Πού να ξέρουμε από ευτυχία, αφού δεν το βιώσαμε ποτέ. Δεν μας άφησαν τα όχι και τα μη.

Του Γιώργου Αλεξανδράκη

 10424568_608933209204331_1494164603_n

Αγωνιζόμαστε (αδόκιμος όρος) για τους τίτλους και το όνομα, την καταξίωση και την αναγνώριση. Τα μη και τα όχι των άλλων μας άλλαξαν, για να πορευόμαστε με τα δικά τους Θέλω και δεν αποφασίσαμε εμείς για εμάς, πώς πραγματικά θέλουμε να ζήσουμε. Κρίνουμε μεμονωμένα καταστάσεις και ανθρώπους και δεν το βλέπουμε σφαιρικά, γιατί όλα είναι στιγμιαία, όλα περνούν έτσι και δεν δίνουμε βάρος και βάση στους γύρω μας. Ένας άνθρωπος ζητάει τη βοήθεια μας και εμείς κάνουμε πως δεν το είδαμε, σκεφτόμαστε ότι ίσως κάποιος θα το δει και θα βοηθήσει. Ανεβοκατεβάζουμε την αρχική σελίδα χωρίς νόημα και σκεφτόμαστε πόσο μίζεροι, παραπάνω, μπορούμε να γίνουμε. Δεν πάει το χέρι στο κουμπί διαγραφή, δεν διαγράφεται η ψεύτικη ζωή εκεί που μπορείς να δηλώσεις ό,τι θέλεις, να βάλεις τίτλους και ταμπέλες. Είμαι στην παραλία, αλλά, στην πραγματικότητα, είμαι μέσα σε ένα κατάκλειστο σπίτι όμως, στην πιο πραγματικότητα, είμαι με μία κλειστή καρδιά που δεν τόλμησε να ξεφύγει.

Σκέφτομαι πόσες φορές μου είπαν μη συμπεριφέρεσαι σαν μικρό παιδί, μη δείχνεις την αντίδρασή σου, μη δείχνεις ότι σε ενδιαφέρει, γιατί οι άλλοι θα το εκμεταλλευτούν. Ε, και; Το εκμεταλλεύτηκαν! Και τι έγινε; Δεν έγινε απολύτως τίποτα. Χάνεις την παιδικότητα σου, το χιούμορ, την έκφραση… Απλά για κάποιους άλλους. Ο Εαυτός σου σε νοιάζει; Και δεν εννοώ τον εαυτούλη σου, αλλά εσένα, το μέσα σου! Το αγάπησες καθόλου; Μπορείς να τον αγαπήσεις; Σε άφηνουν τα όχι και τα μη των άλλων; Μπορείς να αποδεσμευτείς συναισθηματικά και να προχωρήσεις; Δεν λέω να γίνεις αδίστακτος, απλά να ζήσεις για σένα πάνω από όλα, για να μπορέσεις να προσφέρεις όπου εσύ θέλεις…