Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριαδη

Φωτογραφίες: George Alexandrakis

 Τον γνωρίσαμε μέσα από την μικρή οθόνη και τις πετυχημένες τηλεοπτικές σειρές «Δέκα Λεπτά Κήρυγμα» και «Πολυκατοικία». Ο ίδιος, παράλληλα, ακολουθεί και μια εξαιρετική πορεία στο θέατρο όλα αυτά τα χρόνια, με σημαντικές παραστάσεις και συνεργασίες. Ο Δημήτρης Κουρούμπαλης, υπερδραστήριος και αυτό το καλοκαίρι, μετά την επιτυχία του έργου του «R.I.P. Romaios Ioulieta Panta» στο Φεστιβάλ Αθηνών, έκανε και την παρθενική του εμφάνιση στο Θέατρο της Επιδαύρου και μάλιστα με μια παράσταση που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.

Συναντηθήκαμε σ’ ένα όμορφο πάρκο, μια μικρή όαση στο κέντρο της πόλης. Ανάμεσα μας υπήρχε μια έντονη θηλυκή παρουσία που διεκδικούσε και έκλεβε συχνά την προσοχή μας… Ήταν η παιχνιδιάρα σκυλίτσα του Δημήτρη, η Μαργκό.

Όπως ήταν φυσικό, δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στην πρώτη του εμπειρία από την ερμηνεία του, στην ορχήστρα της Επιδαύρου, αλλά και σ’ άλλα πολλά ενδιαφέροντα που τον απασχολούν….

 Σε συναντάμε λίγες μέρες μετά την επιτυχία της παράστασης «Φιλοκτήτης», σε σκηνοθεσία Κ. Φιλίππογλου, στην Επίδαυρο, η οποία συνδυάστηκε και με «το βάπτισμα του πυρός» για σένα στο Αργολικό θέατρο . Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτήν σου την εμπειρία…

Το πρώτο σοκ το πέρασα την Παρασκευή με 5.500 θεατές και την πρώτη μου εμφάνιση στην Επίδαυρο και το Σάββατο ήρθε το δεύτερο, γιατί ο κόσμο διπλασιάστηκε σχεδόν! Το πόσο δυνατό ήταν το χειροκρότημα και το συναίσθημα που σου δημιουργεί αυτό, είναι δύσκολο να το περιγράψω… Το ίδιο το θέατρο μου προκάλεσε ένα πολύ δυνατό συναίσθημα. Σίγουρα, όμως, ήταν και η ικανοποίηση που αισθάνθηκα, βλέποντας πως ο κόσμος υποδέχτηκε θερμά την παράσταση, γιατί μπορεί να’ χαμε κάνει καμιά πατάτα και η αντίδραση του κοινού να ’ταν τελείως διαφορετική.

Επομένως πιστεύεις και εσύ στη μοναδικότητα και την αύρα αυτού του χώρου..

Ναι, δεν το συζητάμε! Το θέατρο αυτό είναι ένας μαγικός τόπος!

Ο χορός, στον οποίο συμμετέχεις, αν και μέλη του πληρώματος του Νεοπτόλεμου, φαντάζουν πιο σοφοί από εκείνον. Πιστεύεις πως σήμερα οι λαοί παραμένουν πιο σοφοί από τις ηγεσίες τους;

Πιστεύω πως, καλώς ή κακώς, οι λαοί έχουν τις ηγεσίες που τους αξίζουν. Αυτό συνέβαινε πάντοτε και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Η ηγεσία μπορεί να οδηγήσει έναν λαό εκεί που θέλει, αλλά, όταν ένας λαός μπορεί και θέλει να πάρει τη μοίρα στα χέρια του, το κάνει ανεξαρτήτως ηγεσίας. Γι’ αυτό και τους ψηφίζουμε και ανεχόμαστε ό,τι γίνεται. Μας αρέσει να ακούμε ότι τα πράγματα πάνε καλά! Είναι, δεν είναι αλήθεια…

Υπάρχει κάποιος στίχος από την τραγωδία του Σοφοκλή, που ξεχωρίζεις και θες να τον μοιραστείς μαζί μας;

Πάρα πολλοί! Ένας που συγγενεύει, μ’ αυτό που συζητούσαμε πριν είναι: «Πρώτα μου κλέβεις τη ζωή και ύστερα μου παραδίδεις μαθήματα επιβίωσης» ή ένας άλλος που είναι πιο υπαρξιακός : «Μια ατέλειωτη αγωνία είναι η ζωή, πετύχεις δεν πετύχεις, όταν είσαι ευτυχισμένος να σκέφτεσαι, ότι όλα μπορούν να τελειώσουν μια μέρα και όταν δεν ζεις μέσα στην ευτυχία, να σκέφτεσαι πως πάντα υπάρχει…»

Πριν από τη δική σας παράσταση, είδαμε τις παραστάσεις δύο νέων δημιουργών: την «Ελένη» του Δ. Καρατζά και τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Ε. Λυγίζου. Πολλά ακούστηκαν και γράφτηκαν για το αν ο χώρος της Επιδαύρου πρέπει να δίνεται σε νέους δημιουργούς κ.τ.λ . Το θέμα ξέφυγε από το καλλιτεχνικό ζήτημα και έφτασε μέχρι τη Βουλή, για να συζητηθεί το οικονομικό κόστος των επιχειρηματιών της περιοχής, λόγω του ότι οι παραστάσεις παίχτηκαν μια μέρα και δεν είχαν τρανταχτά ονόματα για να προσελκύσουν κόσμο- αν και τελικώς πήγαν πολύ καλά και από άποψη προσέλευσης. Από την άλλη πλευρά, η αγαπημένη της Επιδαύρου Λυδία Κονιόρδου είχε βρεθεί το 2008 στην παράσταση του Α. Βασίλιεφ, που γιουχαρίστηκε από το κοινό, επειδή δεν άρεσε η ρώσικη ματιά. Τελικά, έχει καταλήξει η Επίδαυρος μια τουριστική ατραξιόν και το κοινό της ημιμαθές και αγενές;

Η Επίδαυρος έχει εντελώς διαφορετικές προϋποθέσεις από ένα απλό θέατρο. Είναι εντελώς διαφορετική η σχέση που δημιουργείται μεταξύ των ηθοποιών και των θεατών, είναι εντελώς διαφορετικός ο τρόπος που εντάσσονται τα σκηνικά και φυσικά ο τρόπος που μιλάει ο ηθοποιός και απευθύνεται στο κοινό. Αυτά είναι ζητήματα, που αμέσως καθιστούν μια παράσταση, που μπορεί να’ ναι εκπληκτική σ’ έναν χώρο, στην Επίδαυρο να ’ναι μέτρια ή κακή.

Το ότι συντρέχουν αυτοί οι λόγοι δεν σημαίνει ότι πρέπει να ’μαστε διστακτικοί και να αγγίζουμε την Επίδαυρο με το μπαμπάκι! Στην Επίδαυρο δεν πρέπει να πηγαίνει μόνο όποιος έχει «αρχαιοελληνικό» ταλέντο. Η δική μας η παράσταση, για παράδειγμα, ήταν σύγχρονη, από την άποψη ότι δεν είχε ούτε χλαμύδες, ούτε μάρμαρο. Για να αντιμετωπιστεί λοιπόν το θέατρο της Επιδαύρου θέλει μια καλή παράσταση! Το ποιος θα την κάνει δεν έχει σημασία, ούτε αν είναι νέος ούτε αν έχει παρελθόν στο αρχαίο δράμα. Εξάλλου μια καλή παράσταση. γενικότερα, εξαρτάται από πάρα πολλούς παράγοντες, από μια συναστρία αιτιών.

Τώρα, όσον αφορά στο κοινό, νομίζω ότι πάει στην Επίδαυρο έχοντας την απαίτηση να δει μια σπουδαία παράσταση ή τουλάχιστον μια παράσταση που δεν θα του προκαλέσει τον θυμό ή την περιέργεια. Αυτό συμβαίνει, γιατί ο θεατής βάζει στο μυαλό του ότι αυτός ο χώρος προϋποθέτει σεβασμό και να κοιτάμε με ταπεινοφροσύνη το αρχαίο πνεύμα. Αν το δούμε με βάση αυτούς τους δύο παράγοντες, ο κόσμος πράγματι είναι ημιμαθής. Διότι, αντί να πάει στο θέατρο της Επιδαύρου να παρακολουθήσει μια παράσταση και να την κρίνει ως παράσταση, την κρίνει ως παράσταση που παίζει στον «τιμημένο» και «άμωμο» χώρο του ιερού θεάτρου.

Πέρα από το υποκριτικό σου ταλέντο, έχεις και το ταλέντο της συγγραφής. Ποια ανάγκη σ’ οδήγησε εκεί και τι σου δίνει έμπνευση;

Η δουλειά του ηθοποιού είναι πολύ πρόσκαιρη, δηλαδή με το που τελειώνει η παράσταση εξαφανίζεται! Ήθελα κάτι πιο μόνιμο. Τώρα την έμπνευση τη βρίσκω όταν κοιμάμαι! Βλέπω όνειρα!

Αλήθεια; Και κρατάς σημειώσεις;

Ναι, τα σημειώνω και τα κάνω παραστάσεις!

Θα ήθελες κάποιο από τα θεατρικά έργα που έχεις γράψει να γίνει ταινία;

Όχι!

Θα ήθελες να γράψεις σενάριο για ταινία;

Θα ήθελα, αλλά δεν νομίζω ότι μπορώ….

Ποιες είναι οι καλύτερες καλοκαιρινές διακοπές που έχεις κάνει;

Ήταν υπέροχα στην Πάτμο, είχα πάει με μηχανή. Ήταν μαγευτικά στη Σαμοθράκη, όλες τις φορές που πήγα και στο ποτάμι. στο Δίον.

Στην Αθήνα, τι κάνεις για να νιώσεις «λίγο καλοκαίρι»;

Βγαίνω και πίνω! Βγάζω τον σκύλο μου βόλτα στο πάρκο..

Τι βαριέσαι φρικτά;

Βαριέμαι τους χαζούς ανθρώπους και τους κενούς ανθρώπους.

Ποια λέξη θα εξαφάνιζες από το καθημερινό σου λεξιλόγιο;

Το «δεν».

Ποιο είναι το πιο ωραίο σύνθημα που είναι γραμμένο στους τοίχους της Αθήνας;

Υπάρχει ένα που γράφει :«ΣΤΑΖΩ» και χύνονται οι σταγόνες από τα γράμματα, είναι πολύ ερωτιάρικο.

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια;

Στις 4 Σεπτεμβρίου θα παιχτεί ο «Φιλοκτήτης» στο Ηρώδειο. Τον χειμώνα θα είμαι στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, στην παράσταση «Τομ Σόγιερ», και στο θέατρο του Νέου Κόσμου με το «R.I.P Romeos Joulietta Panta» και, πολύ πιθανόν, και με μια νέα παραγωγή.

Απαγορεύεται η αναπαραγωγή ολική η μερική της συνέντευξης ή φωτογραφιών χωρίς το ενεργό λινκ του City Code καθώς και τα Credits των δημιουργών.