Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

«Έφτασα στο σήμερα αντιδρώντας»

Γιάννης Κότσιρας- Ερμηνευτής/Τραγουδοποιός

Πόσες όμορφες φράσεις και πόσα εντυπωσιακά επίθετα, τα δάχτυλά μου, στο άκουσμα του ονόματος του, πληκτρολογούν αυθόρμητα… Δεν είναι τυχαίο γιατί εδώ υπάρχουν βιώματα…Όταν μιλάμε για μια όχι μόνο τόσο σπουδαία φωνή, αλλά για έναν ολοκληρωμένο τραγουδοποιοποιό που συνθέτει εκπληκτικά κομμάτια, που έχει εισχωρήσει στη ζωή σου και έχει ντύσει τις στιγμές σου με μελωδίες και στίχους, δεν μπορείς παρά τα τραγούδια του να τα αγαπάς και τον ίδιον να τον θαυμάζεις.

Ο Γιάννης Κότσιρας δεν χρειάζεται συστάσεις, η αγάπη όλων μας, όλα αυτά τα χρόνια, τον έχει φτάσει στην κορυφή. Από τις συνεργασίες του; Δεν λείπει σχεδόν κανένας σπουδαίος Έλληνας συνθέτης ή τραγουδιστής… Χάρις Αλεξίου, Δημήτρης Μητροπάνος, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Μίμης Πλέσσας, Θάνος Μικρούτσικος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιώργος Νταλάρας,  Ελευθερία Αρβανιτάκη,  Νίκος Πορτοκάλογλου,  Ελένη Τσαλιγοπούλου, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας,  Μανώλης Λιδάκης, Νίκος Αντύπας,  Δημήτρης Παπαδημητρίου, Δημήτρης Μπάσης, Κώστας Μακεδόνας και άλλοι.

Φέτος, κλείνει επισήμως τα είκοσι χρόνια στο τραγούδι-που, όπως θα μας πει, στην πραγματικότητα είναι περισσότερα-έχει κυκλοφορήσει συνολικά δεκατέσσερις προσωπικούς δίσκους και έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από χίλιες συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Νούμερα εντυπωσιακά. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να μετρήσει τα σκιρτήματα της καρδιάς και τις ονειροπολήσεις της σκέψεις, που μας χαρίζει με την υπέροχη φωνή του…Αξία ανεκτίμητη, πέρα από κάθε αριθμό.

Ο σπουδαίος ερμηνευτής μίλησε στο City Code για όλη την πορεία όλων αυτών των χρόνων και την επετειακή συναυλία που πρόκειται να δώσει στις 22 Ιουνίου στου Ηρώδειο, αλλά φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε μόνο εκεί…

Φέτος κλείνετε 20 χρόνια στο μουσικό στερέωμα και τα γιορτάζετε με μια μεγάλη συναυλία στο Ηρώδειο, όπου τις ενορχηστρώσεις υπογράφει ο Vassilikos και την ορχηστρική εκτέλεση αναλαμβάνει η Καμεράτα υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου. Μαζί σας επί σκηνής θα είναι  η Γιασμίν Λεβί και ο Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς.

Γιατί επιλέξατε το Ηρώδειο και τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες; Τι σημαίνουν για εσάς;

Στην πραγματικότητα, τα χρόνια είναι περισσότερα. Το 1990 ξεκίνησα να ασχολούμαι επαγγελματικά με τη μουσική. Απλά το 1995 ουσιαστικά σας συστήθηκα. Τότε ήταν που πρωτοακούστηκε η Αλεξάνδρεια από τον επερχόμενο πρώτο μου δίσκο, με τίτλο «Αθώος Ένοχος» που κυκλοφόρησε το 1996. Η επιλογή του Ηρωδείου έγινε λόγω ιδέας. Δηλαδή ο συνδυασμός κλασικών οργάνων με ηλεκτρικά και τη συμμετοχή φίλων καλλιτεχνών από το εξωτερικό, όπου δεν έχουμε άλλο καλοκαιρινό θέατρο στην Αθήνα για να γίνουν τέτοιου μεγέθους και αισθητικής παραγωγές, αλλά και φυσικά η ευαισθησία και η σχέση που υπάρχει με τη μόνη σταθερά στον πολιτισμό εδώ και τόσα χρόνια. Το «Φεστιβάλ Αθηνών».

Όσοι με παρακολουθούν γνωρίζουν καλά πως μου αρέσει να πειράζω τα τραγούδια μου. Να κινούμαι σε όλες τις ηχητικές διαστάσεις, κυρίως για να τονίσω με αυτόν τον τρόπο πως ένα τραγούδι όταν είναι καλό, όπως και να το «ντύσεις» παραμένει καλό. Σε όποιο είδος και αν θες να το κατατάξεις. Για παράδειγμα, το τσιγάρο, κατά καιρούς, το έχω μετατρέψει σε λαϊκό, σε ambience ακόμη και σε reggae. Η ποιότητά του πάντα παραμένει υψηλή. Για τους Καλλιτέχνες τώρα. Θα ξεκινήσω με τον Vassilikos. Προσωπικά είμαι τεράστιος θαυμαστής του. Και ως τραγουδιστή αλλά και ως μουσικό και συνθέτη. Νομίζω πως είναι μία από τις σημαντικότερες μουσικές προσωπικότητες που έχει βγάλει η γενιά μου στην Ελλάδα. Και μέσα από αυτή τη συνεργασία μας θα δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσουμε άλλη μία πτυχή του. Την ενορχήστρωση, όχι στον ηλεκτρικό δυτικό ήχο που τον γνωρίζουμε, αλλά στον συγκερασμό κλασικού, λαϊκού και ηλεκτρικού. Μαζί επιλέξαμε την Καμεράτα. Η καλύτερη ορχήστρα κλασικού ρεπερτορίου στη χώρα μας. Και μάλιστα είναι ευτυχής συγκυρία που δέχτηκε την πρότασή μας να τη διευθύνει ο Γιώργος Πέτρου. Επίσης, κατά γενική ομολογία, ο σημαντικότερος διευθυντής ορχήστρας που έχει βγάλει η γενιά μας. Οι καλεσμένοι είναι φίλοι. Τον Zeljko τον γνώρισα to 2009, με την αφορμή μιας εκπομπής που έκανε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, με τη συνεργασία του Νίκου Μωραΐτη, στην ΕΡΤ με τίτλο «Συναντήσεις».

Τότε δώσαμε μια υπόσχεση να ξαναβρεθούμε, να τραγουδήσουμε ζωντανά παρέα και επιτέλους το πραγματοποιούμε. Είναι ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης της Σερβίας και χαίρομαι που επίσης ανήκει στη γενιά μου. Η Yasmin Levy είναι μία παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης από το Ισραήλ, με την οποία είμαστε φίλοι εδώ και πολλά χρόνια. Τη γνώρισα στην πρώτη μου συναυλία στο Ισραήλ και αμέσως μετά με κάλεσε στην πρώτη της συναυλία στην Ελλάδα να τραγουδήσουμε παρέα. Από τότε αναπτύχθηκε μια τρομερή σχέση και με την ίδια και με την οικογένειά της και όταν αποφάσισα να κάνω αυτήν τη συναυλία ήταν η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό. Θα μπορούσα να σας μιλήσω πολύ περισσότερο για όλους αυτούς που με ρωτήσατε, αλλά δεν θα χωρούσε η συνέντευξη στο περιοδικό, οπότε αναγκαστικά σταματώ εδώ.

Αν βάζατε έναν τίτλο σ’ όλα τα 20 χρόνια, ποιος θα ήταν αυτός;

Νομίζω πως ο τίτλος που θα έβαζα είναι «20 χρόνια αντίδραση». Ο λόγος είναι απλός. Κάθε φορά που κάποιοι πήγαιναν να μου βάλουν κάποια ταμπέλα, εγώ αντιδρούσα και έβγαζα υλικό εντελώς αντίθετο από αυτό που περίμεναν. Κάτι που ενοχλούσε τα ΜΜΕ και τους κριτικούς κυρίως της «όχθης» μου, αλλά ευχαριστούσε τον κόσμο που με ακολουθούσε και κυρίως εμένα, γιατί δεν μου άρεσαν ποτέ ούτε οι ταμπέλες ούτε τα κλισέ ούτε οι μανιέρες. Κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Αντιδρώντας.

Το κοινό πόσο έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα της κρίσης;

Δεν είμαι σίγουρος γενικά κατά πόσο έχει αλλάξει στην πραγματικότητα. Φαινομενικά έχει αλλάξει, καθώς σαφώς έχει μειωθεί ο κόσμος που συρρέει στα lifestyle είδη μουσικής. Όμως δεν είμαι σίγουρος εάν αυτό είναι συνειδητό ή απλά αποτέλεσμα την οικονομικής ανέχειας, καθώς η τάση του ξεχωρίζω δια της επίδειξης πλούτου θέλει χρόνια να αποβληθεί.
Πάντως ο κόσμος που με παρακολουθεί έχει αλλάξει συνειδητά. Εκτός του ότι έχουν αυξηθεί σε αριθμό οι απαιτήσεις, έχουν μεγαλώσει και διαφοροποιηθεί. Περιμένουν πολύ πιο ουσιαστικές προτάσεις από εμένα. Κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα και που πραγματοποιώ με κάθε ευκαιρία.

giannis kotsiras (1)

Στο παρελθόν είχατε μιλήσει ανοιχτά -και σε συνεντεύξεις σας- για τα ΜΜΕ -κυρίως τα τηλεοπτικά-πως είναι κατευθυνόμενα και πως γι’ αυτόν το λόγο έχετε επιλέξει να εκφράζεστε ανοιχτά μέσω των social media. Γεγονός που βέβαια, όπως έχετε δηλώσει έχετε «πληρώσει» από κάποια μέσα, τα οποία σας έχουν αποκλείσει. Τώρα, που έχουμε πλέον μια αριστερή κυβέρνηση, αισθάνεστε πως έχει αλλάξει το κλίμα;
Όπως έχω πει στο παρελθόν, το να κερδίζεις τις εκλογές δεν σημαίνει πως κερδίζεις και την Κυβέρνηση. Σε αυτή τη χώρα κυβερνούσαν εδώ και 40 χρόνια συγκεκριμένοι άνθρωποι με συγκεκριμένους εγκλωβισμούς, συγκεκριμένους δεσμούς με συμφέροντα, αλλά και συγκεκριμένο τρόπο διακυβέρνησης με ένα πελατειακό κράτος στη βάση του. Αυτό για να αλλάξει θέλει χρόνια υπομονή και αποφασιστικότητα. Δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο η νέα κυβέρνηση έχει την αποφασιστικότητα και το κατά πόσο ο κόσμος που την ψήφισε έχει την υπομονή. Θα τα δούμε όλα αυτά στο μέλλον. Το μόνο που αισθάνομαι πως έχει αλλάξει είναι πως δεν υπάρχει λογοκρισία. Κάτι που σαφώς είναι πολύ σημαντικό αλλά όχι αρκετό. Αυτό που σίγουρα υπάρχει είναι μια χρυσή ευκαιρία για την Ελλάδα να αλλάξει δομικά. Εκεί που πάσχει. Στο πελατειακό κράτος και στις ανύπαρκτες δομές που συντηρούνται για να συντηρείται αυτή η σχέση μεταξύ Κυβερνήσεων και μεγάλου κεφαλαίου.
Εάν δεν γίνει τώρα δεν θα γίνει ποτέ, εκτός εάν στο μέλλον, ως δια μαγείας, απαλλαγούμε από το φοβικό συντηρητισμό και ρατσισμό που μας διακατέχει ως πολίτες και επιλέξουμε κάτι ακόμα πιο ριζοσπαστικό κάτι που θεωρώ εντελώς απίθανο.

Τι γνώμη έχετε για το πολιτικό τραγούδι στη χώρα μας; Είναι αρκετά «παρών» στις εξελίξεις;

Θεωρώ πως είναι. Νομίζω πως τα πολιτικά τραγούδια των δεκαετιών ‘50, ‘60, ‘70 και ‘80 πάντα μας συντροφεύουν στις μεγάλες στιγμές και αυτό δεν θα σταματήσει. Εάν με ρωτάτε για το σύγχρονο πολιτικό τραγούδι, θα πω πως επίσης παίζει το ρόλο του. Μπορεί να έχει αλλάξει μορφή και να μην είναι τόσο αρχέγονο, όπως εκείνο που προανέφερα, όμως υπάρχει και όσο ηρεμεί η κατάσταση και επέρχεται ψυχραιμία θα φανεί ακόμη περισσότερο. Ποτέ άλλωστε, κατά τη διάρκεια των μεγάλων γεγονότων, δεν γράφτηκαν τέτοια τραγούδια. Αυτό γίνεται μετά. Όταν πέσει η σκόνη και αρχίζει να διαφαίνεται η ωμή πραγματικότητα και τα αποτελέσματα.

Στην πετυχημένη διαδρομή σας, συνεργαστήκατε μεταξύ άλλων και με σπουδαίους καλλιτέχνες, που δεν είναι πια μαζί μας, όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος και ο Μάριος Τόκας. Τι έχετε να θυμάστε από εκείνους;

Τον Τόκα δεν τον γνώρισα πολύ καλά ούτε προλάβαμε να συνεργαστούμε όσο ζούσε. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως υπήρχε ένας τεράστιος αλληλοθαυμασμός και μια συνεχής ανάγκη να βρεθούμε. Δυστυχώς δεν προλάβαμε.

Όσο για τον Μητροπάνο, δεν υπάρχουν τα κατάλληλα λόγια που να εκφράσουν αυτά που έχω στην ψυχή μου. Ακόμη δεν έχω αποδεχτεί πως έχει φύγει. Φίλος; Συγγενής; Τεράστιος καλλιτέχνης; Δεν ξέρω. Μου φαίνονται μικρές οι λέξεις. Το ότι ακόμη μιλάω στον Ενεστώτα γι αυτόν είναι ίσως η μόνη ειλικρινής απόδειξη του πόσο σημαντικός είναι για μένα…

Γράφετε στίχους και τραγούδια για συναδέλφους σας. Έτυχε ποτέ κάποιο από αυτά να μετανιώσατε στην πορεία που δεν το τραγουδήσατε ο ίδιος;

Όχι. Και ο λόγος είναι απλός. Όταν έγραφα κάποιο τραγούδι, το ερμήνευε αυτός ο οποίος είχα στο μυαλό μου όταν το έγραφα. Εάν δεν υπήρχε αυτή η πηγή έμπνευσης, δεν θα υπήρχε και το τραγούδι, οπότε δεν έχω νοιώσει κάτι τέτοιο.

giannis kotsiras (2)

Φέτος, πρώτη φορά, δημιουργήσατε μουσική για μια θεατρική παράσταση. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Θα σας άρεσε να συμμετείχατε και σε μια θεατρική παράσταση, όπως κάνουν και αρκετοί συνάδελφοί σας;

Η σχέση μου με το θέατρο ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω. Έχω παίξει σε θεατρικές παραστάσεις στο παρελθόν και έχω αναμειχθεί ξανά στο μουσικό κομμάτι αλλά σε πιο τοπικό επίπεδο. Αυτό συνέβη στο Πνευματικό Κέντρο του Αμαρουσίου, όπου και μεγάλωσα. Έχω παίξει στην «Αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη και στον «Γενικό Γραμματέα» του Ηλία Καπετανάκη. Και μάλιστα με τη ανάμειξη του Γιάννη Τσαρούχη στην πρώτη περίπτωση και του Διαγόρα Χρονόπουλου στη δεύτερη. Σαφώς και θα το ξαναέκανα, εάν μου δινόταν η ευκαιρία και εάν μου άρεσε το έργο και ο ρόλος.

Ως προς τη μουσική της παράστασης για τη ζωή της Πηνελόπης Δέλτα, θέλω να τονίσω πως ήταν μια τρομακτική και μαγική εμπειρία ταυτόχρονα. Τρομακτική, διότι, για πρώτη φορά, μου δόθηκε τέτοια ευθύνη και μαγική, γιατί μπήκα σε επίπεδα έμπνευσης, μελέτης και περισυλλογής πρωτόγνωρα για μένα. Και ειλικρινά πολύ χάρηκα με τις κριτικές που δέχτηκα, αλλά και με το αποτέλεσμα που τώρα που το ακούω με κάνει να σηκώνομαι λίγο πιο ψηλά μέσα μου. Να νιώθω μια εσωτερική ικανοποίηση και περηφάνια. Οφείλω δε να ευχαριστήσω από την καρδιά μου τον βοηθό παραγωγής Μιχάλη Γιαννικάκη και την Ανδρομάχη Μοτζολή για την πίστη τους σε εμένα και την επιμονή τους, αλλά και τη σύντροφό μου, την Κατερίνα μου, καθώς υπήρξε η πηγή έμπνευσης και ταυτόχρονα ο άνθρωπος που πίστεψε περισσότερο κι από μένα πως μπορώ να τα καταφέρω.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πλάνη που έχουν οι θαυμαστές σας για εσάς;

Επειδή ο κόσμος με γνωρίζει είτε από τα ελάχιστα λεπτά τηλεδημοσιότητας είτε από τις εμφανίσεις μου στις συναυλίες και στις παραστάσεις, νομίζω πως έχουν μια εντύπωση για μένα ενός ανθρώπου κλειστού, εσωστρεφή και ίσως μελαγχολικού. Κάτι που είναι εντελώς λάθος. Στην πραγματικότητα είμαι τα εντελώς αντίθετα.

Τι ονειρεύεστε για τα επόμενα 20 χρόνια;

Όσο και αν σας φανεί περίεργο, τα όνειρά μου δεν έχουν καμία σχέση με τη μουσική. Τα όνειρά μου είναι κυρίως γύρω από την προσωπική μου ζωή. Είναι ένας τομέας που έχω αφήσει πίσω λόγω της σχέσης μου με τη μουσική. Οπότε τα όνειρά μου είναι κοινότυπα. Να έχω υγεία και να κάνω επιτέλους οικογένεια. Αυτά. Τόσο απλά και τόσο μεγάλα συνάμα…

Ο Γιάννης Κότσιρας στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών θα τραγουδήσει στις 22 Ιουνίου στο Ηρώδειο
Η συναυλία στο Ηρώδειο είναι μια γιορτή όπου τίποτα δεν είναι προβλέψιμο: Τις ενορχηστρώσεις υπογράφει ο Vassilikos και την ορχηστρική εκτέλεση αναλαμβάνει η Καμεράτα υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου! «Χρόνια πολλά» θα ευχηθούν επί σκηνής δύο διασημότητες των μουσικών του κόσμου, η Γιασμίν Λεβί και ο Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς!

Για να διαβάσετε όλο το τεύχος Μαΐου πατήστε επάνω στο CLICK TO READ.