«Ακόμα κι αν κάτι δείχνει χαοτικό στο περιβάλλον μου, δεν θέλω να το πειράξει κανείς, γιατί το έχω τακτοποιήσει έτσι για κάποιον λόγο.»

Γιώργος Χατζηπαύλου

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

Ένας άνθρωπος μόνος στη σκηνή, τελείως μόνος, και γυμνός ακόμα και από σκηνικά και κουστούμια, με μόνα όπλα στη φαρέτρα του τα εκφραστικά του μέσα, τη φαντασία, τον αυτοσχεδιασμό της στιγμής και το κείμενό του. Από κάτω πολλά ζευγάρια μάτια να τον παρακολουθούν και να περιμένουν ανυπόμονα το επόμενο, ακόμα πιο πετυχημένο, αστείο, που θα τους κάνει να δραπετεύσουν -έστω για λίγο-από αυτά που θέλουν να ξεχάσουν….

Κάπως έτσι είχα στο μυαλό μου τον stand-up comedian και όταν είδα τον Γιώργο Χατζηπαύλου στη θεατρική παράσταση «Σχεδόν Σαράντα», χωρίς τον λεγόμενο 4ο τοίχο, να σαρώνει στη σκηνή ήθελα διακαώς μια συζήτηση μαζί του.

9

Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το stand up comedy;

Μου κίνησε το ενδιαφέρον σαν τρόπος γραφής των κειμένων αρχικά. Βρέθηκα σαν κοινό σε μία βραδιά stand up comedy και αρχικά επεδίωξα να ασχοληθώ μόνο με το κείμενο και να συνεργαστώ με κωμικούς. Στην πορεία όμως, πολύ σύντομα, διαπίστωσα ότι ο κωμικός γράφει τα κείμενα που παρουσιάζει οπότε σκέφτηκα να το δοκιμάσω και σταδιακά από χόμπι έγινε επαγγελματική ενασχόληση 100%.

Οι Έλληνες έχουν θέματα ταμπού που δυσκολεύεσαι να θίξεις;

Νομίζω ότι είναι περισσότερο ο τρόπος που προσεγγίζεις ένα θέμα και η πρόθεση που έχεις, κάτι που είναι πάντα εμφανές στον κόσμο, παρά το ίδιο το θέμα που ορίζεται ως ταμπού ή όχι. Δεν θεωρώ ότι υπάρχουν απαγορευμένα θέματα, πέραν από εντελώς προσωπικές κόκκινες γραμμές για λόγους που διαφέρουν από κωμικό σε κωμικό. Αρκεί το κίνητρο να μην είναι η εμπάθεια. Θεωρώ ότι αν ισχύει η σύμβαση “στόχος να γελάσει το κοινό με κίνητρο να περάσει ένα μήνυμα προαιρετικά ο κωμικός” όλα είναι μια χαρά.

Γενικά αισθάνεσαι ότι το κοινό είναι ανοιχτό στο διαδραστικό κομμάτι;

Γενικά ναι. Ισχύει και πάλι όμως το θέμα της πρόθεσης. Ζητούμενο είναι να γίνονται με αφορμή κάποια σχόλια κι όχι σε βάρος. Και σίγουρα δεν είναι το ζητούμενο μιας παράστασης η διάδραση. Είναι ελάχιστη έως και ανύπαρκτη συνήθως.

Όταν γράφεις κάτι. Το δοκιμάζεις; Το λες για παράδειγμα ένα βράδυ σε μια παρέα;

Πάντα κάνω δοκιμές αλλά φροντίζω οι συνθήκες να είναι όσο πιο κοντά γίνεται σε εκείνες της παράστασης. Είτε σε μικρούς χώρους με ανθρώπους που τους έχει κοινοποιηθεί ότι θα γίνει δοκιμή κειμένων παράστασης είτε στο σπίτι μου όπου συχνά καλώ 15-20 ανθρώπους εκ των οποίων δεν είναι όλοι κολλητοί φίλοι και παρουσιάζω κείμενα. Ποτέ όμως σε επίπεδο ομήγυρης. Μπορεί να συζητήσω για κάποια ιδέα ή κάποιο κομμάτι που δουλεύω αλλά η δοκιμή σε τέτοιο περιβάλλον δεν έχει ασφαλή συμπεράσματα κυρίως διότι εκείνος που ακούει το αστείο δεν είναι σε ψυχολογία και θέση θεατή που παρακολουθεί παράσταση.

Με το «Σχεδόν Σαράντα» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης γνωρίζεις μεγάλη επιτυχία. Τι νομίζεις ότι κέντρισε το ενδιαφέρον του κοινού;

Φαντάζομαι ότι κάποιος που έχει βρει ενδιαφέρουσες τις προηγούμενες παραστάσεις μου μπαίνει στη διαδικασία να αναρωτηθεί “πώς είναι η νέα”. Από εκεί και πέρα ευελπιστώ ότι κάποιος που το βλέπει και του αρέσει το προτείνει σε άλλους. Πέραν αυτής της εκτίμησης είναι δύσκολο να προσδιορίσεις το “γιατί” ειδικά σε κάτι που πάει καλά.

Στις «72 ώρες» συνεργάστηκες συγγραφικά με την Αστερόπη Λαζαρίδου. Πόσο εύκολο ήταν αυτό για κάποιον που έχει μάθει να δουλεύει εξ’ ολοκλήρου μόνος;

Είχαμε μια πολύ καλή οργάνωση χρόνου και αρμοδιοτήτων εξ αρχής. Δουλέψαμε αρκετά την πλοκή σε πολύωρες συναντήσεις οπότε μετά από την πρώτη φάση εργασίας είχαμε το έργο με κάθε λεπτομέρεια ως προς την πλοκή, τους χαρακτήρες και τα συναισθήματα. Το κύριο κομμάτι, που είναι οι διάλογοι του έργου, το δουλέψαμε ο καθένας μόνος του ανταλλάσσοντας κείμενα και απόψεις ο ένας πάνω στα κείμενα του άλλου. Οπότε ήταν μια διαδικασία παραγωγής που που είχε ισορροπία ανάμεσα στον χρόνο που γράφαμε μαζί και σε εκείνον που έγραφε ο καθένας μόνος τους.

Στην παράσταση αυτή τι θα δούμε;

Μια κωμωδία για ένα ζευγάρι μπροστά σε μία μεγάλη απόφαση που καλούνται να πάρουν ενώ είναι μαζί μόνο 7 εβδομάδες. Πολύ ερωτευμένοι, δυσανάλογα πολύ για τον χρόνο αυτό αλλά ειλικρινά παθιασμένοι και με αγάπη. Μέχρι που μπαίνει το φίλτρο της πραγματικότητας. Θα δείτε επίσης δύο θαυμάσιους ηθοποιούς, την Βάσω Καβαλιεράτου και τον Κίμωνα Φιορέτο, την καταπληκτική σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη και θα συγκινηθείτε με το τραγούδι που έγραψε ο Φοίβος Δεληβοριάς. Πάνω από όλα όμως θα αναγνωρίσετε φάσεις και καταστάσεις που έχουμε δει ή ζήσει και θα γελάσετε μαζί τους.

«Σχεδόν 40», «72 ώρες» , « 2 βασικά αξιώματα που πρέπει μια γυναίκα να γνωρίζει για έναν άνδρα και τα 43 που πρέπει ένας άνδρας να γνωρίζει για μια γυναίκα» κτλ. Έχεις κάποια αγάπη ( ή εμμονή) με τους αριθμούς και στη ζωή σου; Σου αρέσουν όλα να είναι τακτοποιημένα;

Απόλυτα τακτοποιημένα! Ακόμα κι αν κάτι δείχνει χαοτικό στο περιβάλλον μου δεν θέλω να το πειράξει κανείς γιατί το έχω τακτοποιήσει έτσι για κάποιο λόγο. Με τους αριθμούς συγκεκριμένα δεν έχω θέμα εκτός κι αν βρίσκονται κάτω από τη λέξη “λογαριασμός”.

Αν είχες 72 ώρες για να γοητεύσεις τη γυναίκα των ονείρων σου τι θα έκανες;

Για οτιδήποτε κι αν είχα στη διάθεσή μου 72 ώρες, θα φρόντιζα να σπάσω το χρόνο σε μικρά κομμάτια ώστε να μπορώ να διαχειριστώ καλύτερα τις αποφάσεις και τις κινήσεις με ψυχραιμία.

[divider]Παραστάσεις[/divider]

«Σχεδόν σαράντα» του Γιώργου Χατζηπαύλου στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Stand up Comedy με τον Γιώργο Χατζηπαύλου κάθε Σάββατο στις 21:30 και κάθε Κυριακή στις 20:00.
Από τις 25 Ιανουαρίου 2016 ανέβηκε στο Black Box του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης η κωμωδία του Γιώργου Χατζηπαύλου και της Αστερόπης Λαζαρίδου «72 ώρες» με πρωταγωνιστές την Βάσω Καβαλιεράτου και τον Κίμωνα Φιορέτο σε σκηνοθεσία Γιάννη Σαρακατσάνη και μουσική του Φοίβου Δεληβοριά. Κάθε Δευτέρα και τρίτη στις 21:00 για 14 παραστάσεις.
 
*και για τις δυο παραστάσεις προμηθευτείτε εγκαίρως τα εισιτήρια σας. 
 
[divider]Τεύχος Φεβρουαρίου 2016[/divider]