Πίνακας απο την Έλλη Γρίβα
Πίνακας απο την Έλλη Γρίβα

Πολυ λιγο δεν ξερω κανενα σημειο στιξης ή επαφηςηηηηηηηηηηη ηηηηηηηηηηηηηηηηηηηης  να μη ξεχωρισει που τονιζεις που παιζει  αβεβαιοτητα που ειμαστε που εχουμε μπυρες τσιγαρο που δεν αναβει+ θα σ αγαπω μεχρι το τελος του κοσμου depon + μπυρες για υπνο +τελειους κοιλιακους+κραμπα μες τον υπνο απ  την ενταση αυτη η γυαλα δεν σπαει ειμαστε ιδιοι αυτο το σκληρο+τρυφερο μαζι τα ιδια ακουσματα οι ιδιες μουσικες που εγω δεν τις ξερω μα να τωρα θυμαμαι τη σαλονικη +εκεινες τις νυχτες με τη μηχανη +ολα αυτα τους γλιστερους δρομους και εκεινη την υγρασια ειμαι ποτισμενη πια μ αυτη την υγρασια θελω φοβαμαι οτι θα πεθανει η μαμα μου λες να μ αγαπησει ρωμαιος+ιουλιετα θα σ αγαπω για παντα ως το τελος του κοσμου μαρτυρας μου ειναι ο αδειος ουρανος ποσο μονος μπορει να μαι να σαι ειμαστε ιδιοι ενωνομαστε η διαδρομη μες τον καθρεφτη ειναι η διαδρομη μας τιποτα δεν ειναι τυχαιο συνδεομαι μαζι σου μες τη γυαλα εγω ειμαι φτιαγενη για σενα ισως δεν ειναι ο χρονος ακομα ομως ολα αυτα ειναι αυτο που ονομαζουμε μοιρα δεν ξερω φανταζομαι οτι ποτε δεν θα σ αποχωριστω στ αληθεια ισως ναι εχω μεγαλωσει ετσι ειμαι ενα λιονταρι σ ενα δωματιο αγκαλια με ενα ποντικι ποιο απ τα δυο ειμαι ειμαι μια δεν ειμαι ενας ουρανος αναποδος το παραξενο χρωμα το μπλε η κιτρινη ζωη περιμενω να χτυπησει το τηλεφωνο αυτο δεν γινεται περιμενω ενα μυνημα ζω μαζι σου μου δωσες μια υποσχεση παντα θα υπαρχει για μας ο Μπουκοφσκι ξερεις τι θα γινει θα μας σωσεις τη στιγμη που δεν θα υπαρχει χρονος σπασμενα γυαλια στο τελος του κοσμου λεει ο Κειβ ναι ρωμαιος + ιουλιετα ειμαστε απ εξω στο κατω κατω ουτε καν ξερουμε αν το ειχαν κανει δεν εχω εικονες ειναι ενα κομματι μου faith θελω να ειμαι η μουσικη που ξαγρυπναει μαζι σου ηρθες.

Εδώ, ξεκινησαν …Ολα! Τα Σημεια….Στιξης.

ΟΙ. ΑΝΑΠΝΟΕΣ. ΜΟΥ.