ΜΠΙΠ.

Μια νέα προσπάθεια στεγάζεται στην Αγίου Μελετίου 25, στην Κυψέλη, και αποδεικνύει ότι, ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες, κάποιοι άνθρωποι μπορούν να κυνηγούν τα όνειρά τους. Η Χριστίνα Χριστοφή, σκηνοθέτης, κειμενογράφος, ηθοποιός και προσφάτως ιδιοκτήτρια του ΜΠIΠ, μας λέει τις σκέψεις της…

Info:

Facebook Page: ΜΠΙΠ

 IMG_3422

Στην Αθήνα υπάρχουν παραπάνω από 120 θέατρα. Γιατί άλλο ένα;

Γιατί όχι! Ακούγεται αρκετά αυτό, ότι δηλαδή η Αθήνα έχει πολλά θέατρα, και συνήθως ακούγεται με έναν επικριτικό και ίσως ειρωνικό τρόπο. Η δική μου απάντηση είναι «γιατί όχι»… Θα ήταν προτιμότερο να ανοίγουν χαρτοπαικτικές λέσχες ή internet cafe; Ποιον ενοχλεί αν ανοίξει ένα ακόμα θέατρο; Αλλά, για να μην απαντήσω μόνο αρνητικά, θα έλεγα γιατί θέλουμε μία στέγη. Μια στέγη όπου μπορούμε να δουλεύουμε, να συναντιόμαστε, να δείχνουμε τη δουλειά μας στον κόσμο και, στο τέλος της ημέρας, το κοινό είναι που θα αποφασίσει αν ένα θέατρο έχει λόγο ύπαρξης ή όχι. To ΜΠΙΠ άνοιξε στη θεατρική «πιάτσα» της Κυψέλης, στο ταλαιπωρημένο κέντρο της Αθήνας. Όποιος έρχεται εδώ βρίσκει μια θεατρική αίθουσα κι ένα bar με λιτή αλλά ευχάριστη αισθητική. Το στίγμα του ΜΠΙΠ δεν είναι κάτι για το οποίο θα μπορούσα να μιλήσω, κινούμαστε με το ένστικτο και την προσωπική αισθητική μας. Θα μπορούσα να πω πολλά για το πώς αντιμετωπίζουμε το θέατρο και τι είναι αυτό που μας αρέσει και μας κινητοποιεί,  αλλά προτιμώ να φανούν όλα μέσα από τις παραστάσεις μας.

IMG_3424

Το ΜΠΙΠ είναι για μας ένα συνηθισμένο ηχητικό σύμβολο. Είναι η κόρνα, το buzzer, το Μπιπ-Μπιπ και το Κογιότ, η ηχητική «κάλυψη» ανεπιθύμητων λέξεων. Για σένα, όμως, τι είναι;

Είναι μία λέξη που δηλώνει έναν ήχο, ένας ήχος που δηλώνει μια κρυμμένη λέξη. Μια λέξη που δεν πρέπει για κάποιο λόγο να ακουστεί, αλλά υπάρχει δηλώνοντας αυτό, την απουσία της. Μπερδεμένα πράγματα; Όταν έψαχνα όνομα για το ΜΠΙΠ, πολλά πέρασαν από το μυαλό μου. Για κάποιο λόγο δεν ήθελα ο χώρος αυτός να έχει ένα σοβαροφανές όνομα, ένα όνομα με πολλές υποσχέσεις, δεν ήθελα να φορέσω τη μάσκα του σοβαρού αλλά μοντέρνου θεατρώνη και να βρω κάτι πιασάρικο ή κάτι που να δηλώνει τη φοβερή μου διάνοια. Ήθελα κάτι απλό, κάτι με μια παιδική αθωότητα, γιατί στο θέατρο πάνω από όλα… παίζουμε! Και κάποια στιγμή έσκασε η λέξη ΜΠΙΠ, μια λέξη που απαγορεύεται αλλά δεν λέμε ποια είναι… Και κλείδωσε. Αυτό θα ήταν το όνομα του νέου μας θεάτρου!

10959226_330932383767510_4083429479606316165_n

 Αν το ΜΠΙΠ δεν ήταν ένας μονοσήμαντος ήχος και ήταν μουσική τι θα ήταν;

Δύσκολη ερώτηση, αλλά ωραία! Δεν ξέρω… Μάλλον θα είχε την προσέγγιση που έχω κι εγώ για τη μουσική. Με κλασικές σπουδές και thrash metal εφηβεία, τώρα συγκινούμαι με ό,τι συγκινούμαι, από PJ Harvey και the National μέχρι παραδοσιακά Ηπειρώτικα. Δεν υπάρχει ταμπέλα και δεν θέλω να βάλω. Για να δώσω όμως μια απάντηση λίγο πιο συγκεκριμένη, αν ήταν μουσική το ΜΠΙΠ θα ήταν μουσική που βγαίνει από το στομάχι και όχι από το μυαλό.

IMG_3424a

Ο κάθε χώρος ανασαίνει και μια ιστορία. Εσένα τι σου διηγήθηκε το ΜΠΙΠ;

Ακόμα μου μιλάει με άναρθρες κραυγές! Είναι μωρό ακόμα, ούτε που μπουσουλάει. Πότε τσιρίζει, πότε γελάει. Θα δούμε! Αυτό θα διαλέξει πάντως την ιστορία που θα μου πει!

Διαβάστε όλο το τεύχος Φεβρουαρίου

Facebook https://www.facebook.com/CityODE