γράφει η Δέσποινα Μονογιού

Ο χρόνος γκαζώνει και συνθλίβει στο πέρασμά του τις στιγμές που αφέθηκαν στα χέρια του, για να δοξαστούν ή να επουλωθούν. Μα κυρίως τις στιγμές εκείνες που ο καθείς δεν πρόλαβε να διαχειριστεί ή να αφουγκραστεί, να εκτιμήσει και αναλόγως να χαράξει πορεία. Που το βήμα του αδυνατεί να συγχρονιστεί με τον ταραχώδη ρυθμό του.

Χιλιάδες ανήλικοι καλούνται να δώσουν τον αγώνα τους για μια θέση σε μια κοινωνία που δεν τους χωράει, με τον τρόπο που οι ίδιοι μάλλον ονειρεύονται να χωρέσουν. Στην παρά πέντε ενήλικη περίοδο της ζωής τους, οι Πανελλήνιες θα τους ορίσουν το μέλλον που τους επέλεξε. Τρέχουν για να φτάσουν -στην καλύτερη- σε δρόμο μονόδρομο. Σε έναν κόσμο που τρέφεται από την εγωπάθεια και τον θυμό του.

Στη σύγχρονη κοινωνία της ψηφιακής μορφής, προτού μια απόφαση ωριμάσει και προτού ο άνθρωπος κατασταλάξει σε μια ιδεολογία και αξίες που μπορούν να αποτελέσουν δεκανίκι για το επόμενό του βήμα, νέα δεδομένα και ένας ταχύτατος ρυθμός εξάπλωσης πληροφοριών, γυρνάει και πάλι τη ρουλέτα και τον ρίχνει στο ρινγκ αποξαρχής. Σ’ αυτούς τους μοντέρνους καιρούς, ο χρόνος ο πανδαμάτωρ – όπως τον χαρακτήρισε ο poeta Ovidio- δεν γιατρεύει τις πληγές, παρά μόνο τις σβήνει. Τραβάει το καζανάκι και τις εξαφανίζει. Και έτσι τις ξεχνάμε, κι έτσι πορευόμαστε. Και μ’ αυτές, σβήνει και η ευκαιρία για παύση. Για μια ανάσα για να εξοικειωθεί κανείς με την κατάστασή του, να την κατανοήσει, να την εκτιμήσει και κατόπι, αν είναι απαραίτητο, να τη διορθώσει.

Και η φιλία, χέρι-χέρι με τις στιγμές περνάει και φθείρεται και αμφότερα τα μέρη που τη διεκδικούν, τρέχουν, σε μια ανάσα μέσα να προλάβουν τον χρόνο και την αεικίνητη ροή αλλαγών. Και βράζει μέσα τους η ανάγκη να πιαστούν από κάτι/κάποιον. Βράζει μέσα τους η επιθυμία να σταματήσει για λίγο ο χρόνος, για να αποδεχτούν μια συγγνώμη, για να ζητήσουν συγγνώμη.

Ο χρόνος κυλάει αφύσικα. Το ίδιο αφύσικα προσαρμόζεται ο άνθρωπος με τα ολοένα και διαφορετικά δεδομένα. Ανά διαστήματα, μια στάση είναι αναγκαία για να μπορέσει ο καθένας να πράξει εν σοφία.

Γιατί αυτό που έχουμε είναι ο ένας τον άλλο. Και αν τις σχέσεις μας πάρει μαζί του το μανιασμένο το ρέμα, αλίμονο.