«Στο θέατρο ο ηθοποιός έρχεται αντιμέτωπος με τα εσωτερικά του αγκάθια που το οδήγησαν σ’ αυτό!»

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

Απόφοιτη του Θεάτρου Τέχνης, με πολλές ανησυχίες και ταλέντα, η Καλλιόπη συστήθηκε στον φακό του City Code και μίλησε για τα όνειρα, τους προβληματισμούς, αλλά και τις παραστάσεις στις οποίες συμμετέχει αυτήν την περίοδο.

Άνθρωπος με ήθος, ομορφιά ψυχής και εικόνας, σε κερδίζει, πρώτα απ’ όλα, με την προσωπικότητά της, ενώ, στη συνέχεια, θα σε γοητεύσει με την ερμηνευτική της ειλικρίνεια. Η Καλλιόπη αξίζει την προσοχή μας, γιατί το θεατρικό μέλλον σίγουρα της ανήκει…

IMG_3958

Πού γεννήθηκες και μεγάλωσες;

Είμαι το κλασικό παιδί της πόλης. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα, αλλά συνεχώς ψάχνω αφορμές να φύγω από εδώ. Δεν μου ταιριάζει αυτό το χάος. Το περίεργο είναι ότι πέρυσι έφυγα για έναν χρόνο στη Θεσσαλονίκη για παράσταση και, ενώ ένιωσα ότι βρήκα το μέρος μου επιτέλους(θάλασσα, ηρεμία και κίνηση όποτε τη θες), όταν ήρθα πίσω, έπειτα από μήνες, έβαλα τα κλάματα, όταν είδα την Αθήνα ξανά από το μπαλκόνι. Παιδικές αναμνήσεις, χαρές, λύπες, όλα εδώ…

Τι θυμάσαι πιο χαρακτηριστικά από τα παιδικά σου χρόνια;

Θυμάμαι ένα πρωινό Σαββάτου, πολύ συνηθισμένο κατά τ’ άλλα, αλλά είχε πολύ ήλιο, που έπεφτε από το μπαλκόνι της κουζίνας,  και μύριζε λουκάνικο από τα μικροκύματα που τα είχε βάλει ο πατέρας μου και ψημένο ψωμί, που είχε βάλει η μητέρα μου, και εγώ με τον αδερφό μου καθόμασταν στο τραπέζι και περιμέναμε να ετοιμαστεί το πρωινό από τους γονείς.  Δεν μιλούσε κανείς και υπήρχε τόση ηρεμία. Απαλές κινήσεις, μυρωδιές και βλέμματα τόσο χαρούμενα, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Θυμάμαι την αίσθηση αυτού του πρωινού πολύ έντονα!

Το θέατρο πότε μπήκε στη ζωή σου;

Το 2009 έκανα την εγγραφή μου στη Νομική, με παρότρυνση των γονιών μου, με τη μόνη προϋπόθεση ότι θα εγγραφώ και στο θέατρο των Αλλαγών και έτσι φυσικά έγινε και ξεκίνησε το θεατρικό μου ταξίδι. Το 2010 πέρασα στο Θέατρο Τέχνης και φέτος, έπειτα από 5 χρόνια, άφησα τη Νομική και ξεκίνησα τις σπουδές μου στη Φιλοσοφική, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, και είμαι πολύ περήφανη γι αυτό!

Το θέατρο μπορεί να γίνει καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές;

Περίεργη ερώτηση γιατί μέσα μου απαντιέται και με ναι και με όχι. Γενικά, το θέατρο αποτελεί καταφύγιο, γιατί, αν το δεις από μακριά, οι ηθοποιοί είμαστε όλη μέρα κλεισμένοι σε ένα θέατρο και όλη η συγκέντρωσή μας είναι αφιερωμένη σ’ αυτό. Κρυβόμαστε, υπό μία έννοια, από αυτά που θέλουμε να ξεφύγουμε. Το μυαλό μας είναι απασχολημένο σχεδόν συνέχεια με το «δημιούργημα», οπότε δεν σκέφτεται «τα εσωτερικά αγκάθια», που όμως ουσιαστικά είναι αυτά που μας έσπρωξαν στην Τέχνη και είναι αυτά  που είναι μονίμως παρόντα, αφού αυτά θέλουμε να εκφράσουμε. Άρα όχι δεν είναι καταφύγιο! Είναι ακριβώς το αντίθετο! Γιατί, όταν αφηνόμαστε και τα εκφράζουμε, τα βλέπουμε εκεί πελώρια και υπέροχα.

Τι σ’ ενοχλεί περισσότερο στην Ελλάδα και στους Έλληνες σήμερα;

Με ενοχλεί η γκρίνια μας. Φερόμαστε σαν γεροξεκούτηδες που, ό,τι και να γίνει, σκεφτόμαστε μόνο το μαύρο και κατηγορούμε τους πάντες εκτός από τον εαυτό μας. Σαν παιδάκια που κλαίνε για να έρθει ο μπαμπάς και η μαμά να τους γιάνει την πληγή. Όσο κλισέ και να ακούγεται,  πιστεύω ότι, όταν βλέπεις τα πάντα μαύρα, γίνονται μαύρα! Σίγουρα δεν είναι φωτεινά τα πράγματα, αλλά μπαμπάδες και μαμάδες δεν υπάρχουν. Μόνοι μας θα σηκωθούμε. Νομίζω βέβαια ότι η δικιά μου η γενιά  σκέφτεται αισιόδοξα και γι’ αυτό παλεύει πάρα πολύ.

Λειτουργείς περισσότερο με το μυαλό, τη λογική ή το ένστικτο;

Λειτουργώ συνήθως με το ένστικτο . Είναι πιο διασκεδαστικό. Σε εκπλήσσει ο εαυτός σου έτσι. Έχω μετανιώσει πολλές φορές για πράγματα που τα έκανα λειτουργώντας εγκεφαλικά, γιατί, τελικά, με υποκινούσε ο φόβος.

Υπάρχει κάποια φράση από θεατρικό έργο, βιβλίο ή ποίημα που σ’ έκανε ν’ αλλάξεις τρόπο σκέψης;

Από το έργο που ανεβάζουμε τώρα, το «Αγαπητέ Θεέ», του Έρικ Εμανουέλ Σμιτ, που λέω κάποια στιγμή : «Υπάρχουν δύο ειδών πόνοι, μικρέ μου, ο σωματικός και ο ψυχικός. Τον σωματικό μας τον προκαλούν οι άλλοι, τον ψυχικό τον επιλέγουμε.» Είμαι σε μία φάση που συνειδητοποιώ, κάθε μέρα με διαφορετικούς τρόπους, την αλήθεια αυτής της φράσης. Εδώ και αρκετό καιρό επιλέγω, συνειδητά, χαρά.

Πού μπορούμε να σε δούμε αυτήν την περίοδο;

Στο θέατρο Ειλισσός στο έργο του Έρικ Εμάνουελ Σμιτ, «Αγαπητέ Θεέ», κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21.00, από τις 9 Μαρτίου έως τις 7 Απριλίου. Παράλληλα, συνεχίζονται οι παραστάσεις του έργου «Γυναίκα Loser», της Βίλλυς Σωτηροπούλου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο σε διάφορους χώρους της Αθήνας.

Η Καλλιόπη Μανδρέκα παίζει στην παράσταση «Αγαπητέ Θεέ» στο Θέατρο Ειλισσός από 9/3

Ειλισσός – Mικροχώρος Τέχνης, Αγλαονίκης 3 & Βουλιαγμένης 40

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, 21:00

Για περισσότερα εδώ: https://www.facebook.com/events/531774900297022

και στη «Γυναίκα Loser»  σε διάφορους χώρους της Αθήνας