«Τρόμαξα με την τεράστια έκθεση της τηλεόρασης, την είχα ξεχάσει!»

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

Ανήκει αναμφίβολα στην dream team του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Αγαπημένο κορίτσι των σκηνοθετών, καθώς η συμμετοχή της σε μια δουλειά έχει, κατά πολύ μεγάλο ποσοστό, εξασφαλισμένο το καλλιτεχνικό της αποτέλεσμα. Κάθε ερμηνεία της είναι ξεχωριστή και καθηλώνει το κοινό. Αυτά τα γνώριζα όλα αυτά τα χρόνια που την παρακολουθώ.

Τώρα, όμως, έμαθα ότι τη θαυμάζεις μόνο και μόνο όταν την ακούς να εξηγεί πώς χτίζεται ένας ρόλος για το πάθος και την ενέργεια που σου μεταδίδει. Η Κόρα Καρβούνη δεν είναι μόνο μια σπουδαία ηθοποιός είναι ένας αυθεντικός άνθρωπος, που μιλάει για συναισθήματα με ειλικρίνεια, αμεσότητα, έτσι που δεν θες να σταματήσει ποτέ. Ίσως γιατί τους πραγματικούς καλλιτέχνες δεν τους συναντάς μόνο στη σκηνή, αλλά στη ζωή!

Κόρα Καρβούνη
Total look: Celebrity Skin , Αξεσουάρ προσωπική συλλογή

 CREATIVES:

Photographer: George Alexandrakis
Creative Art: Amarildo Topalis
Styling: Christina Costea
Make up: Gogo Nikiforaki

Θα ‘θελα να ξεκινήσουμε από κάτι πολύ όμορφο που έχεις πει πολλές φορές ότι κάθε φορά που παίζεις έχεις στόχο «έστω και ένας θεατής να συγκινηθεί, να αισθανθεί κάτι, να αποχαιρετήσει κάτι προσωπικό.». Αυτό πόσο ψυχοφθόρο είναι για έναν ηθοποιό και πώς ξέρεις αν τα ‘χεις καταφέρει;

 Ψυχοφθόρα είναι γενικά αυτή η δουλειά! Ιδιαίτερα δε, όταν δεν ταυτίζεσαι πια, αλλά όταν γίνεται πλέον πιο «τεχνική». Είναι πιο κουραστικό όταν χρησιμοποιείς την τεχνική παρά να το βιώνεις πραγματικά κάθε βράδυ. Αυτή είναι η μεγάλη κόπωση! Δεν το βιώνουμε κάθε βράδυ, έτσι ακριβώς όπως το βιώσαμε στην πρόβα, γιατί θα αρρωστήσουμε. Ο σκοπός της υποκριτικής είναι να συγκινηθείς εσύ, ο θεατής! Όχι, να πάθω εγώ!
Ουσιαστικά, διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά σας. Χτίζουμε έτσι τον ρόλο μας για να σας κάνουμε να γελάσετε, να κλάψετε, να ταυτιστείτε μ’ αυτό που συμβαίνει στη σκηνή, να πιστέψετε την ιστορία… Αυτός είναι ο λόγος που το κάνουμε. Είναι πολύ κουραστικό να το πετύχουμε και θέλει εξαιρετικά καλό χτίσιμο ρόλου.
Από εκεί και πέρα, πάντα αντιλαμβάνομαι αν η παράσταση έχει περάσει στο κοινό ή όχι. Το καταλαβαίνω την ίδια στιγμή, γιατί, εκείνη την ώρα, οξύνονται οι αισθήσεις σου και το νιώθεις αν υπάρχει αντίκτυπος. Και φυσικά στα μάτια των θεατών, την ώρα που χειροκροτούν. Γιατί είθισται να χειροκροτεί κανείς και από ευγένεια, αλλά τα μάτια του θεατή λένε πάντα την αλήθεια…

Πέρσι τέτοια εποχή βραβεύτηκες, από την ελληνική ακαδημία κινηματογράφου, με το Α΄ βραβείο Γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία σου στο «September». Ένα ακόμη βραβείο στη συλλογή θεατρικών και κινηματογραφικών βραβείων σου. Θέλω να μου πεις τι σημαίνουν αυτά τα βραβεία για σένα;

Επιβράβευση! (γέλια) Επιβραβεύουν τη δουλειά μου, είναι μεγάλη τιμή!

Είσαι από τους ηθοποιούς που, πέρα από τη θεατρική τους πορεία, διαγράφουν και μια σπουδαία κινηματογραφική καριέρα. Δεν σκέφτηκες ποτέ να κυνηγήσεις καριέρα στο εξωτερικό, εφόσον είσαι και μισή Αμερικανίδα και έχεις και γαλλικές σπουδές;

Σκέφτηκα να φύγω, αλλά όχι για να παίξω, για να σπουδάσω σκηνοθεσία, σκηνοθεσία θεάτρου. Διότι το θέμα της γλώσσας είναι πολύ μεγάλο ζήτημα. Στην Αγγλία δεν υπάρχει περίπτωση με τη δική μου αμερικάνικη προφορά να δουλέψω στο θέατρο, καμία περίπτωση! Μόνο σινεμά και υπάρχει και το βασικό πρόβλημα των χρημάτων. Τι θέλω να πω μ’ αυτό;
Για να πάω στην Αγγλία, πρέπει να ‘χω χρήματα, γιατί πρέπει να βρω έναν ατζέντη και να περιμένω πότε θα με φωνάξουν για να πάω στην οντισιόν. Όπως καταλαβαίνεις η καθημερινότητα μου δεν έχει καμία σχέση με το «κάθομαι και περιμένω τηλέφωνο από έναν ατζέντη». Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα στη ζωή μου, πρέπει να δουλεύω συνέχεια και αυτό μπορώ να το κάνω μόνο εδώ και επίσης μου αρέσει η χώρα μου!

Τον ελληνικό κινηματογράφο πώς τον βλέπεις τα τελευταία χρόνια;

Τον λατρεύω! Θεωρώ πως εξελισσόμαστε πάρα πολύ και υποκριτικά και σκηνοθετικά και σεναριακά. Αισθάνομαι λίγο δειλή να σηκωθώ να φύγω. Γιατί να μην πολεμήσουμε στη χώρα μας; Δεν είχα την τύχη να είμαι στην Αμερική. Θα είχα γαλουχηθεί διαφορετικά- και υποκριτικά- αλλά δεν πειράζει…

Κάνοντας αυτήν τη δουλειά, υπήρξε κάποιος προσωπικός ή επαγγελματικός μύθος που καταρρίφθηκε από την πραγματικότητα;

Ναι, η δόξα! Η πραγματική δουλειά στο θέατρο δεν έχει να κάνει με τη δόξα, έχει να κάνει με τον άνθρωπο. Αν κάποιος ξεκινήσει να γίνει ηθοποιός για να γίνει γνωστός έχει χάσει την ουσία. Το θέατρο έχει να κάνει με το ν’ αλλάξεις ανθρώπους και όχι για να γίνεις εσύ γνωστός.

Επανερχόμαστε σ’ αυτό που λέγαμε στην αρχή…

Ναι! Αλλιώς, για μένα, δεν έχει νόημα να κάνεις αυτήν τη δουλειά.

Κόρα Καρβούνη
Total Look: Celebrity Skin

Πριν από λίγο καιρό σε είδαμε στη «10η εντολή», στον Alpha, να ερμηνεύεις ένα άτομο εθισμένο στα ναρκωτικά. Εθισμένη στις ουσίες είναι και η Πινκ που παίζεις στην παράσταση «Παράσιτα» στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Πόσο εύκολα πιστεύεις βάζουμε την ταμπέλα «πρεζάκι» σ’ αυτούς τους ανθρώπους;

Να πούμε ότι το μόνο κοινό στις δύο ηρωίδες είναι πως είναι χρήστριες, κατά τ’ άλλα είναι δύο τελείως διαφορετικοί ρόλοι! Από εκεί και πέρα την ταμπέλα τη βάζουμε πανεύκολα!

Εσύ τι διαφορετικό είδες σ’ αυτούς τους ανθρώπους, για να μπορέσεις να τους προσεγγίσεις ερμηνευτικά;

Δεν είδα κάτι διαφορετικό από εμένα, τα ίδια συναισθήματα φέρω και εγώ, και πόνους και θυμούς και μίση και οργή και τα πάντα έχουμε και εμείς μέσα μας. Απλά, αυτοί οι άνθρωποι, κατά τη γνώμη μου, έχουν μια άλλη αδυναμία που τους κάνει να κυλήσουν στα ναρκωτικά, για να ναρκώσουν τον πόνο τους. Δεν έχουν διαφορά από εμάς. Όλοι, εξάλλου, έχουμε εθισμούς. Τα άτομα αυτά παίρνουν ναρκωτικά για μην ντρέπονται τόσο. Όταν ξεκινάνε τη χρήση, το έχω συζητήσει και με τους ψυχοθεραπευτές τους, είναι καλό γι’ αυτούς γιατί δεν πονάνε, δεν ντρέπονται τόσο, αισθάνονται καλά.

Δεν είναι λοιπόν διαφορετικοί, όταν όμως βλέπεις έναν άνθρωπο να γίνεται το αποτύπωμα του εαυτού του και να πέφτει σ’ αυτή την κατάσταση σε ταράζει και προφανώς σε ταράζει γιατί έχει και δικά σου κομμάτια. Προτιμάς, λοιπόν, να του βάλεις μια ταμπέλα για να τον βολέψεις όλον αυτόν τον πόνο και να απομακρυνθείς και να πεις :

«Α! Είναι πρεζάκι! Δεν έχω σχέση εγώ μ’ αυτόν». Και όμως αυτό το «πρεζάκι» έχει τα ίδια συναισθήματα μ’ εσένα! Η διαφορά είναι πως ο καθένας τα διαχειρίζεται όπως μπορεί.

Η πρόταση για τη «10η εντολή» ήρθε μ’ αφορμή τον ρόλο στο θέατρο;

Όχι, ήταν εντελώς τυχαία. Είχα μόλις ξεκινήσει πρόβες για «Τα παράσιτα», όταν γύρισα τη «10η εντολή», ούτε ήξερε τι κάνω στο θέατρο ο Κοκκινόπουλος. Απλά, λόγω σωματότυπου μάλλον, μου προτάθηκε ο συγκεκριμένος ρόλος, γιατί γενικά ήταν να κάνω ένα επεισόδιο στη σειρά.

Τι αντιδράσεις εισέπραξες από το κοινό τόσο του επεισοδίου όσο και της παράστασης; Υπήρξαν πρώην χρήστες ή συγγενείς που σου μίλησαν;

Έχουμε κάθε Παρασκευή συζητήσεις με το ΚΕΘΕΑ και με πρώην χρήστες, μετά την παράσταση, και αυτό που μας λένε είναι ότι πίστευαν ότι παίρναμε ναρκωτικά, ότι το έχουμε αποτυπώσει ακριβώς όπως είναι και αυτό με χαροποίησε πάρα πολύ. Ήταν το πρώτο μου μέλημα και οι περισσότεροι είπαν ότι δεν ήταν το θέμα των ναρκωτικών, αλλά το θέμα των σχέσεων που κυριαρχούσε στην παράσταση.

Τώρα, όσον αφορά στη «10η εντολή», εκεί ήταν τεράστια η έκθεση! Τρόμαξα με τη δύναμη της τηλεόρασης, γιατί την είχα ξεχάσει! Είχα καιρό να κάνω τηλεόραση. Με σταματάνε πολλοί στον δρόμο, είχα 300 friends requests (γέλια), μου έγραψαν και πολλοί άνθρωποι στο facebook πόσο συγκινήθηκαν και πόσο τους συνεπήρε κ.τ.λ και η αλήθεια είναι πως χάρηκα, γιατί ο χρόνος που γυρίζουμε τα επεισόδια είναι πάρα πολύ μικρός. Δεν έχουμε χρόνο για ιδιαίτερες πρόβες και κάνουμε έναν μικρό άθλο. Διότι πρέπει να γυρίσουμε τόσο έντονες συναισθηματικές καταστάσεις σε ελάχιστο χρόνο.

Γιατί πιστεύεις ότι χρειάζεται μια τηλεοπτική σειρά ή μια παράσταση για να εκδηλωθεί ο κόσμος; Μήπως ως κοινωνία, και σ’ αυτό το βασικό θέμα των ναρκωτικών, είμαστε υποκριτές;

Δεν νομίζω ότι είναι υποκρισία, νομίζω ότι είναι φόβος. Τι δεν θέλει ο άνθρωπος; Να πονάει, κανείς δεν θέλει να πονέσει, φοβόμαστε ότι θα πάθουμε κάτι αν πονέσουμε. Δεν θεωρώ ότι είναι υποκρισία, είναι πολύ σκληρό, νομίζω, να μιλήσουμε για υποκρισία…

Να αλλάξουμε εντελώς κλίμα. Αυτή την περίοδο κάνεις πρόβες για τον «Βασιλιά Ληρ» μ’ έναν πολύ σπουδαίο Σλοβένο σκηνοθέτη, τον Τομάζ  Παντούρ. Πώς είναι η συνεργασία μ’ έναν ξένο σκηνοθέτη;

Είναι αλλιώς γαλουχημένος. Είναι από την Σλοβενία, στα 26 του ήταν διευθυντής θεάτρου Σλοβενίας, ο πιο νέος διευθυντής Εθνικού θεάτρου στην Ευρώπη. Βίωσε όμως και τον πόλεμο, εκδιώχθηκε, πήγε στην Ισπανία και ξεκίνησε ξανά από το μηδέν να χτίζει την καριέρα του. Είναι ένας άνθρωπος που φέρει πολλά βιώματα και έχει τεράστια θεατρική εμπειρία. Όλα αυτά τον κάνουν να ‘ναι πολύ διαφορετικός, όπως κάθε σκηνοθέτης είναι διαφορετικός!
Έχω δουλέψει με πολλούς ξένους και πολλούς Έλληνες σκηνοθέτες και νομίζω πως οι διαφορές τους δεν έχουν να κάνουν μόνο με την εθνικότητα. Έχουν να κάνουν κυρίως με τον χαρακτήρα του κάθε σκηνοθέτη, με το πώς έχει μεγαλώσει, πού έχει σπουδάσει. Δεν είναι ούτε όλοι οι Έλληνες σκηνοθέτες ίδιοι μεταξύ τους ούτε οι ξένοι.

Αυτή λοιπόν τη μοναδική συνεργασία πώς θα την περιέγραφες;

Ο Τομάζ μιλάει για το θέατρο με τον τρόπο που εγώ φαντάζομαι το θέατρο και με συγκινεί όταν τον ακούω να μιλάει! Αναφέρεται σε μια υποκριτική, που έχει ρεαλισμό, εντιμότητα και σεμνότητα. Ο ηθοποιός οφείλει να ‘ναι σεμνός και έντιμος, γιατί έχει μια τεράστια ευθύνη απέναντι στο κοινό.

Τι αναγωγές κάνεις από το κλασσικό αυτό έργο του Σαίξπηρ στη σύγχρονη εποχή;

Έχει γίνει μια διασκευή, δεν είναι οκτώ άτομα ο θίασος του Ληρ κανονικά και έχει επικεντρωθεί όλη η παράσταση στην τραγωδία δύο οικογενειών. Νομίζω αυτό είναι πολύ σύγχρονο! Είναι ένας πατέρας, που καταστρέφει όλη του την οικογένεια, ο οποίος βέβαια τρελαίνεται. Τώρα, τι είναι αυτή η τρέλα θα το δείτε στην παράσταση…

Στο «September» η ηρωίδα σου τραγουδούσε «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;». Εσύ, αν ένιωθες ανασφάλεια και είχες να διασχίσεις μια σκοτεινή στοά, ποιο τραγούδι θα επέλεγες;

To «This is love» του Craig Armstrong.

Ο Απρίλης είναι ο μήνας των γενεθλίων σου.Έχεις σκεφτεί τι ευχή θα κάνεις σβήνοντας το κεράκι σου;
Να είμαι υγιής!

Η Κόρα Καρβούνη πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Παράσιτα», στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Από τις 16 Απριλίου θα πρωταγωνιστεί στον «Βασιλιά Ληρ», στην Πειραιώς 260, σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ

και το Καλοκαίρι στις «Τρωάδες», του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη

Για όλο το φωτογραφικό Editorial Click To Read στο Τεύχος Απριλίου

Ευχαριστούμε για την ευγενική παραχώρηση του χώρου όπου πραγματοποιήθηκε η φωτογράφιση.

Βρούτος, Αμύντα 12, Παγκράτι