για άλλες χρήσεις.

Ποια είναι η στάση του Υπουργείου Πολιτισμού για το θέμα;

Το Υπουργείο Πολιτισμού μετά την ίδρυση του “Επισκηνίου” και τη συνεργασία του με το “ΔΙΑΖΩΜΑ” και τις πιέσεις για ολοκλήρωση των διαδικασιών απαλλοτριώσεων και αποζημιώσεων των εμπλεκομένων ιδιοκτητών των ακινήτων, χαρακτήρισε το μνημείο αυτό ως ιδιαίτερης σημασίας και έδωσε εντολή στις αρμόδιες υπηρεσίες του να χειρισθούν την υπόθεση αυτή κατά προτεραιότητα. Ζούμε όμως καθημερινά μια πραγματικότητα σε όλους τους τομείς, που μας ξεπερνάει. Είναι γεγονός ότι η οικονομική κρίση και η έλλειψη κονδυλίων και χρηματοδότησης έχει επηρεάσει και τα σχετιζόμενα με το θέατρο εκκρεμή ζητήματα. Γι ‘αυτό και η διαρκής παρουσία και πίεση, με κάθε τρόπο, από τους πολίτες είναι αναγκαία.

Όλη αυτή η κοινωνική προσφορά δεν σ’ έκανε ποτέ να σκεφτείς ν’ ασχοληθείς με την πολιτική; Είμαι σίγουρη πως αυτή την εποχή θα ‘χεις πολλές προτάσεις.

”Μην πείτε στη μητέρα μου ότι ασχολούμαι με την πολιτική. Νομίζει ότι είμαι πιανίστας σε μπουρδέλο”, είπε ο Mark Twain κάποτε χαριτολογώντας κ ένα κομμάτι του εαυτού μου συντάσσεται με το ευφυολόγημα του Αμερικανού συγγραφέα. Ένα άλλο κομμάτι πάλι βρίσκει χώρο στην Πλατωνική τοποθέτηση ότι “μια από τις τιμωρίες, όταν δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική, είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου”. Ναι, ομολογώ πως είχα αρκετές προτάσεις και δεν είναι η πρώτη φορά, κάποιες απ’αυτές, από ανθρώπους που εκτιμώ και θεωρώ ότι οι προθέσεις τους είναι ανιδιοτελείς και πηγάζουν απο ανάγκη προσφοράς σε μια εποχή που τη στοιχειώνει η βία, ο φόβος και η έλλειψη ονείρου πιο πολύ απο ποτέ. Δεν είμαι έτοιμη να κάνω ένα τέτοιο βήμα και δεν ξέρω κι αν θα νιώσω έτοιμη ποτέ. Δεν έχω λύσει τα οικονομικά μου θέματα και δεν θα ήθελα σε καμιά περίπτωση να αποτελέσει επιλογή βολεύματος, δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά σε πράγματα που αγαπώ πολύ, αν ποτέ το επιχειρούσα θα αφοσιωνόμουν κι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ο χρόνος και ο χώρος. Στην καρδιά μου κυρίως… Γιατί αυτή είναι το “κέντρο λήψης αποφάσεων”. Είμαι ακόμα σε διαδικασία “προσωπικής βελτίωσης” σε όλους τους τομείς. Το μπουκάλι και η γόπα που δεν θα αφήσεις στην παραλία, η θέση του πάρκινγκ των ΑΜΕΑ που δε θα πάρεις στο super market, γιατί είναι πιο βολική, το χαρτί που δεν θα πετάξεις στην τουαλέτα στο cafe που σε 5’ θα μπει άλλος, η έμπρακτη συμπαράσταση στον συνάνθρωπο που κακοποιείται καθημερινά από ρατσιστικές, ομοφοβικές, πάσης φύσης βίαιες(ύπουλες ή κραυγαλέες) συμπεριφορές, είναι βαθιά πολιτικές πράξεις. Δεν πιστεύω σε μαγικά ραβδιά, πιστεύω στην αναμέτρηση με τις σκοτεινές, προβληματικές πλευρές μας, στο “σκατοψυχάκι” που κρύβουμε βαθιά μέσα μας και το κουκουλώνουμε με πτυχία κι επίφαση κουλτούρας. Στην πράξη, όχι στα λόγια που είμαστε όλοι ρήτορες.Είναι προσωπικό στοίχημα…

Το ευρύ κοινό σ΄ έχει αγαπήσει μέσα από τις τηλεοπτικές σου δουλειές. Υπάρχουν φορές που δεν σου είναι τόσο ευχάριστο να σε ταυτίζουν με την τηλεοπτική σου περσόνα;

Είχα την τύχη να υπάρξω σε τηλεοπτικές δουλειές που αγαπήθηκαν πολύ στο σύνολο τους, με ανθρώπους αγαπημένους και ξεχωριστούς. Σε μια δουλειά που η ανεργία αγγίζει το 90% και ταλαντούχοι συνάδελφοι κάθονται σπίτι τους και παλεύουν καθημερινά για επιβίωση και στοιχειώδη αξιοπρέπεια και λόγω και της δικηγορικής μου ιδιότητας μιλάω με πάρα πολλούς και ξέρω ότι πλήττονται καθημερινά και τα δύο για τεράστια μερίδα, είμαι ευγνώμων, κατ’αρχάς, που επιλέγομαι. Οι μέχρι τώρα τηλεοπτικοί μου ρόλοι λοιπόν, ήταν ιδιαίτεροι, αγαπήθηκαν όντως πολύ από τον κόσμο και από μένα. Σαφέστατα όμως θα ήθελα και νιώθω ότι μπορώ να υποστηρίξω και άλλα πράγματα. Πιο σκοτεινά, πιο εσωστρεφή, πιο δικά μου. Ξέρουμε ότι όλοι -άλλος περισσότερο,άλλος λιγότερο- λειτουργούμε στερεοτυπικά και ειδικά στην τηλεόραση. Έπιασα τον εαυτό μου να κάνει αυτό που καταδικάζει. Να λειτουργώ με έλλειψη φαντασίας και να προτείνω συνάδελφο για ρόλο που τον έχω δει ήδη να κάνει αλλού, έτοιμο “προϊόν” δηλαδή κι ακόμα χειρότερα να τον αντιμετωπίζω και ως τον ρόλο. Μέχρι ένα σημείο είναι αναμενόμενο, ειδικά όταν δεν έχεις δώσει άλλα δείγματα της προσωπικότητάς σου, μέσα από τοποθετήσεις, συνεντεύξεις και τα σχετικά, κάτι που εγώ προσπαθούσα, όσο μπορούσα, ν’αντιμετωπίσω με σοβαρότητα και να μην είναι η προβολή δυσανάλογη της παρουσίας μου και των πεπραγμένων μου. Αυτό βέβαια έχει και το κόστος του, γιατί όταν ο άλλος δε σε γνωρίζει, μοιραία θα σε ταυτίσει με την τηλεοπτική σου περσόνα και αναφέρομαι στους ανθρώπους του χώρου, ευκαιρίας δοθείσης, στο πλαίσιο του “ζήτα και θα σου δοθεί “…you knowwww, γιατί το κοινό θα σε ταυτίσει… Είναι στανταράκι. Πριν από χρόνια συνεργαζόμουν στο θέατρο με μια εξαιρετική συνάδελφο που τηλεοπτικά ζούσε μέσα στη χλιδή και ερχόταν ο κόσμος και της ζητούσε δανεικά και ρουσφέτια, ενώ η ίδια ερχόταν κάθιδρη με το λεωφορείο. Όταν έκανα τα “Μαύρα Μεσάνυχτα”, λόγω της ιδιαιτερότητας του ρόλου, άκουγα απίστευτα σχόλια στο δρόμο, ας πούμε κομψά ότι κάποια απ’αυτά, δεν διέπονταν από διακριτικότητα κι είχαν μια ενισχυμένη σεξιστική διάθεση. Εκεί, με ευγένεια, έπαιρνα απόσταση και ομολογώ ότι αισθανόμουν λίγο άβολα. Ήταν μεμονωμένα περιστατικά όμως, σε σύγκριση με την αγάπη και τη συμπάθεια που εισέπραξα και απ’αυτόν τον τόσο αγαπημένο μου ρόλο και από άλλους που προηγήθηκαν.

Ποιον ρόλο ή ποια συνεργασία ονειρεύεσαι;

Η ζωή και συγκεκριμένα η δική μου ζωή- γιατί δεν ξέρω πόσο μαθαίνεις απο τις ζωές των άλλων – μου έχει διδάξει ότι σε μια στιγμή, σ’ένα δευτερόλεπτο μπορεί να γκρεμιστεί το προσωπικό σου σύμπαν, να υπάρξουν ανατροπές, τραγωδίες, γεγονότα που νομίζεις ότι συμβαίνουν μόνο σε άλλους και εσύ θα τη γλιτώσεις γιατί είσαι καλό παιδί και μάγκας. Έτσι αναπάντεχα κι από ‘κει που δεν το περιμένεις , μπορεί να έρθει κι η χαρά που έχει να κάνει πάντα με τη συνάντηση ανθρώπων που θα σε εξελίξουν, θα σε βελτιώσουν, θα σου βγάλουν την καλύτερη δυνατή εκδοχή σου.

Είτε αυτό έχει να κάνει με τη δουλειά σου είτε με τη ζωή σου εν γένει.Εκεί εστιάζω πια. Στην…ολότητα, αν μπορώ να το πω έτσι.Να είμαι καλά,να νιώθω γαλήνη, να συνυπάρχω με ανθρώπους που έχουν συνειδητοποιήσει τη ματαιότητα και το εφήμερο και εστιάζουν στην αγάπη.

Έλεγα προχθές στον Γιώργο (Αλεξανδράκη, βεβαίως βεβαίως) που κάναμε μαζί τη φωτογράφιση, ότι όσο κλισεδάκι και αγαπημένο τσιτάτο κι αν είναι, το ότι η ποιότητα ενός ανθρώπου φαίνεται απο τον τρόπο που συμπεριφέρεται σε ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να του προσφέρουν, είναι το δικό μου κριτήριο επιλογής των ανθρώπων που θέλω να είναι στο περιβάλλον μου. Πικραίνομαι να βλέπω ανθρώπους να βγάζουν πύρινους λόγους, να επικαλούνται και να καταπιάνονται με σπουδαία κείμενα και την ίδια στιγμή να εξευτελίζουν τον τεχνικό, την καθαρίστρια, τον ηθοποιό που δεν είχε την τύχη και τις δυνατότητες ίσως να επιλέγει το μέλλον του, να σνομπάρουν, να προσβάλλουν, να αγνοούν, λες και τα σπουδαία αυτά κείμενα που η έννοια της ύβρεως έχει δεσπόζουσα θέση να μην έγραψαν καθόλου μέσα τους, να πέρασαν και να μην ακούμπησαν.

Είμαστε άνθρωποι βέβαια και καθημερινά αναμετριόμαστε όλοι με τους δαίμονες μας. Πάντα αγαπούσα πολύ τις ηρωίδες του Μπέκετ, του Ουίλιαμς, αγαπούσα τις θρυμματισμένες, τις παρανοϊκές, αλλά και αυτές που έκαναν την υπέρβαση. Στη μέχρι τώρα πορεία μου δεν συναντήθηκαμε. Ο Louis Aragon είπε ότι “Υπάρχει πάντα ένα όνειρο που γερνάει” και, παρόλο που αγαπώ πολύ κάποιους από τους σουρεαλιστικούς του στίχους, προτιμώ να κρατήσω τους στίχους του δικού μας Λάκη Παπαδόπουλου που λένε “Όμως με τίποτα δεν μπορείς να μου στερήσεις το όνειρο/Δικαίωμα στο όνειρο,/ δικαίωμα στο τίποτα/Όμως με τίποτα δεν μπορείς να μου στερήσεις το όνειρο”

Υπάρχουν επόμενα επαγγελματικά σχέδια, που μπορείς να μας αποκαλύψεις;

Ο χειμώνας που πέρασε είχε πολλές ανατροπές, αναβολές και ματαιώσεις. Ονειρεύομαι κάτι που θα πληροί τις προϋποθέσεις που είπαμε πριν, αλλά αυτό είναι ακόμα στο στάδιο της σύλληψης. Μπορεί ο Κομφούκιος να είπε “Διάλεξε ένα επάγγελμα που σου αρέσει και δεν θα ξαναχρειαστεί να δουλέψεις στη ζωή σου” και καταλαβαίνουμε όλοι τι εννοεί, αλλά για όλους εμάς που δεν είμαστε εισοδηματίες, πρέπει να εξασφαλιστεί σε πρώτο επίπεδο το “ζην “ για να μπορέσουμε να περάσουμε και στο “ευ ζην“, κάνοντας πράγματα που αγαπάμε.

Ανακοινώσιμο προς το παρόν είναι ότι την επομένη του Πάσχα φεύγω για Κύπρο. Ο Κων/νος Καζάκος, ο Πέτρος ο Μπουσουλόπουλος κι εγώ, από Ελλάδα, μαζί με άξιους συναδέλφους από την Κύπρο ξεκινάμε πρόβες σε θεατρικό έργο της Ντ. Κυριακίδου, σκηνοθεσία Β.Βάσου και παραγωγή Χ.Χριστοδούλου, που θα παιχθεί στη Λευκωσία και σε κάποια φεστιβαλ εκεί. Λατρεύω τα ταξίδια και, όταν αυτά συνδυάζονται με τη δουλειά που αγαπάς, είναι ευτυχής συγκυρία.

Τι σου εμπνέει ελπιδοφόρες σκέψεις στους καιρούς που ζούμε;

Κυκλοφορώ πολύ στο κέντρο. Λόγω επαγγελματικής διαστροφής, παρατηρώ τους ανθρώπους. Περπατάμε κ παραμιλάμε… Εμού συμπεριλαμβανομένης. Είτε με bluetooth στ’αυτί είτε όχι… Το “βαδίζω και παραμιλώ” έχει γίνει ασυνείδητη ψυχοθεραπευτική διέξοδος. Παραμιλάμε και βρίζουμε. Είμαστε θολωμένοι, ευέξαπτοι, απογοητευμένοι, άφραγκοι, μίζεροι. Έχει πλησιάσει πολύ η φωτιά και σαν να συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά ότι όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα, είναι ζήτημα χρόνου να γίνει και το δικό μας στάχτη. ΄Οταν λοιπόν διαπιστώνω ότι μέσα σ’όλο αυτό το σκούρο γκρι (κατάμαυρο κατράμι είναι, αλλά είπα να του ρίξω μια…ανταύγεια, να’ρθει να φωτίσει ) τοπίο, νέοι ή και λιγότερο νέοι άνθρωποι, κινητοποιούνται, συσπειρώνονται, γίνονται αλληλέγγυοι, προσφέρουν εθελοντική εργασία, προκειμένου να ανακουφίσουν τον συνάνθρωπο, λέω δεν μπορεί υπάρχει σπόρος και αν ποτιστεί και αν βλαστήσει, δεν χάθηκαν όλα. Θυμώνω κιόλας βέβαια γιατί δεν πρέπει, σε καμιά περίπτωση, ο εθελοντισμός να υποκαθιστά ένα ανεπαρκές κράτος, στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Κοινωνική Πρόνοια. Κι αφού μιλάμε με στίχους, νομίζω ότι επειδή ήδη ήρθαν οι καιροί που έχει σβήσει το κερί στην καταιγίδα, θεωρώ απαραίτητο πιο πολύ από ποτέ να υπερασπιστούμε το παιδί, γιατί σίγουρα, αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα. Κυρίως το παιδί μέσα μας… Σε προσωπικό επίπεδο τώρα τη δική μου μαυρίλα και καταχνιά τη διώχνει ο έρωτας, μια καλή είδηση, μια ταινία, μια παράσταση, μια συναυλία, μια ανέμελη βραδιά με φίλους, η θάλασσα.

Η απεραντοσύνη της πάντα μου γεννά ελπίδα. Αυτό που είπε ο Baudlaire: ”Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα “ !!!

 

Αρχαίο Θέατρο Αχαρνών Επισκήνιον: https://www.facebook.com/ArchaioTheatroAcharnonEpiskenion