Συνέντευξη: Γιώργος Μπίλιος

Φωτογραφίες: George Alexandrakis

Ο Πάνος Σουρούνης κλείνει 10 χρόνια ραδιοφωνικής παραγωγής και «διεκδικεί» το δικό του… Νόμπελ από τη νέα ερτζιανή συχνότητα του «Μέντα 88». Πάρε ανάσα και διάβασε το γιατί στην απολαυστική συνέντευξη που παραχώρησε στο City Code αυτού του μήνα.

«Όταν τ’ άλλα παιδάκια βλέπανε μπάλα, εγώ αγόραζα βινύλια και έτρεχα σε συναυλίες». Σωστό ή λάθος. Αναπτύξτε.
Όταν τα παιδάκια έβλεπαν μπάλα,εγώ έπαιζα και τσακωνόμουν σε δρόμους, πλατείες, σχολεία, γήπεδα. Σου χαλάω το ρομαντικό κλίμα της πρώτης ερώτησης, αλλά μη λέμε και ψέματα. Ποτέ δεν έτρεξα προς τη μουσική, πάντα αυτή ερχόταν σε μένα. Αυτό συμβαίνει ακόμα και τώρα. Οπότε απλά την περιμένω, πάντα με ανοιχτές αγκάλες και ανοιχτά αυτιά να την ακούσω. Αλλά, για να απαντήσω και λίγο πιο ρομαντικά, το πρώτο cd που αγόρασα στα 13 μου ήταν το Joyride των Roxette (αλήθεια λέω) και πρώτος δίσκος το «Πέρα από τις πόλεις τις ασφάλτου» των Ξύλινων Σπαθιών, όταν ήμουν 14. Έπειτα από την τελευταία αγορά, αυτή του δίσκου των Σπαθιών, όλα άλλαξαν μέσα μου και πήραν τον δρόμο τους.

Τι είναι αυτό που σε εξιτάρει περισσότερο με τη μουσική;
Αυτό δεν το ξέρω να το απαντήσω. Ίσως να μη θέλω να μάθω ποτέ την απάντηση. Όταν βρίσκεις έναν λόγο που είσαι ερωτευμένος με κάτι, συνήθως έπειτα από λίγο βρίσκεις και άλλους 789 λόγους να μην είσαι ερωτευμένος με το ίδιο κάτι. Η μουσική, όπως λέω συνήθως, είναι για μένα σαν το σουβλάκι. Μπορώ να το τρώω κάθε μέρα σε όλες του τις εκδοχές, χωρίς να το βαριέμαι ποτέ. Μη βάλεις αυτό επικεφαλίδα της συνέντευξης. Είμαι σε δίαιτα και θα μου επηρεάσει την αποφασιστικότητά μου να τη συνεχίσω.

Πότε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός παίρνει Νόμπελ… παραγωγής;

Όταν έρχονται και σου λένε «καλά χτες μαγείρευα ένα κοκκινιστό σε άκουγα και χόρευα». Ή σου λένε «όταν έδινα Πανελλήνιες, αν δεν είχα και σένα να ακούω στο ραδιόφωνο θα είχα σαλτάρει». Ή σου λένε «όταν χώρισα με τον καραγκιόζη σε άκουγα και έβγαζα τον νταλκά μου». Ή όταν σε μια παραλία στα Κουφονήσια, χρόνια πριν, έχουν κάνει ολόκληρη διαδικασία να ακούνε Δεύτερο Πρόγραμμα και συγκεκριμένα τη λίστα σου 02:00-05:00 το πρωί. Επίσης, όταν σε καλούν να παίξεις σε γάμους ακροατών που γνωριστήκαν και άκουγαν τα τραγούδια του Πάνου Σουρούνη. Με λίγα λόγια θα έπρεπε ήδη να μου είχαν δώσει Νόμπελ. Πού είναι το Νόμπελ μου ρεεεε;;;

Jumping Fish, Groomz. Διαίσθηση ή καλός προγραμματισμός;

Τίποτα από τα δύο δεν είναι δικό μου δημιούργημα. Είμαι απλά ένα συστατικό τους. Διαίσθηση καλή είχα και για τα δύο, γι’ αυτό είμαι μέρος τους. Το Jumping Fish πια εχει κερδίσει τον σεβασμό των περισσότερων ανθρώπων που αρχίζουν να κάνουν πράγματα στη μουσική. Και έχει έναν πολύ σημαντικό ρόλο ήδη στη μουσική ζωή της χώρας. Οι Groomz ήταν μια ιδέα που είχαμε για να κάνουμε ταξίδια την προηγούμενη Άνοιξη. Να οδηγήσουμε απέραντα χιλιόμετρα σε όλη την Ελλαδα. Να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλά. Δηλαδή να χαρίσουμε μουσική στους φίλους, μας ο καθένας μας με τον τρόπο που μπορεί.

10 χρόνια «τα τραγούδια διαλέγει ο Πάνος Σουρούνης»

Δεν πήρα χαμπάρι πότε πέρασαν 10 χρόνια. Από το Δεύτερο Πρόγραμμα και το Kosmos 93,6 μέχρι την Μέντα 88 και τον Pepper 96,6 έχουν αλλάξει πολλά. Το μόνο που μένει ίδιο είναι η αγάπη για τη μουσική και κάτι λίγες άσπρες μπούκλες στο κεφάλι μου. Όπως και να έχει είναι η πρώτη μου μακροχρόνια επέτειος σε κάτι, οπότε λέω να το γιορτάσω. Θα γίνει λοιπόν στις αρχές Ιουνίου ένα μεγάλο party που καλεσμένοι είναι όλοι όσοι αισθάνονται ότι πρέπει να έρθουν. Τα πάντα θα γίνουν γνωστά σε λίγες μέρες. Θα έχει lives και dj sets από τους φίλους μου. Εγώ δεν θα κάνω τίποτα. Θα το απολαύσω εκείνη τη νύχτα. «Αγάπη μόνο» και κάτι άλλο που δεν λέγεται, γιατί θα διαβάσει τη συνέντευξη η μάνα μου.

Πόσο αισιόδοξος είσαι για τη νέα γενιά μουσικών στην Ελλάδα; Το αγγλόφωνο ρεύμα τι ρόλο παίζει;

Για ο,τιδήποτε νέο είμαι αισιόδοξος. Μουσικούς νέους και ταλαντούχους έχουμε στη χώρα μας υπεραρκετούς. Ακροατές δεν έχουμε αρκετούς. Έγιναν όλοι μουσικοί. (γέλια) Όσον αφορά στο αγγλόφωνο, νομίζω πως έχει αρχίσει και κλείνει τον κύκλο του. Θα μείνουν μόνο όσοι έχουν λόγο να μείνουν. Η μόδα φέρνει τον Χιώτη, τον Τσιτσάνη και τον Ζαμπέτα πια στην επικαιρότητα. Πράγμα που με χαροποιεί. Το «i love you» δεν θα γίνει «σ’αγαπάω» ποτέ. Πάντα θα έρχεται, θα κάνει τη βόλτα του και μετά θα ξαναπερνάει αραιά και που, σαν τις τουρίστριες το καλοκαίρι.

Κι εκεί που σίγησε το 2ο πρόγραμμα, μύρισε Μέντα. Το θεωρείς φυσική συνέχεια;

Στη Μέντα 88 είμαστε απλά κάποιοι άνθρωποι που δουλέψαμε μαζί, πριν από χρόνια και για αρκετά χρόνια, στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Αυτό είναι το κοινό στοιχείο των δύο σταθμών. Η μόνη φυσική συνέχεια που υπάρχει για μένα είναι η ζωή.  Η οποία συνεχίζεται πέρα από σταθμούς και ονόματα. Όπως κάνει και η μουσική.

Τι καινούριο μας υπόσχεται αυτό το νέο ραδιόφωνο;

Η Μέντα 88 είναι μια δεσποινίς που δεν υπόσχεται τίποτα. Σε καλεί να κάνεις μια βόλτα μαζί της, χωρίς υποσχέσεις και πρέπει. Ένα ραδιόφωνο με μπούσουλα την καρδιά που αγαπά τον λόγο που η Monika ή ο Μαραβέγιας συνδέεται με τον Ζαμπέτα και τον Χατζιδάκι. Που θέλει να υποστηρίξει τον λόγο που η Χαρούλα ή ο Άκης Πάνου θα αγαπιούνται ό,τι νόμισμα κι αν έχουμε σε αυτήν τη χώρα. Που έχει μια πόρτα ανοιχτή για οτιδήποτε καινούριο έχει αξία να ακουστεί και να αγαπηθεί από τους ακροατές.

Αν ξεκινούσες μια εκπομπή για τους αναγνώστες του City Code ποια 5 τραγούδια θα ήταν στις επιλογές σου;

Θα τους κερνούσα ένα μέρος της καλοκαιρινής συνταγής μου…

Bloody sth – Monika

Άγιος ο Έρωτας – Γιώργος Ανδρέου

Δεν είμαι από εδώ-Παύλος Παυλίδης

Το καταφύγιο – Φοίβος Δεληβοριάς

Μια θάλασσα μικρή –Διονύσης Σαββόπουλος