της Ηλέκτρας Λήμνιου

Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς γίναμε έτσι (όχι απαραίτητα με την αρνητική έννοια που έχουμε συνηθίσει να το λέμε), πώς καταλήξαμε δίπλα και ανάμεσα σε ανθρώπους, τους οποίους εάν οι συγκυρίες δεν ερχόντουσαν έτσι, δεν θα τους γνωρίζαμε ποτέ.

Όλα είναι θέμα συνθηκών και διαχείρισης δικής μας. Η αναλογία για εμένα είναι 10% timing, 80% διαχείριση και 10% αστάθμητων παραγόντων. Ξεκάθαρα.

Το αν θα συνεχίσει να υφίσταται μία κατάσταση, το αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν άνθρωποι δίπλα σου, το αν θα μπορέσεις να κυνηγήσεις τα «θέλω» σου και να προχωρήσεις τη ζωή σου με τον τρόπο που επιθυμείς αφορά στον χειρισμό σου στην εκάστοτε κατάσταση. Δεν θα κατηγορήσεις ούτε αυτόν που σου πήρε τη θέση.

Δεν θα κατηγορήσεις ούτε το τηλεκοντρόλ που έπεσε από τον καναπέ. Δεν θα κατηγορήσεις ούτε τον άλλον για το πώς είναι και πώς συμπεριφέρεται.

Εσύ τι έκανες σε όλα τα παραπάνω και τ’ άφησες να γίνουν; Αναλωνόμαστε πολύ σε μικροπράγματα και βρίσκουμε λάθος αφορμές κι επιχειρήματα.

Το μυαλό μας τρέχει συνεχώς. Κι όλα αυτά στον βωμό του να είμαστε οι ίδιοι ικανοποιημένοι. Χωρίς να αναλογιζόμαστε τις επιπτώσεις, λέμε και κάνουμε πράγματα απέναντι του «στοιχείου β», υπολογίζοντας τον εαυτό μας σαν το «στοιχείο α». Μία αλλαγή θέσεων θα μας πείσει και όλα θα γίνουν πιο απλά, πιο ξεκάθαρα και περισσότερο ανώδυνα.

Είναι σαν τις «κλίκες». Διάβαζα ένα άρθρο τις προάλλες και το θυμήθηκα. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά στη χρονιά τη δικιά μου (επί δημοτικού) υπήρχε κάτι σαν ιεροτελεστία.

Φυσικά, μόνο ανάμεσα στα κορίτσια. Τα αγόρια αρέσκονταν και τους αρκούσε να παίζουν μπάλα στα διαλείμματα. Ευτυχία το λες. Κι επιστρέφω.

Η ιεροτελεστία αυτή είχε ως εξής: Ένα κορίτσι, το πιο «δημοφιλές», μάζευε γύρω του όλες τις υπόλοιπες, εμάς, τις κοινές θνητές.
Της είχε δοθεί άτυπα ο χαρακτηρισμός της «αρχηγού». Η αρχηγός αυτή, ανά διαστήματα, συνειδητοποιούσε ότι κάποια από την παρέα «δεν της έκανε».
Τα υπόλοιπα τα φαντάζεστε.

Θέλω να καταλήξω στο εξής: Η αρχηγός (μικρή μεν, αλλά το τι έκανε το ήξερε πολύ καλά) προέβη σε διαδικασίες που θα ικανοποιούσαν την ίδια.

Οι παράπλευρες απώλειες δεν την ενδιέφεραν. Κοιτούσε να είναι πρώτη, χωρίς να ενδιαφέρεται τι σκέφτονται οι «ακόλουθοί» της.

[…Και τα αγόρια συνέχιζαν να παίζουν μπάλα.
Ευτυχία…] Food for thought.
Cheers…