Και σαν το πρώτο φως της μέρας χαϊδεύει απαλά τα βλέφαρά μου, είναι η στιγμή που αναπνέω βαθιά σαν να γεννιέμαι ξανά και ξανά κάθε μέρα και τότε ακούω την ψυχή μου να ψιθυρίζει «ευχαριστώ» για μια ακόμα φορά και ν’αγκαλιάζει αχόρταγα όλη την ομορφιά που ξυπνάει μαζί μου. Μια ομορφιά ξεχωριστή κάθε φορά, που μου προσφέρεται απλόχερα και με τυλίγει σαν απαλό σεντόνι από μετάξι.

anafi

    Είναι η στιγμή που το ταξίδι σου στα όνειρα έχει τελειώσει, έχεις ακόμα όμως τα μάτια σου κλειστά. Απολαμβάνω τη γαλήνη σου και ακούω την ψυχή μου να φωνάζει: «αφουγκράσου», «παρατήρησε», «νιώσε» και είμαι σίγουρη πως η σιωπή της σκέψης μου φτάνει στ’ αφτιά σου για μια ακόμα φορά. Και όταν τα βλέφαρά σου τρεμοπαίζουν σαν να χαϊδεύουν το φως που πέφτει πάνω τους, ξέρω πως μέσα σου ευγνωμονείς γι’ αυτό που σου προσφέρεται.

    Είναι όμως του σύμπαντος η γενναιοδωρία τόσο ασήκωτη, που η ψυχή μας λυγίζει από το βάρος και είναι έτοιμη ν’ ανοίξει την πόρτα στη σκιά που ανυπόμονα παραμονεύει. Και τότε σου κρατώ το χέρι σφιχτά και σου φωνάζω αθόρυβα: «κάνε κουράγιο Αγάπη μου, είναι τα δώρα των Θεών πολύτιμα για να τα αγνοήσουμε».

Μια αγκαλιά ανοίγεις στη στιγμή, γιγάντια, απέραντη, που με βυθίζει και αναδύομαι μαζί σου, πιο έτοιμη από ποτέ να υποδεχθώ το φως που μας τυλίγει.

    Και θα ήταν ύβρης μάτια μου, να ζητήσουμε κάτι πιο πάνω απ’ αυτό, όταν γνωρίζουμε καλά πως πρέπει να υποκλιθούμε μπροστά σ’αυτό το μεγαλείο και να το τιμήσουμε.